ခရီးသွားမယ်

ဒီနေ့လည်း ကျွန်မ တော်တော် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ရပါတယ်။ ခရီးတစ်ခုသွားဖို့ ပြင်ဆင်နေရတာနဲ့ ခေါင်းတွေရှုပ်၊ စိတ်တွေရှုပ်ဖြစ်နေတာ.. အခုတော့ အနည်းငယ် အဆင်ချောသွားလို့ သက်ပြင်းမောကြီးလည်း ချလိုက်နိုင်ပါပြီ။

ကျွန်မ ပြည်ပ ခရီးသွားဖို့ အကြောင်းဖန်လာပါတယ်။ ကျွန်မ ဟောင်ကောင်ကို တနင်္လာနေ့ မှာ သွားမှာပါ။ သောကြာနေ့ ရန်ကုန် ပြန်ရောက်ပါမယ်။ ဟိုမှာ ဝေါ့က်ရှော့ပ် တစ်ခု တက်ဖို့ ကျွန်မကို ဖိတ်လို့ စားရိတ်ငြိမ်း သွားရမှာပါ။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဖော်ရမ်က သူငယ်ချင်းလို့ ပြောလို့ရသလို၊ ဘလော့ဂ်ဂါ သူငယ်ချင်းလို့ ပြောလို့ရတဲ့သူ နှစ်ယောက်လည်း ပါပါတယ်။ အဲ့ဒါ သူတို့အတွက်ရော ကျွန်မအတွက်ပါ ဗီဆာ ၀င်ဖို့ ပြင်ဆင်နေရတာ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်တည်းကပါပဲ။ ကြားထဲမှာ ဖလိုတ် ဘွတ်ကင် လုပ်တာ သူငယ်ချင်း နာမည်မှားနေလို့ ခေါင်းက တော်တော် ရှုပ်သွားသေးတယ်။ အဲ့ဒီ နာမည် အမှားကြီးနဲ့ ဘယ်လို သွားရမလဲ ဆိုပြီးပေါ့နော်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ကြံဖန်လိုက်တာ ဗီဆာတော့ ရသွားပါတယ်။ ဟိုဘက်က စပွန်ဆာ လုပ်သူကလည်း နာမည်မှားတာ ပြောင်းပြီးပြီ ပြောမှ စိတ်တော် အေးသွားရပါတယ်။ Soka Soka.

ဒီနေ့ တရုတ်သံရုံးမှာ ဗီဆာ သွားထုတ်တာ အဲ့ဒီက ငွေသွင်းကောင်တာက တစ်ယောက်က ဒေါ်လာ ၁၀၀ တန်ပေးတာ လဲပေးပါတဲ့။ ဗာရှင်း အဟောင်း ဖြစ်နေလို့ပါတဲ့။ ဒုက္ခ... အဲ့ဒါနဲ့ ရုံးကို မြန်မြန်ပြန်လာ၊ ရုံးက ၁၀၀ တန် ဗာရှင်းအသစ်ကို ခဏချေး၊ ပြီးတော့ မြန်မြန်ပြန်သွားရပါတယ်။ သံရုံးက မနက် ၁၁းဝ၀ နာရီ ဒေါင်ဆို ပိတ်တာကိုး။ ဖွင့်တော့ ၉းဝ၀ နာရီမှ ဖွင့်တယ်။ လက်ထဲမှာ ပတ်စ်ပို့ စာအုပ် (၃) အုပ် ရောက်လာမှ တစ်ပတ်လုံးလုံး အောင့်ထားရတဲ့ သက်ပြင်းကို ချနိုင်ပါတော့တယ်။

အွန်လိုင်းမှာ သူငယ်ချင်းကို ဗီဆာ ရပြီဟေ့ ဆိုတော့ ဟုတ်လား... ဒါဆို D-Form လျှောက်ပြီး ပြီလား ဆိုတော့မှ.. ဟိုက် ကနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ အဲ့ဒါကို လုံးလုံး မေ့နေတာ... သူ ပြောမှ “ဟုတ်သားပဲ။” ဆိုပြီး အပြင်မှာ D-form လျှောက်ပေးတဲ့ ဆိုင်မှာ ၂၀၀၀ ကျပ် ပေးပြီး လျှောက်ခိုင်းလိုက်ရတယ်။ (ကိုယ်တိုင်လုပ်ဖို့ကျတော့ ဘဏ်သွားရတာနဲ့ ဘာနဲ့ ယောင်လည်လည်ဖြစ်နေမှာစိုးလို့)။ ညနေ ၃းဝ၀ နာရီ ရမယ် လို့ ပြောလို့ မြန်သားပဲ ဆိုပြီး စိတ်အေးသွားပြန်ရော။

ရည်းစားဟောင်းက ဟောင်ကောင် ရောက်ဖူးတော့ အခု တစ်ပတ်လုံး သူ့ကိုပဲ သွားပြီး မေးနေရတယ်။ ဟိုမှာ ဘယ်လိုရှိသလဲ ဘာညာပေါ့။ သူ့ကို တော်တော် ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။ သတိထားစရာတွေ၊ မှတ်သားစရာတွေ ပြောပေးလို့ပါ။ MRT မြေပုံလည်း လိုရမယ်ရ print ထုတ်ထားလိုက်တယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေ အတွက်လည်း လိုအပ်မယ့် ဟာလေးတွေ print ထုတ်ပေးထားတယ်။ ရည်းစားဟောင်းက ပြောတယ်.. ဟိုရောက်ရင် ရှော့ပင်းသွားရင် Women's Street ဆိုတဲ့နေရာသွား တဲ့။ အဲ့ဒီတစ်လမ်းလုံးမှာ မိန်းမသုံးပစ္စည်းတွေချည်းပဲ ရောင်းတယ်တဲ့။ စိတ်တော်တော်ဝင်စားသွားပေမယ့် အချိန်က ရပါ့မလား မသိပါဘူး။ ပြီးတော့ ပိုက်ဆံလည်း သိပ်ပါမှာ မဟုတ်ဘူး.. ဟီးဟီး..

ဝေါ့ခ်ရှော့ပ်က မနက် ၉းဝ၀ နာရီကနေ ညနေ ၅းဝ၀ နာရီ အထိ ၃ ရက်လုံးလုံးတက်ရမှာဆိုတော့ အပြင်ဘာညာ သွားဖို့လည်း အချိန်သိပ်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဝေါ့ခ်ရှော့ပ် ပြီးတာနဲ့ အပြင်ထွက်၊ လမ်းလျှောက်၊ ဓာတ်ပုံလေး ဘာလေးရိုက်လောက်ပဲ လုပ်နိုင်မယ် ထင်တယ်။ သောကြာနေ့ မနက်ကလည်း ဖလိုက် က အစောကြီး.. မနက် ၉းဝ၀ နာရီဆိုတော့ အပြင်လည်ဖို့လည်း အချိန်မရှိပါဘူး။ သူငယ်ချင်းနဲ့ အစက ပြောနေတာ.. ကိုယ်ပိုင်အချိန်ရရင် ဟောင်ကောင် ဒစ်စနေးလန်း တို့ ဘာတို့ သွားလည်မယ်ဆိုပြီး.. :(

မနက်ဖြန်ဆိုရင် လေယာဉ်လက်မှတ်သွားထုတ်မယ်။ အဲ့ဒါပြီးရင်တော့ အားလုံးပြီးပါပြီ။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေတော့ packing လုပ်တာနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေဦးမှာပါ။ ခရီးသွားရမယ်ဆိုတော့ ကျွန်မ တော်တော် ပျော်နေပါတယ်။

----

အခု ခဏနေ အိမ်ပြန်ပါတော့မယ်။ ဟိုမှာတော့ ဟိုတယ်မှာ အင်တာနက်ရတော့ ညဘက်ဆိုရင် အင်တာနက်သုံးဖြစ်မှာပါ။

P.S: ကမ္ဘာကြီးက တယ်ကျဉ်းတာပဲ... ကြောက်စရာ... =P

ဆိုကြမယ် ပျော်ကြမယ်

မနေ့က ဖော်ရမ်က သူငယ်ချင်းတွေ စုပြီး အမ်သရီးမှာ ကာရာအိုကေ သွားဆိုကြတယ်။ ဖော်ရမ်က လူတွေနဲ့ သီချင်း သွားဆိုတာ ဒါ ပထမဆုံးပဲ။ အရင်တုန်းကတော့ ရုံးကလူတွေနဲ့တော့ သွား သွား ဆိုဖြစ်ပါတယ်။

အမှန်တော့ တနင်္ဂနွေနေ့မှာ ဖော်ရမ်မီတင်း လုပ်တယ်။ နိုင်ငံခြားက ရန်ကုန်လာလည်တဲ့ မမ်ဘာ တစ်ယောက် (ပုံကြီး) က ရန်ကုန် မမ်ဘာတွေနဲ့ တွေ့ချင်တယ်ဆိုလို့ ချိန်းလိုက်ကြတာ။ လသာလမ်း အလယ်ဘလောက်က California Bakery မှာ လုပ်ဖြစ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ မမ်ဘာက အစောကြီး သွားစရာ ရှလို့ ဆိုပြီး ထပြန်သွားတယ်။ ကျွန်မတို့လည်း အချင်းချင်း စကားတွေ ပြောပြီး၊ နောက်ကြမှ ပြန်မယ်ဆိုပြီး ပိုက်ဆံရှင်းမယ် ဆိုတော့မှ ပိုက်ဆံကို ပုံကြီးက ရှင်းသွားမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ တော်တော် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားကြတယ်.. ဟိဟိ .. ကျွန်မကလည်း ကျန်တဲ့သူတွေထက် အရင် နည်းနည်း စောပြန်တော့ ပိုက်ဆံရှင်းဖို့ ပိုက်ဆံ ထားခဲ့တာ၊ နောက်နေ့ကျမှ မလတ်က ဂျီတော့ခ်ကနေ ပြောပြတာ။ အဲ့ဒါ သူ့ဆီမှာ ပိုက်ဆံတွေ ရှိနေတယ်၊ ဘယ်လို လုပ်မလဲ ပြောရင်းနဲ့ အားလုံး စုပြီး ကာရာအိုကေ သွားဆိုရအောင် ဆိုပြီး ဆုံးဖြတ်ဖြစ်သွားတယ်။

အဲ့ဒါနဲ့ “ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ ညနေ ၆နာရီ၊ အမ်သရီး ကာရာအိုကေ သွားရန်ရှိသည်။ ပိုက်ဆံအနည်းငယ်ခန့်သာ စိုက်ရန်လိုပါသည်။ တက်ရောက်နိုင်သူများ အကြောင်းပြန်ပါ” ဆိုပြီး ဖော်ရမ်မှာ ရေးတင်လိုက်တယ်။ မီတင်းတက်ခဲ့တဲ့သူတွေကိုတော့ ကိုယ်တိုင် ဖုန်းလှမ်းဆက်ပြီး ပြောလိုက်တော့ အားလုံးနီးပါးပဲ လာကြမယ် လို့ ပြောပါတယ်။ စလုံးကနေ အလည်ပြန်လာနေတဲ့ ဖင်တုန်မ အဲလေ Phantom Mask ကလည်း လာမယ်၊ နေမကောင်းပေမယ့် ကြိုးစားပြီးလာမယ်ဆိုတဲ့ ပုံကြီး၊ မလင်းလဲ့၊ ကိုဝိှုက် (ပြီးတော့မှ အလုပ်မအားလို့ မလာတော့ပါဘူးတဲ့)၊ နွားကြီးလို့ ချစ်စနိုးခေါ်ကြတဲ့ လူပြိုကြီး BigOx တို့က လာမယ်လို့ ပြောတယ်။ ကို ဘူးသီးကတော့ သင်တန်းတက်စရာ ရှိလို့ လာနိုင်အောင် ကြိုးစားမယ် လို့ ပြောပါတယ်။ (တကယ်ကျတော့ မလာပါဘူး)။ မ Apex ကတော့ နေမကောင်းလို့ မလာနိုင်ပါဘူး တဲ့။ ကျွန်မရဲ့ ညီမကတော့ အဲ့ဒီနေ့ စာသင်ရမှာမို့ မလာတော့ဘူး ပြောပါတယ်။

ဆိုမယ်နေ့ရောက်တော့ မလတ်နဲ့ စံပြမှတ်တိုင်မှာ ချိန်းပြီး မြေနီကုန်းကို ဘက်စ်ကား စီးတယ်။ ပြီးတော့မှ အမ်သရီးကို တက်ဆီ ထပ်ငှားတယ်။ ဟိဟိ ချွေတာတာလေ... မြို့ထဲကနေ အမ်သရီးကို ငှားရင် ၂၀၀၀ ကျော်မှာ.. ဒါနဲ့ မြေနီကုန်းကို ဘက်စ်ကားနဲ့သွား၊ ပြီးတော့မှ တက်ဆီထပ်ငှားလိုက်တော့ ၁၀၀၀ ပဲ ကုန်တယ်။ :P ဟိုရောက်တော့ အချိန်မတိကျတဲ့ သူတွေကို အမြင်ကပ်တယ်လို့ ဖော်ရမ်မှာ ရေးဖူးတဲ့ Phantom Mask က အရင်ရောက်နေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ ဟိဟိ .. ခဏနေတော့ ပုံကြီးနဲ့ မလင်းလဲ့ရောက်လာပါတယ်။ နောက်တော့ BigOx က အစားအသောက်ခန်းမထဲက ထွက်လာတယ်။ သူက အရင်ရောက်နေတာ တစ်ယောက်တည်း စောင့်နေရတာ အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေလို့ အထဲဝင်ပြီး အအေးသောက်နေတာတဲ့။ ကျွန်မ အပါအဝင်ဆို လူ ၆ယောက်ပေါ့။

လူစုံသွားတော့ အခန်းငှားတာ လုပ်ပါတယ်။ အစက လူ ၁၀ယောက်လောက် လာမယ်ထင်နေတော့ တစ်နာရီ ရ၀၀၀ တန် အခန်းကျယ် ယူမယ် ထင်နေတာ.. အခုက ၆ယောက်လောက်ပဲရှိတော့ တစ်နာရီ ၄၀၀၀ တန် အခန်းပဲ ယူလိုက်တယ်။ စစချင်း သီချင်းဆိုတာ ပုံကြီးပါ။ တင်ဇာမော် ရဲ့ ဖွဲမီး သီချင်းဆိုတယ်။ ပြီးတော့ Big Ox ဆိုတယ်။ သူကတော့ စိုင်းစိုင်းခမ်းလိှုင် သီချင်းတွေ ဆိုတာများတယ်။ သူ့အသံကလည်း စိုင်းစိုင်းအသံနဲ့ ဆင်ပါတယ်။ Phantom Mask ကတော့ အယ်လ်လွန်းဝါ၊ IMP တို့ရဲ့ သီချင်းတွေ ဆိုတယ်။ ကျွန်မကတော့ တော်တော်စုံပါတယ်။ ကျွန်မဆိုခဲ့တာ၊ Savage Garden - Truly Madly Deeply, ဖြူသီ နဲ့ မို့မို့ ဆိုထားတဲ့ ပိုလာဘာလီ (မလင်းလဲ့ နဲ့ ဆိုတာ)၊ ချစ်သုဝေ ရဲ့ လွမ်းနေတုန်းအိပ်မက် (အဲ့သီချင်းကို တော်တော်ကြိုက်မိတယ်။ လွမ်းသလိုလို ခံစားရတယ်)၊ အောင်ကိုလတ် ရဲ့ ခေါင်းလောင်းလေးတွေ မြည်နေပြီ (အဲ့သီချင်းကတော့ ကျွန်မအတွက် အဓိပ္ပာယ် တစ်ခု ရှိပါတယ်။ ဆိုနေရင်းနဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတိရလာလို့ ကျွန်မအသံနဲ့ မလိုက်ဘူးဆိုပြီး ကျော်ပစ်လိုက်တယ် =) ၊ မျိုးကျော့မြိုင် ရဲ့ မင်းအတွက်၊ သီရိဆွေ ရဲ့ သေချာပြီ နင်တစ်ယောက်တည်း၊ ပြီးတော့ ဂျေမောင်မောင် နဲ့ သီရိဂျေမောင်မောင် ရဲ့ တစ်စုံတစ်ရာကို မလတ်နဲ့ တွဲဆိုတယ်။ ပြီးတော့ Big Ox နဲ့ မဒီ နဲ့ သဲလေး ဟန်ထွန်း ရဲ့ လမ်းခွဲစကား၊ စိုင်းစိုင်းခမ်းလိှုင် ရဲ့ ၀မ်းနည်းမှတ်တမ်း၊ ဖုတ်လှိုက် ဖုတ်လိှုက်၊ နင်နဲ့ငါနဲ့ သီချင်းတွေကို တွဲဆိုဖြစ်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးပိတ်အနေနဲ့ ABBA ရဲ့ Take A Chance On Me သီချင်း ဆိုဖြစ်တယ်။ ဟီးဟီး

ဒါတောင် ဟို လမ်းဆုံအခွေက ကာရာအိုကေ မထွက်သေးလို့။ မဟုတ်ရင် အဲ့ဒီထဲက ချန်းချန်း ရဲ့ ယုံကြည်ချက် သီချင်းနဲ့၊ သီရီဆွေ ရဲ့ မင်းစချော့ပါ သီချင်း ဆိုဖြစ်ဦးမှာ။ အဲ့ သီချင်းနှစ်ပုဒ်ကို တော်တော်ဆိုချင်နေတာ.. နောက်မှ အကြွေး မှတ်ထားရမယ်။

အဲ့ဒီမှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ဧည့်သည်တော်က မ ခရစ်စ်တယ် ပါ။ သူ့ရဲ့ သမီးလေးနဲ့ ရောက်ချလာတယ်။ သူလည်း သီချင်း နှစ်ပုဒ်လောက် ဆိုတယ်။ သူ့သမီးလေးက ၄၊၅ နှစ်လောက်ပဲ ရှိဦးမယ်။ သူလည်း ဆိုမယ် ဆိုလို့ အာဇာနည် ရဲ့ ကိုယ့်အနား ရှိစေချင် သီချင်း ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ သီချင်း မလာသေးဘူး.. သူက မိုက်ကို ကိုင်ပြီး “မင်္ဂလာပါ!!!” ဆိုပြီး အာကြီး အော်သလို လိုက်အော်သေးတယ်။ ပြီးတော့ “အခုဆိုမယ့် သီချင်းကို ဘယ်သူရေးထားတာလဲ သိတယ်မဟုတ်လား” ဆိုပြီးလည်း အော်လိုက်သေးတယ်။ ကိုယ်တောင် အဲ့ဒီဗွီစီဒီက ပြောတဲ့ဟာတွေ အလွတ်မရဘူး။ ပြီးတော့ သူက အလယ်ပိုဒ် ဖြစ်တဲ့ “ဟိုး အဝေးမှာ နေတဲ့အခါ .. မျက်လုံးတွေထဲ မင်းပဲမြင်၊ ပြန်ဆုံနိုင်မယ့် နေ့ရက်လေးတွေ မရောက်သေးခင်.. (မေ့သွားပြီ).. အချစ်ဆုံးသာ ကိုယ့်အနား ရှိစေချင်” ဆိုတဲ့ အပိုဒ်ကို နည်းနည်းချင်း လိုက်ဆိုတယ်။ တကယ် ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်။

သီချင်းဆိုနေရတာနဲ့ အစားစားဖို့တောင် မေ့တယ်။ ထမင်းကြော် ပွဲကြီးနဲ့ French Fries ပွဲကြီး မှာလိုက်တယ်။ နည်းနည်းပဲ စားဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီက အစားအစားတွေက သိပ်ပြီး စားလို့မကောင်းဘူး။

ပြန်မယ် လုပ်ကြတော့ ၉း၃၀ လောက်ရှိနေပြီ။ Phantom က လမ်းကြုံလို့ ဆိုပြီး ကျွန်မ နဲ့ မလတ်ကို အိမ်လိုက်ပို့ပါတယ်။ အိမ်ရောက်တော့ အမေက ကိုရီးယားကား ကြည့်နေတာနဲ့ နည်းနည်း ထိုင်ကြည့်လိုက်သေးတယ်။ (On Air) မြန်မာလို စာတမ်း ထိုးတာ၊ မထိုးတစ်ချက်၊ ထိုးတစ်ချက်နဲ့.. ဘာတွေပြောနေမှန်းလဲ နားမလည်ဘူး။ နောက်တော့ စိတ်မရှည်တာနဲ့ အိပ်တော့မယ်ဆိုပြီး မျက်နှာ ခြေလက်ဆေးပြီး အိပ်လိုက်တာ တစ်ရေးတည်းပါပဲ။

ဂဏန်းအတွေးများ

ဒီနေ့ နေ့လည်က အလုပ်ကိစ္စ တစ်ခုနဲ့ အပြင်သွားရင်း မင်းလမ်း ရခိုင်မုန့်တီဆိုင် ရောက်ခဲ့ပြန်တယ်။ ရခိုင်မုန့်တီ တစ်ပွဲ၊ ပဲကြော်၊ ငါးဖယ် နဲ့ စားဖြစ်တယ်။ တစ်ခါ တစ်ခါ စိတ်ညစ်တာက ရခိုင်မုန့်တီထဲ ကြက်သွန်ဖတ်တွေ ပါလာတာပဲ.. ကြက်သွန်ကို သိပ်မကြိုက်ဘူး။ :(

အဲ့ဒီ ဆိုင်မှာ ဘေးမှာ ကန်တွေနဲ့ ငါးတွေ၊ ကင်းပုဇွန်တွေ၊ ဂဏန်းတွေ ထည့်ထားတယ်။ ဂဏန်းတွေဆို ကန်ထဲမှာ ထည့်ထားတာ... လက်မ (ခြေမလို့ ခေါ်မလား)တွေကို ကြိုးတွေနဲ့ တုတ်ထားတယ်။ သူတို့ခမျှာ သနားစရာ.. သူတို့ကို ကြည့်ပြီး ကိုယ်သိပ်ကြိုက်တဲ့ ဂဏန်းတောင် စားချင်စိတ် ပျောက်သွားတယ်။

ဂဏန်းတွေကို ထိုင်ကြည့်နေတာ... တစ်ကောင်က လက်မ မှာ တုတ်ထားတဲ့ ကြိုး မရှိဘူး။ အဲ့ဒီကောင်က ကျန်တဲ့ ကြိုးတုတ်ထားတဲ့ သူ့ထက် အကောင်ကြီးတဲ့ ဂဏန်းကို ကွိုင်သွားရှာနေတယ်။ ဟိုတစ်ကောင်က လှုပ်လို့မှ မရတာ။

ဒါပေမယ့် ခဏနေတော့ ဆိုင်က အစ်မကြီးတစ်ယောက် စတီးပုံးကြီးတစ်ခု သယ်လာပြီး ဂဏန်းတွေကို ညှပ်နဲ့ယူပြီး တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် ကောက်ထည့်တယ်။ ခုနက စွာနေတဲ့အကောင်လည်း ပါသွားတယ်။ ကန်ထဲက အကောင် တော်တော်များများကို ယူသွားတယ်။ ဟော.. နောက် ၁၀ မိနစ်လောက်လည်းနေရော .. မီးဖိုချောင်ဘက်ကနေ စားပွဲထိုးမလေးက ဂဏန်းဟင်းတစ်ပွဲ လာချသွားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။

အဲ့ဒါကို ကြည့်ပြီး တစ်ခါက ဘယ်မှာမှန်းမသိ ဖတ်လိုက်ရတဲ့ ပုံပြင်လေးကို သွားသတိရတယ်။ (မနိုင်းနိုင်းစနေ ဘလော့ဂ်ကလား၊ အီးမေးလ် forward တစ်ခုကလား မသိဘူး) ဖမ်းပြီးခေါ်သွားတဲ့ ကြက်တွေက ကားထဲမှာ တစ်ကောင်နဲ့တစ်ကောင် ဆိတ်ကြ၊ ကတော် ကတော် နဲ့ ရန်ဖြစ်နေကြတာ။ သိပ်မကြာခင်မှာ သူတို့သေရမှာကို မသိကြပဲ ခဏတာ ဗိုလ်လုရဖို့အတွက် ရန်ဖြစ်နေကြတာ။ အဲ့ဒါကို ကြည့်ပြီး လူ့ဘဝဟာလည်း ဒီလိုပဲ။ အသက်ရှင်နေတုန်းခဏ နေကြရတာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရန်ဖြစ်ကြ၊ တစ်နိုင်ငံနဲ့ တစ်နိုင်ငံ စစ်ဖြစ်ကြ နဲ့... မကြာခင်မှာ အားလုံးသေကြရမှာပဲလေ။ အသက်ရှင်နေချိန်မှာ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ချစ်ချစ်ခင်ခင်နေကြပြီး၊ လူ့ဘဝကြီးကို ဖြတ်သန်းသင့်တယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လေး ပါတဲ့ ပုံပြင်လေးပါ။ ကျွန်မလည်း အဲ့ဒါလေး ဖတ်ပြီး တော်တော် သဘောကျမိသွားသေးတယ်။

အမှန်တော့ တိရိစ္ဆာန်တွေဆိုတာ အသိဉာဏ် ရှိကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။ လူသားတွေကတော့ အသိဉာဏ်ဆိုတာ ရှိတော့ တိရိစ္ဆာန်တွေ ပြုမူနေတာထက် ပိုသင့်တယ် မဟုတ်လား။ ဒါပေမယ့် အခု ကမ္ဘာမှာ ကြား ကြားနေရတာ တွေ ကြည့်ပြီး၊ ဖတ်ပြီး၊ နားထောင်မိပြီးတော့ လူတွေဟာ တစ်ခါတစ်လေမှာတော့ တိရိစ္ဆာန် သာသာပါပဲလို့ စဉ်းစားမိပါတယ်။

သိပ်ချစ်တာပဲ ဂျီဟူးရယ် :P

ကျွန်မ အခုတစ်လော ရောဂါ တစ်ခု တက်နေတယ်။ Boys Over Flowers ကြည့်ရာက စတဲ့ရောဂါပဲ။ အဲ့ကားထဲက ဂျီဟူး (Kim Hyun Joong) ကို တော်တော်လေးကို သဘောကျနေတယ်။

အဲ့ဒီ ကား စစကြည့်ချင်းတုန်းကတော့ သူ့ကို သိပ်သဘောမကျဘူး။ ပုံစံက အေးတိအေးစက်နိုင်တော့ (character အရကြောင့်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့) သိပ်မကြိုက်ဘူး။ နောက်ပိုင်း ဇာတ်လမ်းတွေမှာကျတော့ သူ့ကို ပိုပြီး သဘောကျလာတယ်။ ဘယ်အချိန်မှာ အရမ်းကြိုက်သွားလဲဆိုတော့ ပိုက်ဆံတောင်းရင်း သီချင်းဆိုတဲ့ အချိန်ပဲ။ သူ့အသံလေးက အေးအေးလေးနဲ့၊ ပြီးတော့ နောက်ခံသီချင်း (သူကိုယ်တိုင်ဆိုထားတဲ့ သီချင်း) ကြောင့်လည်း ပါတာပေါ့။ အပြုံးလေးနဲ့ သီချင်းဆိုနေတာကို တော်တော် သဘောကျသွားတယ်။ ရောဂါက အဲ့ဒီမှာ စတာပဲ။

အခု သူ့ရဲ့ အဖွဲ့ SS501 သီချင်းတွေ နားထောင်ဖြစ်နေတယ်။ Boys Over Flowers အခွေထဲမှာ ဆိုထားတဲ့ သီချင်းလေးတွေကို တော်တော်ကြိုက်နေမိတယ်။ အကြိုက်ဆုံး သီချင်းကတော့ Because I'm Stupid၊ ကိုရီးယားလိုတော့ Nae Meoriga Nappaseo (နယ်မူရီဂ နာပါ့ဆော) သီချင်းပဲ။ အမြဲတမ်း repeat လုပ်ပြီး နားထောင်နေဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီ သီချင်းကိုတော့ SS501 တစ်ဖွဲ့လုံး ဆိုတာ။ Kim Hyun Joong တစ်ယောက်တည်းဆိုထားတာလည်း ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီ သီချင်းက မထွက်သေးတာလား မသိဘူး။ ရှာလို့ မတွေ့ဘူး။ ဒရာမာထဲမှာ ပါတဲ့ သီချင်းကို record လုပ်ထားတာပဲ ရှိတော့ အဲ့ဒါလေးနဲ့ပဲ စိတ်ဖြေနေရတယ်။ :(

Kim Hyun Joong ကို အပြင်မှာ ဘယ်လိုနေလဲတော့ မသိဘူး။ သူ့ရဲ့ ပုံမှန် character က Ji-Hoo character လိုမျိုး gentle & tender မဖြစ်ဘူးလို့ သူကိုယ်တိုင် ပြောတဲ့ အင်တာဗျူးထဲမှာ ဖတ်လိုက်ရတယ်။ ရပါတယ်လေ။ ကြိုက်တာကတော့ ကြိုက်ပြီးသားပဲ။ :P

ဒါပေမယ့် ဂျီဟူး character ကို သဘောကျလို့ သူ့ကို ကြိုက်သွားမိတာ။ အဲ့ဒီလို တစ်ဖက်သက် အချစ်နဲ့ နင့်နင့်နဲနဲ ချစ်တတ်တာမျိုးကို သဘောကျတယ်။ ပြီးတော့ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူ ပျော်ရွှင်စေချင်လို့ ကိုယ့်ရဲ့နှလုံးသားက နာကျင်မှုကို မေ့ထားပြီး၊ ချစ်သူ အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးတာမျိုး။ တခြား ဒရာမာတွေထဲမှာ အဲ့ဒီလို character တွေပါရင် သူတို့ကို ပို သဘောကျမိတယ်။ ဥပမာ - My Girl ထဲက Lee Junki character မျိုး။ (ဒါပေမယ့် Goong ထဲမှာပါတဲ့ ဒုတိယ မင်းသားကိုတော့ သိပ်မသနားမိဘူး။ အဓိက မင်းသားကို ပိုသဘောကျတာကိုး။ :P) တစ်ဖက်သက် အချစ်နဲ့ ချစ်ရသူတွေ ဆိုတော့ ကိုယ့်လိုပဲလို့ ခံစားမိပြီး ကိုယ်တိုင်ခံစား သနားမိသလို ဖြစ်နေတာ။ ဒုက္ခနော်။ စစချင်း ဒရာမာ ကြည့်တုန်းက Goon Jun Phyo ကို ကြိုက်တယ်။ နောက်ပိုင်း ကြည့်ရင်း ကြည့်ရင်း ဂျီဟူးကို သနားပြီး သူ့ကိုပဲ သဘောကျလာတယ်။ သနားဖို့ကောင်းတာကိုး။ !_!


ဒီ ယူထု(ဘ်)က သီချင်းကို SS501 ဆိုထားတာ။ သီချင်းနာမည်က Sometimes တဲ့။

ကျွန်မသာ ဂူးမ်ဂျန်ဒီ (Geum Jan-di) ဆိုရင် ဂွန်ဂျွန်ဖြိုးကို ရွေးမိမလား၊ ဂျီဟူးကိုပဲ ရွေးမိမလား ဆိုပြီး စဉ်းစားမိတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ ခံစားချက်အရတော့ ဂျီဟူးကိုပဲ ရွေးမယ်ဆိုပြီး စဉ်းစားမိတယ်။ ဒါကလည်း ကိုယ့်လက်ရှိဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အခြေအနေကို မူတည်ပြီး ပြောတာကိုး။ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူက ကိုယ့်ကို ဂွန်ဂျွန်ဖြိုးလိုမျိုး ကြိုက်တာမျိုးမှ မရှိတော့ ကိုယ့်ကို ချစ်နေတဲ့သူ၊ ကိုယ့်ကို ဂရုစိုက်တဲ့သူကိုပဲ ရွေးမိတာ မဆန်းဘူး ထင်ပါတယ်။

ဟုတ်တယ်။ အခု ကျွန်မ ကိုယ်ချစ်ကို မရှာတော့ဘူးလို့ စဉ်းစားထားတယ်။ သူချစ်ကိုပဲ ရှာတာတော့ မဟုတ်ပေမယ့် တွေ့လာရင် စဉ်းစားမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ ကိုယ်ချစ်က ကိုယ့်ကို မချစ်တဲ့သူ ဆိုရင် စိတ်ပင်ပန်း၊ လူပင်ပန်းရတယ်။ ကိုယ်တွေ့လေ.. ကိုယ်တွေ့... :P ကိုယ့်ကိုသာ အခုအချိန်မှာ ဂျီဟူးလိုမျိုး ကိုယ့်အပေါ် ချစ်တဲ့သူ၊ ကိုယ့်ကို ဂရုစိုက်တဲ့သူ၊ ကိုယ့်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ မိန်းကလေးအဖြစ် မြင်တဲ့သူ၊ ကိုယ့်ကိုပဲ တစ်သက်လုံး ချစ်သွားမယ့်သူ မျိုးဆိုရင် လက်ခံ စဉ်းစားမယ်လို့ စဉ်းစားထားတယ်။ ရုပ်ရည် သိပ်ချောစရာ မလိုပါဘူး။ ဂီတာ တီးတတ်ဖို့လည်း မလိုဘူး။ ချမ်းသာဖို့လည်း မလိုပါဘူး။ ကိုယ့်ကို ဂရုစိုက်၊ ချစ်မယ် ဆိုရင် ပြည့်စုံပါပြီ။ ကိုယ်ကလည်း သူ့ကို ချက်ချင်းကြီး ချစ်သွားဖို့လည်း မလိုပါဘူး။ သူသာ ကိုယ့်အပေါ် ကောင်းမယ်၊ ကိုယ့်ကို တကယ်ချစ်တဲ့သူဆိုရင် ကိုယ်လည်း တစ်နေ့နေ့ကျ သူ့ကို ပြန်ချစ်သွားမယ်လို့ ထင်မိတယ်။

ခက်တာက အဲ့လို လူ တစ်ယောက်မှ မရှိသေးတာပဲ။ :P

ကျွန်မကြိုက်တဲ့ Because I'm Stupid (Kim Hyun Joong version) သီချင်းလေး နားထောင်ကြည့်ပါဦး။ (upload လုပ်လို့မရလို့ YouTube သီချင်းပဲ နားထောင်ကြည့်ပါတော့ :P)


ဒါကတော့ SS501 version ပါ။



နှစ်ပုဒ်လုံးကောင်းတယ်နော်။ =D သီချင်းနားထောင်ရင်း မျက်ရည်တောင် ကျချင်သလိုလို... သီချင်းစာသား အင်္ဂလိပ်လို ဘာသာပြန်ထားတာလေးတွေ ကြည့်ရင် ဘာကြောင့် ဒီသီချင်းကို ကျွန်မ သိပ်ကြိုက်နေတယ်ဆိုတာ သိကြပါလိမ့်မယ်။ :)

ဒီနေ့

ဒီနေ့ မနက် အိပ်ရာထ ပုံမှန်ထက် နည်းနည်း နောက်ကျတယ်။ မနေ့ညက ကိုရီးယားကား Boys Over Flowers ထိုင်ကြည့်နေတာ ၂ပိုင်းလောက်ရှိတယ်။ ၃ပိုင်း တစ်ဝက်လောက်မှာ မီးပျက်သွားမှ အိပ်ရာဝင်တာ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ည ၁၁း၃၀ နေပြီ။ ဒီတော့ မနက် အိပ်ရာထတော့ မနည်း ထနေရတယ်။ အခုတစ်လော မနက် မနက် အိပ်ရေးသိပ်မဝသလိုပဲ။

အဖေလာနိုးတော့ မနက် ၆း၃၀ ပြီ။ အဲ့ဒါနဲ့ အိပ်ရာထဲမှာ ပေတေပြီး ၅မိနစ်လောက် လိှမ့်နေလိုက်သေးတယ်.. ပြီးတော့မှ မထ မဖြစ် လို့ ထလာရပြီး ရေချိုးခန်းဝင်၊ သွားတိုက်၊ ရေချိုး လုပ်လိုက်တယ်။ မိနစ် ၂၀လောက်ကြာတယ်။ ဟီး... ပြီးတော့ သနပ်ခါးလိမ်းတယ်။ ဒီနေ့က ရုံးကိစ္စနဲ့ အပြင်သွားစရာရှိတော့ ဆံပင်ကို စည်းသွားရင် ကောင်းမယ်ဆိုပြီး ဆံပင်စည်းလိုက်တယ်။ အားလုံးပြီးသွားတော့ မနက်စာကို အမေက ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပေးထားတယ်။ ဟီး.. ကိုယ်က ပြုတ်ပေးမယ် မရှိဘူး.. အားလုံးကို အမေက သို့မဟုတ် အစ်မဝမ်းကွဲက လိုက်လုပ်ပေးတယ်။ ထမင်းချိုင့်လည်း ထည့်ပြီးသား အဆင်သင့်.. စားပြီး ထထွက်သွားရုံပဲ။

(တစ်ခါတစ်ခါ စဉ်းစားမိပါတယ်။ ကိုယ့်အသက်အရွယ်နဲ့ တခြားသူတွေဆို ကိုယ့်ထမင်းကိုယ်ချက်၊ ကိုယ့်ထမင်းဘူးကိုယ်ထည့် လုပ်နေရချိန်မှာ ကိုယ်က အားလုံးနီးပါး ထိုင်စားနေရုံသာသာဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အရမ်း ကလေးဆန်နေသေး သလိုလို၊ princess syndrome ရှိနေသလိုလို ခံစားမိတယ်။)

ဘက်စ်ကား မှတ်တိုင်ရောက်တော့ ရး၄၀လောက် ရှိပြီ။ ၁၀၅ ကား ဒိုင်နာ စီးတယ်။ သိပ်မကြာဘူး.. ထိုင်ခုံရတယ်။ ကားကလည်း နည်းနည်း အိပဲ့အိပဲ့နဲ့။ မှတ်တိုင်တွေမှာလည်း အကြာကြီး ရပ်နေသေးတယ်။ စိတ်က သိပ်မရှည်တော့ နာရီတကြည့်ကြည့်နဲ့ပေါ့.. ဟိုကြည့် ဒီကြည့်နဲ့ လိုက်လာတယ်။ အရှေ့မှာထိုင်နေတဲ့ ကောင်လေးကတော့ နည်းနည်း ချောသား.. မသိမသာ ငေးပြီး တခြားဘက် မျက်နှာလွှဲထားလိုက်တယ်။ :P အငေးကောင်းနေလို့လား မသိဘူး.. မိုးရွာလာတာ သတိမထားလိုက်မိဘူး။ ကိုယ့်ကျောတွေ နည်းနည်းစိုစိုစွတ်စွတ် ဖြစ်လာမှ မိုးရွာနေမှန်း သိလိုက်တယ်။ ထီးက အမြဲတမ်းနီးပါး ကိုယ်နဲ့ ပါတော့ စိတ်ပူစရာ သိပ်မလိုဘူး။ ဒါပေမယ့် ဆင်းရမဲ့ မှတ်တိုင်နားရောက်တော့ မိုးက တော်တော် သည်းလာတယ်။ ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကိုယ့် ထမီက စိုသွားတယ်။ အဲ့နားမှာပဲ ဆိုင် တစ်ဆိုင်ရဲ့ အမိုးအောက်မှာ ရုံးက အစ်မတစ်ယောက် မိုးခိုနေတာ တွေ့လို့ ကိုယ်လည်း ခဏနေလိုက်ဦးမယ် ဆိုပြီး ရပ်နေလိုက်တယ်။ မိုးလေး နည်းနည်းရွာလိုက်တာနဲ့ လမ်းကြားလေးက ရေက ပြည့်လာတယ်။ သူနဲ့ စကားပြောရင်းနဲ့ အဲ့ဒီ အစ်မ ဆီက “အိ” ဆိုပြီး အသံထွက်လာတော့ ဘာပါလိမ့်ဆိုပြီး ကြည့်လိုက်တော့.. လားလား.. ပလက်ဖောင်းက အက်နေတဲ့နေရာတွေက ကြွက်တွေ၊ ပိုးဟပ်တွေ ထွက်လာတာကိုး.. အဲ့ဒါနဲ့ သူ နဲ့ ကျွန်မ အမိုးအောက်ကနေ ပြေးထွက်လာကြတယ်။ မိုးက နောက်တော့ စဲသွားတယ်။

ရုံးရောက်တော့ မနက်ပိုင်း လုပ်စရာရှိတာတွေ လုပ်ဖြစ်တယ်။ ဒီမနက်က အပွိုင့်မန့် တစ်ခုရှိတော့ ၉း၃၀လောက် ရုံးကနေထွက်ကြမယ် ဆိုပြီး အစီအစဉ်လုပ်တယ်။ အပွိုင့်မန့် ကို လှမ်းဖုန်းဆက်ပြီး ကွန်ဖမ်းလုပ်တော့ သူတို့ မအားလို့ ထမင်းစားပြီးချိန်မှ လာပါ ဖြစ်သွားပြန်ရော။ အဲ့ဒါနဲ့ ရုံးမှာ ခဏနေပြီး၊ Facebook ကြည့်၊ ဖော်ရမ်ဖတ်၊ သတင်းတွေဖတ်နေတာ။ ၁၁း၃၀ကျတော့ အပြင်သွားတယ်။ ရုံးက လူကြီးက အောင်သုခ မြန်မာထမင်းဆိုင်မှာ ကျွေးမယ်ဆိုလို့ အဲ့ဒီကို အရင်သွားတယ်။ ကျွန်မက ကြက်အသည်းအမြစ်ဟင်း မှာတယ်။ တခြားသူတွေမှာတဲ့ ဟင်းတွေနဲ့ ရောစားလိုက်တာ စားလို့ တော်တော်ကောင်းတယ်။ အိမ်ကထည့်ပေးလိုက်တဲ့ ထမင်းဗူးလေး မစားဖြစ်တော့ဘူးပေါ့။ ပြီးတော့ အပိွုင့်မန့်ဆီ ရောက်သွားတယ်။ အဲ့ဒီရုံးကနေ ပြန်ထွက်လာတော့ မိုးက သည်းကြီးမည်းကြီးကို ရွာနေတာ။ လှိုင်တက္ကသိုလ်ဝင်းထဲက ဖြတ်တော့ အဲ့ဒီထဲမှာ ရေတြွေကီးနေတယ်။ ပါရမီလမ်းက မင်းလမ်း ရခိုင်မုန့်တီဆိုင် မှာ ရုံးက တခြားလူတွေအတွက် ရခိုင်မုန့်တီ ၀င်ဝယ်တယ်။ ရခိုင်မုန့်တီကလည်း စျေးကြီးလိုက်တာ.. အကြော်မပါတာတောင် ၄၀၀ တဲ့.. ဂိဂိ

အဲ့ဒီဆိုင်ကနေ ထွက်လာပြီး ပြည်လမ်းအတိုင်း မောင်းလာတာ... ရမိုင်ခွဲလောက် ရောက်တော့ ဟိုးအရှေ့မှာ ကားတန်းအရှည်ကြီး ပိတ်နေတယ်။ အဲ့ဒါ အင်းလျားကန်က ရေလျှံလို့လား မသိဘူး ဆိုပြီး၊ အင်းစိန်လမ်းမဘက် ပေါက်တဲ့ ညာဖက်လမ်းထဲကို ချိုးကွေ့ဝင်လိုက်တာ.... ရွာလည်ရော... အဲ့ဒီလမ်းကြားထဲမှာ ကိုယ်နဲ့ အကြံတူတဲ့ ကားတွေနဲ့အတူ တစ်မိနစ် တစ်လက်မလောက် ရွေ့နေလိုက်တာ.. ၁၅မိနစ်လောက်ကြာသွားတယ်။ အင်းစိန်လမ်းမပေါ်ရောက်တော့လည်း ကားတန်းရှည်ကြီးနဲ့ တွေ့ရော။ လှည်းတန်းမီးပွိုင့် ရှိတာရယ်၊ အဲ့ဒီနားမှာ ဘက်စ်ကား မှတ်တိုင်တွေ ရှိတာနဲ့ရောပြီး အဲ့ဒီမှာလည်း မိနစ် ၂၀ လောက် စောင့်လိုက်ရတယ်။ ကားထဲမှာ မုန့်တီဟင်းရည်တွေ လှိုင်ပြီး မြင်သာမြင်ရ၊ မကြင်ရတဲ့ ဘဝ ဖြစ်နေတယ်။

ကားပေါ်မှာ ပြောနေမိသေးတယ်။ အခုချိန်ဆို ကမ္ဘာအေးဘုရားလမ်းမ၊ မီကာဆာရှေ့မှာ ရေလျှံနေပြီးလား မသိလို့၊ သေချာတာကတော့ ယုဇနပလာဇာတို့၊ ကန်တော်လေးတို့မှ ရေတွေလျှံနေပြီ ဆိုတာပဲ။ မိုးလေး နည်းနည်းရွာတာနဲ့ ရန်ကုန်မြို့ကြီး ရေလျှံတာ အထူးသတင်းမဟုတ်တော့ပါဘူး။ ရုံးပြန်ရောက်တော့ မောင်လေးဆီက offline message ရောက်နေတယ်။ သူ စလုံးမှာ S Pass ရပြီဆိုတဲ့အကြောင်း ပြောတာ။ အဲ့တာနဲ့ အိမ်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး အမေကိုပြောတယ်။ မေကြီးက ပြောတယ်... ဒီနေ့ စာမသင်ရရင် အိမ်စောစောပြန်လာဦးတဲ့... လမ်းတွေရေလျှံနေလို့ အိမ်ပြန်ရခက်နေမယ် လို့ ပြောပါတယ်။ ခဏနေတော့ ရခိုင်မုန့်တီဟင်းရည် နွှေးပြီး ရခိုင်မုန့်တီ စားကြတယ်။ စွတ်ပြီး ငရုတ်ရည်တွေ နှစ်စွန်းထည့်လိုက်တာ စပ်လိုက်တာ... ကျန်တဲ့လူတွေက မျက်နှာတွေ နီရဲနေတဲ့ ကျွန်မကိုကြည့်ပြီး ရီနေကြတယ်။

ခဏနေတော့ ကလေးတွေအိမ်က ဖုန်းဆက်တယ်။ စာ လာသင်စရာ မလိုဘူးတဲ့.. စိတ်ထဲမှာ ပျော်သလိုလို၊ ၀မ်းနည်းသလိုလိုနဲ့။ ပျော်တာက မိုးအေးအေးနဲ့ အိမ်စောစောပြန် ကွေးလို့ ရလို့၊ ၀မ်းနည်းတာက ဒီလထဲ ရက်ပျက်ထားတာ ရ ရက် ရှိနေပြီဆိုတော့ ဘက်ဂျက်ထိခိုက်လို့.. ဟဟ .. ပီတိကိုစား အားရှိပါသည် ဆိုပေမယ့် ကိုယ်က ဒီပိုက်ဆံလေးနဲ့ အိမ်ကို ထောက်ပံ့နေရတာ ဆိုတော့ ပီတိလည်းစား၊ လခလည်း စားနေရတာပေါ့..

Facebook မှာ သတင်းလေးတွေဖတ်ပြီး ၀မ်းသာနေရတယ်။ သိပ်ခင်ရတဲ့ အစ်မကြီးတစ်ယောက် သားသားလေးတစ်ယောက်ကို မီးရှုးသန့်စင် ဖွားမြင်လို့ပြီးကြောင်း၊ ဓာတ်ပုံလေးပါ တွဲပြီး ကြည့်လိုက်ရတယ်။ ကလေးလေးက သိပ်ချစ်စရာ ကောင်းတာပဲ။ အသည်းယားတယ်။ မွေးကာစလေးဆိုတော့ အမေနဲ့တူလား၊ အဖေနဲ့တူလား မကြည့်တတ်သေးဘူး.. ဟိဟိ ..

"သတိရစိတ်တွေက မိုးသားတွေလို ဘယ်အချိန်ရောက်မှ အဆုံးသတ်မှာလဲ"

သိပ်မကြာခင် ပြန်တော့မယ်။ ဒီနေ့တော့ ဒီနေ့အကြောင်း ရေးလို့ ပြီးပါပြီ။

နားထောင်နေဖြစ်တဲ့သီချင်း - Epik High - 1 Minute 1 Second

ဒီသီချင်းလေးကို တော်တော်ကြိုက်နေမိတယ်။ ဘယ်လိုလေးမှန်း မသိဘူး.. catchy ဖြစ်တယ်။ ~ can't let go... ဒါဒါ ဒီဒီ ဒါဒါ ဒီဒီ ~ :D

ယူထုဘ် ကြည့်ချင်ရင် ဒီမှာ ကြည့်နိုင်ပါတယ်။

နားထောင်မိသော သီချင်းများ

သီချင်းမကြိုက်တဲ့သူ တော်တော်ရှားမယ်လို့ ထင်တယ်။ ကျွန်မတော့ သီချင်းနားထောင်ရတာ တော်တော်ကြိုက်ပါတယ်။ အခုတစ်လော ဘာသီချင်းတွေ နားထောင်ဖြစ်လဲဆိုတော့ ၆တန်းနှစ်တုန်းက နာမည်ကြီးတဲ့ သီချင်းလေးတွေ ရှာနားထောင်ဖြစ်တယ်။

ကျွန်မ ၅တန်း၊ ၆တန်းနှစ်မှာ အမေရိကားရောက်နေတော့ အမေရိကန်ကျောင်းပဲ တက်ဖြစ်ပါတယ်။ တက်ဖြစ်တဲ့ကျောင်းကလည်း လူမည်းတွေများတဲ့ ကျောင်းဆိုတော့ သူတို့နားထောင်နေတာမျိုး၊ သူတို့ သဘောကျကျတဲ့ သီချင်းမျိုးတွေ လိုက်နားထောင်ရင်း သဘောကျသွားတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ရပ်ပ် / ဟစ်ပ်ဟော့ပ် တွေ သိပ်နားထောင်ဖြစ်တယ်။ ရေဒီယိုလိုင်း (၂)လိုင်း (Kiss FM နဲ့ WPGC လား မသိဘူး မေ့သွားပြီ) ကို နားထောင်ပြီး ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ သီချင်းလေးတွေဆို အသံသွင်းထားတယ်။ အဲ့ဒီ အသံသွင်းထားတဲ့ အခွေ အခုထက်ထိ ရှိသေးတယ်။

အဲ့ဒီခေတ်တုန်းက ကိုယ်က မုန့်ဖိုးမရတော့ အခွေတွေ ၀ယ်မနားထောင်နိုင်ဘူးလေ... ဒီတော့ ရေဒီယိုကလာတဲ့ သီချင်းတွေပဲ နားထောင်ဖြစ်တာပေါ့... အခု အဲ့ဒီ ရေဒီယိုက နားထောင်ပြီး ကြိုက်ခဲ့ဖူးတဲ့ သီချင်းတွေကို mp3 လိုက်ရှာပြီး နားထောင်ဖြစ်နေတယ်။ တစ်ချို့ဟာတွေက ရှာရခက်တယ်.. ဖော်ရမ်မှာ အကူအညီတောင်းပြီး ရှာခိုင်းလိုက်တာ တင်ပေးကြတယ်။ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ သီချင်းလေးကို ရလိုက်တာ တော်တော်ပျော်သွားတယ်။ ရေဒီယိုက အသံသွင်းခဲ့တဲ့ သီချင်းတွေပဲ collection အနေနဲ့ လိုက်စုနေတာ။

အခု လက်ရှိ အောက်က သီချင်းနာမည်လေးတွေ လက်ဝယ် ရှိတယ်။ သဘောကျရင် ဒေါင်းလုပ်လုပ် နားထောင်ကြပေါ့...

Total - No One Else
Total - Kissing You
Bone Thugz N Harmony - Crossroad
112 - Only You
TLC - Waterfall
Next - Too Close
2Pac - California (California!!! This song is da bomb! (um.. forgot that I'm supposed to write in Burmese :P)
Mc Lyte - Keep On Keepin' On

ဒါတောင် နည်းနည်းကျန်ဦးမယ်ထင်တယ်။ အိမ်က အသံသွင်းထားတဲ့အခွေကို ပြန်မကြည့်ရသေးဘူး... မှတ်မိသလောက် လိုက်ရှာထားတာ :P

ဒါတောင် ၅တန်း၊ ၆တန်းတုန်းက သီချင်းတွေပဲ ရှိသေးတာနော်။ နောက်ကျမှ ရတန်း-၉တန်းမှာ နားထောင်ခဲ့တဲ့ သီချင်းတွေဆိုပြီး တင်ဦးမယ်.. ဟိဟိ

The Mirror or Erised

တနင်္ဂနွေနေ့က မီးပျက်နေတုန်း စာအုပ် ဖတ်စရာ မရှိတာနဲ့ ဟယ်ရီပေါ်တာ ပြန်ဖတ်ဖြစ်တယ်။ ပထမဆုံး စာအုပ် The Philosopher's Stone ကို ပြန်ဖတ်ဖြစ်တာ။ ဟိုးအရင်တစ်ပတ်က ညီမက American Centre ကနေ Harry Potter & The Half-Blood Prince ငှားလာတော့ အဲ့ဒါဖတ်ပြီး၊ The Deadly Hallows ပါ ထပ်ပြီး ပြန်ဖတ်လိုက်သေးတယ်။ ဟယ်ရီပေါ်တာ စာအုပ်တွေကို ဖတ်ရတာ တစ်ခါတစ်လေ small details လေးတွေက အစပိုင်း စာအုပ်တွေမှာပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှ အဲ့ဒီ details တွေက ပိုပြီး အရေးပါလာတယ်။ ဥပမာ - ပထမဆုံး စာအုပ်က မီးတိုင်တွေကနေ မီးတွေကို လှမ်းပြီးငြိှမ်းတဲ့ Putter-Outter (Deluminator) က နောက်ဆုံးစာအုပ်မှာ အရေးကြီးတဲ့နေရာက ပါလာတာမျိုးပေါ့.. ဒီတော့ တစ်ခါတစ်လေ အဲ့ဒီလို ပြန်ပြန်ဖတ်ဖြစ်တော့ အရင်ဖတ်တုန်းက miss ဖြစ်မိတာလေးတွေကို ပြန်တွေ့ရတယ်။

ပထမဆုံး စာအုပ်မှာ The Mirror of Erised အကြောင်းပါတယ်။ Erised ဆိုတာ desire ကို ပြောင်းပြန်လှန်ထားတာပါ။ အဲ့ဒီ ကြေးမုံပြင်ပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့စာက "erised stra ehru oyt ube cafru oyt on wohsi" .. ပြောင်းပြန်လှန်ဖတ်ရင် ... "I show not your face but your heart's desire" (သင့်ရဲ့ မျက်နှာကို မပြပဲ နှလုံးသားက တပ်မက်မှုကို ပြတယ်) လို့ အဓိပ္ပာယ်ရပါတယ်။ အမှန်ပဲ မှန်ထဲကို ကြည့်ရင် သင့်ရဲ့မျက်နှာကို မပြပဲ သင့်ရဲ့ နှလုံးသားထဲက deepest & most desperate desire ကို ပြပါတယ်။ ဟယ်ရီပေါ်တာ ဆိုရင် သူ တစ်ခါမှ မမြင်လိုက်ရတဲ့ သူ့ရဲ့ အဖေ၊ အမေ နဲ့ မိသားစုလေးကို မှန်ထဲမှာ မြင်ရတယ်။ ဒါက မိဘမဲ့တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ သူ့အတွက် အလိုချင်ဆုံး ဆန္ဒတစ်ခုပဲ။

ကျွန်မဆိုရင်ရော အဲ့ဒီမှန်ထဲကြည့်ရင် ဘာမြင်ရမလဲ။ ကျွန်မ သိတယ်... ကျွန်မ သူ့ကို မြင်မယ်။ ကျွန်မနဲ့ သူ့ရဲ့ ချစ်စရာ ကလေးလေးတွေ မြင်မယ်။ ကလေးလေးတွေက ၃ယောက်၊ မိန်းကလေး ၂ယောက်၊ ယောကျာ်းလေး တစ်ယောက်။ သူ့အဖေရဲ့ မျက်လုံးလေးတွေရှိရင် ရှိမယ်... ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးလေးတွေ ရှိနိုင်တယ်။ ဒီလိုသာ ဆိုရင် ကျွန်မလည်း ဟယ်ရီလိုပဲ အဲ့ဒီမှန်ကို အကြာကြီး ထိုင်ကြည့်နေဖြစ်မယ် ထင်တယ်။

Professor Dumbledore က ဟယ်ရီကို ပြောပြတယ်။

...this mirror will give us neither knowledge or truth. Men have wasted away before it, entranced by what they have seen, or been driven mad, not knowing if what it shows is real or even possible. ... It does not do to dwell on dreams and forget to live...

"ဒီမှန်ဟာ ငါတို့ကို အသိဉာဏ်လည်း မပေးဘူး။ အမှန်တရားကိုလည်း မပေးဘူး။ လူအများစုဟာ ဒီမှန်ရှေ့မှာပဲ သူတို့မြင်ရတာတွေကို တပ်မက်ပြီး အချိန်ကုန်သွားကြတယ်.. သူတို့ဟာ မှန်ကပြတာတွေကို အမှန်တွေလား၊ ဖြစ်နိုင်မှုရှိလား ဆိုတာ မသိကြတဲ့အတွက် တစ်ချို့တွေက ရူးသွားကြတယ်။... စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်တွေထဲမှာပဲ နစ်မြောပြီး အသက်ရှင်ဖို့ မေ့နေကြတာ မကောင်းဘူး"

ကျွန်မကိုဆိုရင်ရော.. Dumbledore က ဘာပြောမလဲ?

ကျွန်မကို သူများတွေ မေးမယ်ဆိုရင်တော့ Dumbledore လိုပဲ "I see myself holding a pair of woolen socks" လို့ ပြန်ဖြေဖြစ်မယ် မထင်ဘူး။ "I see myself holding an iPod Touch and wearing the straps to a Canon EOS 400D" လို့ ပြန်ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ ဒါက ပိုပြီး realistic ဖြစ်တာကိုး... :D

စဉ်းစားမိခြင်းများ (၁)

ကျွန်မ ဘာလို့ ဒီမှာ ဘလော့ဂ် ရေးပါလိမ့်လို့ စဉ်းစားနေတာ.. ကျွန်မ ဒီဘလော့ဂ်ကို publicize သိပ်မလုပ်ဖြစ်ဘူး.. ဒါပေမယ့် အတင်းကြီး တော့ပ်စီးကရက်ဆိုပြီး ဖွက်ထားတာလည်း မရှိပါဘူး။ (ခဏတော့ ဖွက်လိုက်မိတယ်.. အဲ့ဒီတုန်းက အသီးကွဲ အဲလေ.. အသည်းကွဲ ဝေဒနာ တော်တော်ခံစားနေရလို့ .. ကိုယ် ရေးထားတာတွေ ဖတ်ပြီး ရှက်တာလည်း ပါတာပေါ့:P) အဓိကကတော့ မြန်မာလိုလေး ရေးချင်စိတ်လေးရှိလာရင် ရေးခွင့်ရတယ်.. ပြီးတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ဒိုင်ယာရီသဘောမျိုး စိတ်ထဲမှာ ခံစားနေရတာလေးတွေ ချရေးခွင့်ရှိတယ်။ လူတွေ သောင်းချီပြီး လာမဖတ်လည်း ရပါတယ်... ဖတ်တဲ့လူ လုံးဝ မရှိလည်း ရပါတယ်ဆိုပြီး လုပ်ဖြစ်တယ်။

အစကတော့ ဒီဒိုင်ယာရီလေးကို လူမသိစေချင်ဘူး.. လူမသိစေချင်ရင် အင်တာနက်မှာ မရေးနဲ့ပေါ့လို့လည်း ပြောနိုင်တာပေါ့နော်.. ဒါပေမယ့် တစ်ချို့ သူငယ်ချင်းတွေကိုလည်း ဖတ်စေချင်တယ်။ နောက်တစ်ခုက ရှက်တာလည်း ပါတာပေါ့.. ကိုယ်က ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်ကို အတင်းကြီး လိုက်ကြိုက်နေခဲ့တာကိုး.. မြန်မာ မိန်းကလေးဆိုတာ အဲ့ဒါမျိုး မလုပ်သင့်ဘူးဆိုတဲ့ စိတ်ကလည်း ရှိပါလျက်နဲ့ ကိုယ့်စိတ်ကိုယ် အလိုလိုက်၊ ကိုယ့်နှလုံးသားကို အလိုလိုက်ပြီး စိတ်ကလည်း ခပ်မြန်မြန်နဲ့ လုပ်ချင်တာတွေ ဇွတ်လုပ်ခဲ့တာကလား.. (နောင်တလား.. သိပ်မရဘူး.. :P) ပြီးတော့ ဒီလို ချရေးလိုက်တာ စိတ်ထဲမှာ ခံစားနေရတာတွေ နည်းနည်းသက်သာသလို ခံစားရတာလဲ ပါတယ်။

အခုနောက်ပိုင်းတော့ အဲ့ဒီလို မဖြစ်တော့ပါဘူး။ ဘယ်သူတွေ ကိုယ့်ကို ဘယ်လို judge လုပ်လုပ် ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ စိတ်ထားလိုက်တယ်။ ဒီဘလော့ဂ်ကို လူသိရှင်ကြား ကြေငြာဖို့တော့ လုံးဝ စိတ်ကူးမရှိသေးဘူး။ စိုးမြတ်သူဇာ ဝတ္ထုထဲမှာ ပါတဲ့ စာသားလေးတစ်ခု ရှိတယ်.. ဘာတဲ့.. လူသိရှင်ကြား ချစ်တာထက် လူမသိ သူမသိ ချစ်နေရတဲ့အချစ်က ပိုပြီး မြင့်မြတ်ပါတယ် ဆိုလား.. အယ်.. ဘာမှလဲ မဆိုင်ဘူးနော်.. :D

နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်.. ကိုယ်ပေါတာ လူသိမှာကြောက်တာလည်း ပါတာပေါ့နော်.. ခွိခွိ.. လူသိရှင်ကြား မပေါရဲသေးဘူး.. :P

အမြဲတမ်းလည်း ဒီမှာ update လည်း မလုပ်ဖြစ်ပါဘူး။ ဟိုဘက်က အင်္ဂလိပ်ဘလော့ဂ်ကိုတောင် အနိုင်နိုင်.. ဒါပေမယ့် အရင်နှစ်ကထက်စာရင် ဒီနှစ်ထဲမှာ ဘလော့ဂ် ပိုရေးမယ်လို့ New Year Resolution လေး ချထားလေတော့ ပို့စ်တွေ များများရေးဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားဦးမှာပါ။ ရေးချင်တာလေးတွေလည်း ရှိပါရဲ့... procrastinate လုပ်နေတာနဲ့ ခြေဦးမလှည့်ဖြစ်ဘူး.. :D

အခု Keahwai ရဲ့ သီချင်း Fallin ဆိုတဲ့ သီချင်းလေးကို နားထောင်ပြီး သူ့အကြောင်း တွေးမိနေတယ်။ သူ နဲ့ စစချင်း သိကြတုန်းက ဒီသီချင်းလေးကို သူ့ကို ရှယ်ယာလုပ်ပေးဖူးတာ သတိရတယ်.. သူ ဒီသီချင်းလေးကို အရမ်းကြိုက်တယ်လို့ ပြောဖူးတာလည်း မှတ်မိတယ်.. :)

I wanna tell you baby
That you're the one that I'm thinking of
But your heart is still with her
And I think she's the one that you love
I only want you happy
Even if it's not with me
Maybe one day
You'll open up your eyes and you'll see

သူ့ကို သတိရနေမိတယ်... သတိရတယ်ဆိုတာ အခု ရိုးရိုးသားသား သတိရတာပါ.. အွန်လိုင်းမှာလည်း မတွေ့တာ ဒီတစ်ပတ်လုံးနီးပါးပဲ။ စိတ်ထဲမှာ ကိုယ်များ တစ်ခုခု အမှားပြောလိုက်မိသလားလို့လည်း စိတ်ပူနေမိတယ်။ မဟုတ်လောက်ပါဘူး.. သူက အဲ့ဒီလိုမျိုး ကိုယ်က သူ စိတ်ဆိုးစရာ တစ်ခုခုပြောလိုက်မိလည်း ကိုယ့်ကို စကားပြန်မပြောနိုင်လောက်အောင်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်စကားသွားပြောရင်လည်း ignore လုပ်တတ်တဲ့ ယောကျာ်းမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။

၂၀၀၉ အား ကြိုဆိုခြင်း

၂၀၀၉ ရေ.. ကြိုဆိုပါတယ်နော်..

ဒီနှစ်ကော ကျွန်မအတွက် ဘာ အစီအစဉ်တွေ ရှိသလဲ။ ၂၀၀၉ မှာ ချစ်သူအသစ် ရဦးမလား.. (အဲ့ဒါ အရေးကြီးဆုံးပဲလေ) :P အလုပ်က လူလျှော့တဲ့အထဲ ပါမလား.. (မပါလောက်ဘူး ထင်တာပဲ).. လခကော တိုးမလားဟင်။

၂၀၀၉ အစမှာ ချစ်သူနဲ့ ပျော်ရွှင်ရလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် ကျွန်မ မှားသွားတယ်ပေါ့နော်။ ရပါတယ်.. ထားပါတော့.. ကျွန်မမှ သူ့ကို တကယ်မချစ်တာ.. အစကတော့ ချစ်တယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတယ်.. တဖြေးဖြေး အဆင်မပြေတာတွေ များလာတဲ့အချိန်ကျတော့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေ မွန်းကြပ်လာတယ်.. ပြီးတော့ ကျွန်မလိုချင်တဲ့ ကြင်နာမှု၊ ယုယမှု၊ commitment... ဒါတွေကို သူမပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ လောဘကြီးလွန်း နေခဲ့တာလည်း ဖြစ်မှာပေါ့.. ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ဇာတ်လမ်း ပြီးသွားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ ဝမ်းနည်းပါတယ်.. ကျွန်မ ဒီ relationship ကို work လုပ်ဖို့ တော်တော်လေး ကြိုးပမ်းခဲ့ပေမယ့် အရာမထင်ခဲ့ဘူးလေ.. ဒီအတွက် ကျွန်မ ဝမ်းနည်းမိပါတယ်။

နောက်တစ်ခုက ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ ကိုယ်တိုင် သေချာသိလိုက်ရတယ်.. သူ့ကို မပိုင်ဆိုင်နိုင် ပေမယ့်လည်း ဒီအတိုင်း ချစ်နေခွင့်ရတာလည်း ဆုလာဘ် တစ်ခုပဲဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ သူ ကိုယ့်ကို ပြန်မချစ်ဘူး ဆိုတာလည်း သိပါတယ်.. ဒါပေမယ့် သူငယ်ချင်းအနေနဲ့ သူ့ဘေးမှာရှိရင်း သူလိုအပ်ချိန်မှာ အဆင်သင့်ရှိနေမယ့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် အဖြစ် ရှိနေချင်တယ်... ဒါဆိုရင် ကျွန်မ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်း နေမလား မသိဘူး။ အခု လောလောဆယ်တော့ ဒီနေရာလေးကို နှစ်ချိုက်နေမိတယ်... တစ်ခါတစ်လေတော့လည်း ဘယ်တော့မှ မပိုင်ဆိုင်နိုင်သော အရာတစ်ခုကို တပ်မက်နေတာ သဘာဝမကျဘူးလို့ ခံစားမိပါရဲ့.. ပြီးတော့ ဘယ်အချိန်မှာ ကျွန်မ ကို တကယ်ချစ်တဲ့သူကို ပြန်ချစ်မိသွားမလဲဆိုတာ ကျွန်မ မပြောနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်... ဒီတော့ သူ့အတွက် ထာဝရ ရှင်သန်နေမယ့်အချစ် ဘာညာဆိုပြီး ကြုံးဝါးမနေတော့ပါဘူး.. တော်ကြာ လေလုံးထွားထားတာ ရှက်စရာတွေ ဖြစ်နေဦးမယ်။

၂၀၀၉ ရဲ့ ပထမဦးဆုံးနေ့ရက်မှာ ကျွန်မ မန္တလေးမှာ ရှိနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို သတိရမိတာက လွဲပြီး ကျွန်မ ပျော်နေခဲ့ပါတယ်။ တစ်ခါမှ မကိုင်ဖူးတဲ့ ကင်မရာကြီးကိုင်ပြီး ဓာတ်ပုံတွေ လိုက်ရိုက်ဖြစ်တယ်။ နေးတစ်ဗ်ဖို့ နေးတစ်ဗ်ဖို့၊ ဇန်ဂါ ဖို့ ဇန်ဂါ ဖို့ဆိုပြီး... အခု ပြန်လာတာဖြင့် ရက် ၂၀ လောက်ရှိသွားပြီ .. ခရီးသွားမှတ်တမ်းက မရေးရသေးဘူး။ နောက်နေ့တွေ စိတ်မလေနေဘဲ အဲ့ဒါလေး ရေးဖြစ်အောင် ကြိုးစားဦးမယ်။ မဟုတ်ရင် နောက်နှစ်ကူးသွားမှာ သေချာတယ်။ :D

ပထမဆုံးများ

မမေ ရဲ့ ဘလော့ဂ်မှာ ပထမဆုံးများ ဆိုတဲ့ ပို့စ်လေးတွေ့လိုက်ရတော့ ငါလည်း ရေးချင်လိုက်တာ ဆိုပြီး စိတ်ကူးမိနေတာ ကြာပေါ့... ကို TZA ရဲ့ဘလော့ဂ်မှာလည်း ဖတ်လိုက်ရသေးတယ်။ ဝီရှီမီ မှာကောပဲ... အခုမှပဲ ရေးဖြစ်တော့တယ်...

တကယ်တမ်း ရေးမယ်လုပ်တော့လည်း တစ်ချို့အရာတွေက ဝိုးတိုးဝါးတား (အမလေး “ဝ” အစား “၀”ပဲ ရေးရေးနေမိတယ်)... ဒါပေမယ့် မှတ်မိသလောက် ရေးလိုက်ပါ့မယ်။

ပထမဆုံးတက်ရတဲ့ကျောင်း
(ကြွားလိုက်ဦးမယ်...) Washington, DC က Adams Elementary School ပါ။ မူလတန်း အကြိုအတန်း (Pre-K) တက်တာပါ။ ကြည့်စမ်း... မေ့နေခဲ့တာ။ ဒီမှာ အ.မ.က (၂) ဆိုပြီး ရေးတော့မလို့... သေချာ စဉ်းစားကြည့်မှ သတိပြန်ရတယ်... ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီက အဖြစ်အပျက်တွေ တော်တော်များများ မေ့ကုန်ပြီ။ (တက်လိုက်တာ ၁နှစ်တောင် မပြည့်ဘူး... မြန်မာပြည် ပြန်ခဲ့ရလို့) .. အမေ ပြန်ပြောတာတွေ မှတ်ထားလို့သာ သတိရနေတာ... ဆရာမက ကပ္ပလီမ မစ္စ ၀မ်ဒါဟောလ်တာ တဲ့ (အင်္ဂလိပ်စာလုံးပေါင်းတော့ သိတော့ဘူး ... ဓာတ်ပုံထဲမှာ ဆံပင်အတိုကောက်ကောက်နဲ့ ဆရာမက မစ္စဝမ်ဒါဟော်လ်တာ ဆိုပြီး အမေပြောဖူးတာ ပဲသတိရတယ်။ ) အဲ့ဒီတုန်းက အတန်းဖော် ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ကျွန်မရဲ့ ပါးကို ခဲတံနဲ့ ထိုးလိုက်လို့ ခဲရောင်အမှတ်လေး ကျန်ခဲ့တာ (မသိရင် မှဲ့လိုလိုနဲ့) အခု အသက် ၂၀ ကျော်မှ ပျောက်သွားတယ်။

ပထမဆုံး သူငယ်ချင်း ကစားဖော်
အင်း... မြန်မာပြည် ပြန်ရောက်ပြီးတော့မှ အိမ်နားက ကိုသု၊ ထက်ပု တို့နဲ့ ကစားကြတယ်။ စစ်တိုက်တိုင်း ဆော့တာ။ :D ပြီးတော့ အိုးပုတ်တွေ ဘာတွေနဲ့လည်း အသုပ်ရောင်းတိုင်း ဆော့ဖူးတယ် ထင်တယ်။

ပထမဆုံးရဖူးတဲ့ဆု
ရန်ကုန်ပြန်ရောက်တော့ အိမ်ဘေးနားက အ.မ.က (၂) မှာ သူငယ်တန်းစတက်တယ်။ ၁၉၈၈ ပေါ့နော်... ၈၈ အရေးအခင်းဖြစ်တော့ ကျောင်းတွေပိတ်၊ တစ်နှစ်အောက်သွားတယ်။ ၈၉ မှာ ကျောင်းပြန်တက်ရတော့ အငယ်တွေနဲ့အတူ (ညီမလေးလည်း ပါတယ်) သူငယ်တန်း ပြန်တက်ရတယ်။ အဲ့ဒီနှစ်မှာ ဆုရတာ.. တတိယဆု။ မြန်မာကျောင်းမှာ အဲ့ဒီတုန်းကပဲ ဆုရဖူးတယ်။ :D

ပထမဆုံးစီးရတဲ့ ဘက်စ်ကား
၃၁ ဘက်စ်ကား (ဗိုက်ပူ) ဖြစ်ဖို့များတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ၃၁ ဘက်စ်တွေက အိမ်နားမှာ ဂိတ်ထိုးတယ်လေ။ အမေ့ဘက်က အမျိုးတွေနေတဲ့ တာမွေအဝိုင်းထိပ် ကို သွားရင် အဲ့ဒီ ၃၁ ဘက်စ်ကားတွေပဲ စီးရတယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းက ပြတင်းပေါက်ဘေးက ခုံလုတာလေး သတိရမိပါတယ်။ (အခုထိလည်း ပြတင်းပေါက်ဘေးက ခုံမှာ စီးရတာပဲ ကြိုက်တယ်။) ရထားက ပဲခူး - ရန်ကုန် ရထား။ ရထားစီးဖူးချင်တယ် ဆိုလို့ ရ နှစ်၊ ၈ နှစ်အရွယ်က အဖေတို့နဲ့ ပဲခူးသွားပြီး အပြန်မှာ ရထား စီးလာကြတာ။ လေယာဉ်ပျံက အမေ့ ဗိုက်ထဲမှာ ကတည်းက စီးဖူးတယ်။ :P ကိုယ်မွေးပြီးမှ ဆိုရင်တော့ အမေဂျီးကားက ပြန်တော့ စီးရတာပေါ့... KLM စီးတာ.. အဲ့ဒီလေယာဉ်ပျံပေါ်က ပေးတဲ့ ရောင်စုံခဲတံနဲ့ ပုံဆွဲစာအုပ်လေးကိုတော့ အသက်တော်တော်ကြီးတဲ့အထိ အိမ်မှာ အမှတ်တရ သိမ်းထားခဲ့တယ်။ သဘောင်္ ဆိုရင်တော့ ကနေဒါသွားတုန်းက Montreal က St. Lawrence မြစ် (ဘာမြစ်လဲ ပြန်ရှာလိုက်ရသေးတယ်) ပေါ်မှာ cruise boat စီးခဲ့ဖူးတယ်။ သမ္ပာန် ဆိုရင်တော့ ကျောက်တန်း ရေလယ်ဘုရားသွားတုန်းက ပထမဆုံး စီးဖူးတယ်။

ပထမဆုံး ဆိုခဲ့သော သီချင်း
ရောင်စုံဘောလုံး ဖြစ်ဖို့များတယ်။ :P တကယ့် သီချင်းအတည်ကြီးဆိုရင်တော့ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ဟေမာနေဝင်း သီချင်းတစ်ပုဒ်ပုဒ် ဖြစ်ဖို့တော့ များတယ်။ ပထမဆုံး သူများကို သီချင်း ဆိုပြတာဆိုရင်တော့ အခုတော့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မချစ်ခဲ့ဖူးတဲ့သူ အတွက် သူ့မွေးနေ့မှာ Happy Birthday သီချင်းကို အင်္ဂလိပ်လိုဆို၊ အသံသွင်းပြီး သူ့ဆီ ပို့ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ရူးတာနော်... :D ဟက်ဘီးဘတ်ဒေးက သီချင်းလို့ မခေါ်ဘူး ဆိုရင်တော့... ဟိုဒင်း... အခုလက်ရှိ ချစ်သူလို့ ပြောရမလား... အဲ့ဒီ ကျွန်မဘက်က ချစ်နေရတဲ့၊ သူ့ဘက်က ချစ်မချစ် မသေချာတော့တဲ့ ချစ်သူပေါ့နော်... သူ့ကို အွန်လိုင်းမှာ Colbie Cailat ရဲ့ Bubbly သီချင်း ဆိုပြဖူးတယ်။ (သူ့ဘက်က တော်တော့ တော်တော့ ပြောနေတာတောင် အတင်းဆိုပြနေတာ... :P)

ပထမဆုံးပိုင်ဆိုင်ဖူးတဲ့ ကက်ဆက်ခွေ
ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ အဖေပဲ ကက်ဆက်ခွေဝယ်ပေးခဲ့တာ... ကြီးလာတော့ နိုင်ငံခြား ရောက်နေတော့ ဆွေမျိုးတွေက ဝယ်ပို့ပေးတယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာမှ ကိုယ်က တမင် မှာလို့ ဝယ်ပို့ပေးလိုက်တဲ့ မျိုးကျော့မြိုင် အခွေကတော့ ပထမဆုံး ပိုင်ဆိုင်ဖူးတဲ့ ကက်ဆက်ခွေလို့ ဆိုရမယ် ထင်တယ်။ အဲ့ဒီထဲက မင်းအတွက် သီချင်းလေးကို ရုပ်ရှင်မှာ ကြားဖူးကတည်းက အရမ်း နားထောင်ချင်နေလို့ မှာလိုက်တာ... စီဒီ ဆိုရင်တော့ စည်သူလွင်ရဲ့ ဗယ်လတိုင်းဒေးစ် အယ်လ်ဘမ် (အချစ်ရေ ကိုယ့်ကြောင့် ကို ခိုက်သွားလို့ ;) အင်္ဂလိပ်ခွေ စီဒီ ဆိုရင်တော့ 5ive ရဲ့ US Edition ပထမဆုံး အယ်လ်ဘမ်... ကျောင်းမှာ Honor Roll ရလို့ အမေ ဝယ်ပေးတာ။ အခုထိ ရှိပါသေးတယ်။

ပထမဆုံးဖတ်ဖူးတဲ့ဝတ္တု
၄တန်းအရွယ်လောက်က ခိုးဖတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ သိုင်းဝတ္ထု၊ အပြီးတော့ မဖတ်လိုက်ရပါဘူး... တစ်အုပ်လုံး ဆိုရင်တော့ ဂျူး ရဲ့ မြစ်တို့၏ မာယာ။ ကျွန်မ ရတန်း၊ ၈တန်း အရွယ်မှာ အမေရိကားက ပြန်သွားတဲ့ အစ်မကြီးက အမေ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ စာအုပ် ကို ခိုးဖတ်တာ။ အဲ့ဒီတုန်းကတော့ သိပ်မခံစားတတ်သေးဘူးပေါ့နော်... ကြီးလာမှ ပြန်ဖတ်တော့မှ ခံစားတတ်တော့တာ။ ပထမဆုံး ၀ယ်ဖူးတဲ့ ၀တ္တုကတော့ မင်းလူ ရဲ့ ရီမောခြင်း လက်ရွေးစင်။ စာအုပ် အထူကြီးကိုမှ ၅၀၀ တည်းဆိုလို့ တန်တယ် ဆိုပြီး ဝယ်လိုက်တာ... တကယ်တမ်းကို တန်ပါတယ်။ အခုထိ အဲ့ဒီ စာအုပ်ကို ၅ကြိမ်အထက် ပြန်ဖတ်ပြီး ဖြစ်ပါတယ်။

ပထမဆုံးပေးဖူးတဲ့ ရည်းစားစာ
မှတ်မိတော့ဘူး... ဟိဟိ အလကားပြောတာ။ ရည်းစားစာတော့ လိုက်မပေးဖူးဘူးဂျ။ ရည်းစာစာလည်း လိုက်အပေးမခံရဖူးဘူး။ ရည်းစားစာလည်း မဖတ်ဖူးဘူး... အမငီး ၀မ်းနည်းစရာ ငါ့အဖြစ်အပျက်။ အဲ... ရည်းစားဆီကတော့ ဗယ်လင်တိုင်းကဒ်ရဖူးတယ်။ ရ တန်းတုန်းက တွဲဖူးတဲ့ ကောင်လေးပေါ့နော်.. သူပေးတာ.. အသည်းရောင် ချောကလက်ဗူးလည်း ပါတယ်။ အဲ... အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သူနဲ့ ပြတ်သွားပြီ... (သူက ကျွန်မကို သူကြိုက်နေတဲ့ ကောင်မလေးကို ဂျေဝင်စေချင်လို့ တွဲခဲ့တာလေ.. ဒေါန်းတို့များ အဲ့ဒီကတည်းက အချစ် ကံဆိုးခဲ့တာ... :P) ဒါဆို အဲ့ဒါ ရည်းစားဟုတ်တော့ဘူးပေါ့နော်... နောက်ထပ် တစ်ယောက်ဆီကလည်း ဗယ်လင်တိုင်းကဒ် ရတယ်။ I Love You ဆိုပြီး ရေးထားတာ... ကိုယ်က ရင်တွေ ခုန်သွားတာပေါ့နော်... နောက်တော့မှ မဟုတ်ဘူး.. အဲ့ဒီကဒ်က စျေးသက်သာပြီး လှလို့တဲ့... -__-

ပထမဆုံးကြိုက်တဲ့ကောင်လေး
၆တန်းနှစ်တုန်းက (အဲ့ဒီတုန်းက အတန်းကသာ ၆တန်း၊ အသက်က ၁၄ နှစ်လောက် ရှိနေပြီ။) အတန်းထဲက Brian ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကို သဘောကျခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာမှတော့ မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒီလိုပဲ သဘောကျတယ် ဆိုရုံပေါ့... သူက Black လူမျိုး၊ ဒါပေမယ့် အသားအရောင်က Milk Chocolate လို ခပ်ပြေပြေပဲ။ ချောတယ်ပေါ့နော်... ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီတုန်းက လူက ကလေးသာသာ စိတ်ဆိုတော့ ချောလို့ သဘောကျတယ် ဆိုတာပဲ ရှိခဲ့ပါတယ်။

ပထမဆုံးရည်းစားထားတဲ့နှစ်
မမေလိုပဲ ကျွန်မလည်း ၂၀၀၈။ ဘယ်လောက်အထိ ခံမလဲတော့ မပြောတတ်သေးဘူးးးးး။ သူက ကျွန်မကို အရင်ကလို မချစ်တော့ဘူးလေ... :( :( :(

ပထမဆုံးအသည်းကွဲဖူးတာ
1997 အဲ့ဒီ အပေါ်မှာ ပြောထားဖူးတဲ့ ကျွန်မကို လှည့်စားတွဲသူ တစ်ယောက်ကြောင့်ပေါ့နော်။ သူ့ကို ချစ်ခဲ့တာတော့ မဟုတ်ပေမယ့် တော်တော်လေး စွဲလန်းခဲ့ပါတယ်။ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ဆိုတော့လည်း သိတယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်မ သူ့ကြောင့် စာသင်နှစ်ဝက်မှာတင် ရတန်းနှစ်ကို ကျော်ပြီး ၈ တန်းနှစ်ကို ပြောင်းခဲ့တဲ့အထိ effect ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

ပထမဆုံးရေးဖူးတဲ့ကဗျာ

Roses are red,
Violets are blue
But in all of them, I love violets the most

Violets are blue
They're pretty too

There's one violet that I most love
I won't tell you that
It's the name of the teacher I adore

ဒီလိုလေး ခပ်ဆင်ဆင်ပဲ.. သိပ်တော့ မှတ်မိတော့ဘူး။ ၆တန်းနှစ်က Homeroom ဆရာမ Ms. Violet Lucas အတွက် ရေးခဲ့တာ။ (Dawn တို့များ teacher's pet လို့ အခေါ်ခံရတာ နည်းတောင် နည်းသေးတယ် :P)

ကျွန်မ ရေးခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗျာလေး တစ်ပုဒ်ရှိတယ်။ Homeless တွေအကြောင်း ရေးထားတာ... ဆုတောင် ရလိုက်သေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ပထမဆုံးလိုင်းလေးပဲ မှတ်မိတော့တယ်။

There's an old man sitting alone
Waiting with a cup and sucking an old bone

နောက်ပိုင်းတော့ ကဗျာတွေနဲ့ ဝေးကွာနေတာ ကြာခဲ့ပါပြီ။ ပြီးတော့ ကဗျာဉာဏ်လည်း သိပ်မရှိပါဘူး။

ပထမဆုံးရောက်ဖူးတဲ့နိုင်ငံ
အမေရိကား (ကြားက Paris မှာ transit လုပ်ရင်း လျှောက်လည်တာပါ တွက်မယ်ဆိုရင်တော့ Paris ပေါ့။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မ ၅လသားပဲ ရှိသေးတာ။)

ပထမဆုံးတက်ခဲ့ဖူးတဲ့ဆေးရုံ
ဆေးရုံမတက်ဖူးသေးဘူး။

ကျွန်မ တစ်ခါမှ ဆေးလိပ် လည်း မသောက်ဖူးပါဘူး။ အရက် ကတော့ အဖေသောက်တဲ့ (ရေရောထားတဲ့) vodka ကို ရေမှတ်လို့ မော့သောက်လိုက်ပြီးမှ ပြန်ထွေးထုတ် လိုက်ဖူးတာကလွဲလို့ တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးပါ။ ဝိုင်၊ ဘီယာ တွေလည်း မသောက်ဖူးပါဘူး။

ပထမဆုံးပေါက်ဖူးတဲ့ထီ
ကျွန်မက အဲ့ဒီလို ထီတွေဘာတွေနဲ့ အကျိုးမပေးဘူးထင်ပါတယ်။ တစ်ခါမှ မပေါက်ဖူးဘူး။ နောက်ပိုင်း ထိုးလည်း မထိုးတော့ဘူး။ :P အချောင်ရဖို့ ကိန်းမပါဘူးဆိုပြီး.... နှစ်လုံး၊ သုံးလုံးလည်း ၅၀ ဖိုး၊ ၁၀၀ ဖိုး ထိုးဖူးတယ်။ မပေါက်ဘူး။ မပေါက်တော့ မထိုးဘူး... အေးရော...

ပထမဆုံးဝင်ငွေရှာဖူးခြင်း
ဆယ်တုန်းအောင်ပြီးတော့ အဖေ့ရဲ့အသိ နိုင်ငံတကာ သတင်းတွေ ရေးတဲ့ ဂျာနယ်မှာ အင်္ဂလိပ် သတင်းစာ ဆောင်းပါးတွေ ဘာသာပြန်ပြီး ထည့်ဖူးပါတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မ ညီမပေါ့နော်... မဒီမေ နဲ့ မဒီဂျွန် ဆိုပြီး ကလောင် နာမည်လေးတွေနဲ့ပါ။ တစ်ပုဒ်ကို အဲ့ဒီခေတ်က ၃၀၀၀ ကျပ် ရပါတယ်။ (အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မ အသက် ၁ရ နှစ်လောက်ပဲ ရှိဦးမယ် ထင်ပါတယ်။)

ပထမဆုံးအွန်လိုင်းမှာတွေ့ပြီး အပြင်မှာပါ တွေ့ဖူးခင်ဖူးတဲ့ သူငယ်ချင်း
ကို BH ပါ။ မြန်မာပြည်မှာ အမ်အိုင်စီတီ စထောင်ခါစက Bagan Chat ကို မြည်းစမ်းရင်း ကို Broken Hearted ခေါ် BH နဲ့ ခင်သွားတာပါ။ ပြီးတော့မှ ဖြစ်ချင်တော့ သူက ကိုယ့်ရဲ့အပေါ်ထပ်က ကုမ္ပဏီက ဖြစ်နေတယ်... ဟားဟား။ သူ စင်ကာပူထွက်သွားတော့ အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားတော့ နည်းနည်း စိမ်းသွားပါတယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ Ken ပါ။ သူနဲ့ကလည်း အဲ့ဒီ Bagan Net chat မှာ စသိတာပါ။ အဲ့ဒီတုန်းကတော့ ခပ်ဘဝင်မြင့်မြင့် ကောင်လေး ဆိုပြီး ထင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ နောက်တော့ ကျွန်မတို့တွေ တော်တော်ခင်သွားပါတယ်။ သူ့ကို ၂၀၀၆ခုနှစ်မှာမှ အပြင်မှာ ပထမဆုံးတွေ့ဖူးပါတယ်။ အခုတော့ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်၅ချောင်းမပြည့်တဲ့ အခင်ဆုံး သူငယ်ချင်းတွေထဲက တစ်ယောက်ပေါ့။

ပထမဆုံးထိတွေ့ဖူးတဲ့အွန်လိုင်းအသိုင်းအဝိုင်း
Bagan Net Forum ပါပဲ။ ၂၀၀၁ခုနှစ်က မြရိပ်ညို ဟိုတယ်မှာလုပ်တဲ့ ပထမဆုံး ပုဂံနတ်ဖော်ရမ် မီတင်း (သူတို့ဘက်က officially လုပ်ပေးတဲ့ မီတင်း) မှာ မမ်ဘာတွေကို စတွေ့ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကိုနဗာနား၊ ကိုသူရ၊ ကို ကူးလ်၊ မပရစ်တီး ပရင့်ဆက်စ်၊ ဂျေအိုင်ဗင်၊ အေကေထက်... ဒီလောက်ပဲ မှတ်မိတော့တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက စတိတ်ရှိုးရှိတာတောင် သွားမကြည့်ဖြစ်ပါဘူး... မမ်ဘာတွေနဲ့ လေပေါနေလိုက်ကြတာ... :D

ပထမဆုံးဖတ်ဖူးတဲ့ဘလော့ဂ်
သိပ်တော့ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ဟိုတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့များတယ် ;) သူက ပြောလို့ subscribe လုပ်ပြီး ဖတ်ဖြစ်တဲ့ ပထမဆုံး ဘလော့ဂ်ကတော့ Onigiriman ဘလော့ဂ်ပါ။ အိမ်သာတွေ အကြောင်း ဟာသနှောပြီးရေးထားတဲ့ ပို့စ်လေးပါ။ ကိုဘိွုင်းဇီလို အိမ်သာဋီကာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ :P

ပထမဆုံးရေးဖြစ်တဲ့ ဘလော့ဂ်ပို့စ်
ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံး ဘလော့ဂ်အိမ်လေးဖြစ်တဲ့ Tripod မှာ ရေးခဲ့တဲ့ My First Entry ဆိုတဲ့ ပို့စ်လေးပါ။ (main page က link တော်တော်များများက သေနေပါပြီ။)

ပထမဆုံးဘလော့ဂ်ဂါသူငယ်ချင်း
ဟိုတစ်ယောက် :D

----

အမလေး... ပြီးသွားပြီ... လက်တွေလည်းညောင်း၊ ခေါင်းတောင် ကိုက်သွားတယ်။ :P (ဒိန်ချဉ်သောက် နေလို့လား မသိ :P) ဘယ်သူမှတော့ မ tag တော့ပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုမှ ဘယ်သူမှ လာ မ tag ပဲ ကိုယ့်ဘာကိုယ် ရေးချင်လို့ရေးတဲ့ဟာနော်။

----

အခုနားထောင်နေတဲ့ သီချင်း - ဗစ်တာခင်ညို + မဒီ - လူနှစ်ယောက်ရဲ့မြစ်

အခုတစ်လော အဲ့ဒီ ဗယ်လင်တိုင်းအခွေ ၃ ခွေလုံး ဒေါင်းလုပ်ချပြီး နားထောင်ဖြစ်နေတယ်။

သီချင်းလေးတွေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ဘဝ

သူငယ်ချင်း ဖန်တမ် က ကျွန်မကို သူ့ရဲ့ ဘလော့ဂ်က ပို့စ်လေးတစ်ခုကို ပြတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့အကြောင်းကို ကိုယ်ကြိုက်တဲ့အဆိုတော်တစ်ယောက်၊ ဒါမှမဟုတ် အဆိုတော်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ရဲ့ သီချင်းနာမည်တွေနဲ့ မေးခွန်းလေးတွေကို ဖြေရမှာ.. အဲ့ဒါ စဉ်းစားနေတာ... ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ အဆိုတော်တွေက အများကြီးလေ.. ဒါပေမယ့် မြန်မာလို နဲ့ အင်္ဂလိပ်လို အဆိုတော် နှစ်ယောက် ရွေးမယ်လို့ စဉ်းစားထားတယ်။

မြန်မာလိုဆိုရင်တော့ ကျွန်မ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက နားထောင်လာတဲ့ ဟေမာနေဝင်းကို ရွေးရမယ်။

မေးခွန်းလေးတွေကို စဖြေပြီနော်။

၁။ သင်ဟာ ယောကျာ်းလား၊ မိန်းမလား။
ဗီးနစ်(စ်)

၂။ သင့်ကိုယ်သင် ဘယ်လို describe လုပ်မလဲ။
ဘာမှ ဂရုမစိုက်

၃။ သင်၏ပတ်ဝန်းကျင်မှသူများ သင့်ကို ဘယ်လိုထင်ကြသလဲ။
ဂျူးလီးယက်

၄။ အရင်က ချစ်သူအကြောင်းကို ပြောပြပါလား။
ပြန်သိမ်းထားမယ်

၅။ အခု ချစ်သူအကြောင်းဆိုရင်ရော...
ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့မောင်ပါကွယ် #^_^#

၀၆။ အခု ဘယ်နေရာမှာ ရှိချင်နေသလဲ
စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်

၀၇။ အချစ်ကို ဘယ်လို ထင်လဲ။
အချစ်ပြီးတော့ အချစ် Y

၀၈။ သင့်ရဲ့ဘဝက ဘယ်လိုမျိုးလဲ။
ဖြစ်သမျှအကြောင်း အကောင်းလို့ပဲ

၀၉။ ဆုတောင်းတိုင်း ပြည့်မယ်ဆိုရင် ဘယ်ဆုကို တောင်းမလဲ။
မှော်ဆရာ

၁၀။ မှတ်သားစရာ စကားလေး တစ်ခွန်း
အားတင်းထား သူငယ်ချင်း

စကားလုံးများဖြင့် စိန်ခေါ်ခြင်း

အခုတစ်လော Facebook က Word Challenge ဆိုတဲ့ ဂိမ်းလေးကို စွဲနေမိတယ်။ အားအားရှိ အဲ့ဒီဂိမ်းလေးပဲ ဆော့ဖြစ်နေတယ်။

ကျွန်မက အမှန်တော့ ဒီလို anagram ဂိမ်းတွေမှာ ပါရမီ သိပ်မပါဘူး ပြောရမလားပဲ။ တစ်ခါတစ်လေ စာလုံးလွယ်လွယ်လေးတွေတောင် မမြင်မိဘူး။ အချိန်ကုန်သွားလို့ word list ပြမှပဲ.. “ဟာ.. ဒီစာလုံး ငါသိရဲ့သားနဲ့ ကွာ” ဆိုပြီး အားမလို အားမရဖြစ်မိပါတယ်။

အခု Facebook မှာ ကစားတာ score က 8652 တဲ့။ ဒီ score ကို ပြန် beat ဖို့ ကြိုးစားနေတာ ကြာပြီ.. ပြန်မလုပ်နိုင်သေးဘူး။ ဒါပေမယ့် ဆော့ပါများလို့လား မသိဘူး.. အရင်ကထက် improve ဖြစ်လာတယ်။ အရင်က ၁၀၀၀ ကျော် ၊ ၂၀၀၀ ကျော်ပဲ အမြဲတမ်းရတယ်။ အခုနောက်ပိုင်း ၃၀၀၀ - ၅၀၀၀ range ထဲ score အမျိုးမျိုးရတယ်။

တစ်ယောက်ထဲ ဆော့လည်း ရတယ်။ သူငယ်ချင်းကို challenge လုပ်ပြီး ကစားလည်း ရတယ်။ အခုလောလောဆယ်တော့ Ken က ကိုယ့်ကို challenge လုပ်တာ ၁၉ ပွဲ။ ၁၉ ပွဲလုံး သူ့ကို ရှုံးထားတယ်.. ဟီးဟီး.. သူ့ score ကတော့ 12680။ Friend list ထဲမှာ အမှတ်အများဆုံး တစ်ယောက်က 43906 တဲ့။ ဘယ်လောက် တော်သလဲ.. ကိုယ့်မှာ 10000 ကျော်အောင်တောင် မလုပ်နိုင်သေးဘူး။

စစချင်းက mouse နဲ့ စာလုံးတွေကို ရွေးပြီး လုပ်တာ.. နောက်တော့ keyboard သုံးပြီး ကစားတယ်။ အဲ့ဒီလို type လုပ်ရတာ ပိုမြန်တာပေါ့.. (ဒါကြောင့် ၃၀၀၀ ကျော် score တွေ ရတာ ဖြစ်မယ်။) အက္ခရာ လေးလုံးတွဲ အထက် စကားလုံး တွေရရင် အချိန်ပိုရတယ်။ ၆လုံးတွဲ ဆိုရင် Bonus Game ဆော့လို့ရတယ်။ (တစ်ယောက်ထဲ ကစားရင်ပေါ့) Bonus Game ကတော့ ကိုယ့် Facebook က သူငယ်ချင်းနာမည်တွေကို scramble လုပ်ထားတာ ဖြေရတာပေါ့။ Bonus Game ဆော့ပြီးရင် အရင် ဆော့နေတဲ့ ဂိမ်းကို ပြန်သွားလို့ မရတော့ဘူး။ စာလုံး အသစ်တွေနဲ့ ဂိမ်းအသစ်တစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်။ အချိန်ကတော့ အရင် အချိန်တိုင်းပေါ့.. ဒီတော့ Bonus Score ရပေမယ့် ချက်ချင်း အဲ့ဒီ အဆင့်ကို မသွားနဲ့ပေါ့.. ကိုယ်တတ်နိုင်သလောက် စကားလုံးတွေရပြီး ကျန်တာတွေ စဉ်းစားလို့ မရတော့ဘူးဆိုမှ နောက်တစ်ဆင့် သွားပေါ့.. Bonus Score မရပေမယ့်လည်း အခြား တစ်ဆင့်ကို ပြောင်းလို့ ရပါတယ်။ အမှတ် အတော်အတန် ရပြီးရင် ဘေးမှာ loop ပုံစံလေးနဲ့ flash ဖြစ်နေတဲ့ ပုံလေးတွေ့လိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါအခါကျရင် Control နှိပ်ပြီး အဆင့်တက်လို့ ရပါပြီ။ (Bonus Stage ကို သွားချင်ရင်လည်း Control ကို နှိပ်လို့ ရပါတယ်။) အဆင့် တစ်ဆင့်မှာ စကားလုံးတွေ ထပ်ပြီး လုံးဝ ရှာလို့ မရတော့ဘူး ဆိုရင် အချိန်မဖြုန်းပဲ အခြား အဆင့်ကို တက်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ Spacebar နှိပ်ရင်တော့ ရထားတဲ့ အက္ခရာတွေကို အထားအသို ပြောင်းလို့ ရပါတယ်။

ဆော့ကြည့်ကြပါလား။ ပျော်စရာ ကောင်းသလို ကိုယ့်ရဲ့ word vocabulary လည်း တိုးတာပေါ့..

Thinking of May 10

ဘာလိုလိုနဲ့ May 10 တောင် ရောက်တော့မယ်။ ဘယ်မှာ vote လုပ်ရမှန်းတောင် မသိသေးဘူး။ စနေနေ့က ရုံးတော့ပိတ်ပါရဲ့။ ကျန်တဲ့ ရုံးတွေက စနေနေ့ ရုံး မပိတ်ကြဘူး။ ဒါကြောင့် အလုပ်ပျက်ခံချင်ကြပါ့မလား လို့ စဉ်းစားနေမိတယ်။

ရန်ကုန်မှာတော့ rumor တွေ ပလူပျံနေတာပဲ။ No ပေးတာ များတဲ့ ရပ်ကွက်တွေကို မီးဖျက်မယ်တို့၊ ထမင်းစား အဖိတ်ခံရမယ်တို့... ဒါပေမယ့် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား စဉ်းစားမိတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာလည်း မရှိဘူးလေ။ ဟိုတစ်နေ့က အိမ်နားက ကောင်မလေးက လာမေးတယ်။ ကောင်မလေးက ၁၀တန်းကျထားတာ၊ သူက လာမေးတယ်။ အခု မဲပေးပါ၊ မဲပေးပါ လို့သာ ပြောနေတာ.. ဘာကို မဲပေးရမှာလဲ တဲ့။ ဒီလို မသိကြတဲ့သူတွေ မြန်မာပြည်မှာ ဘယ်နှစ်ယောက်တောင် ရှိမလဲ မသိဘူး။ မသိဘူးကွာ၊ အမှန်ခြစ်လိုက်တာပဲ ကောင်းတယ် ဆိုတဲ့ လူတွေကော ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိကြမလဲ။

ဒါပေမယ့် No လုပ်လိုက်တဲ့သူတွေ များသွားခဲ့ရင် ဘာဖြစ်လာမလဲ။ ကြားနေရတာတွေကတော့ သိပ်အချိုးမပြေဘူး။ အတင်း Yes လုပ်ခိုင်းနေကြတာ။ No တွေက ဘယ်လောက် အရာထင်မလဲ စဉ်းစားနေမိတယ်။

-+-+-+-

မေလ ၈ ရက်နေ့ဆို ကျွန်မ အသက် ၂၅ နှစ်ပြည့်ပြီ။ အသက်တောင် တော်တော် ကြီးလာပြီပဲနော်။ အသက်ကြီးလာတော့ စိတ်ဓာတ်ကရော ရင့်ကျက်လာသလား လို့ မေးရင်တော့ chotto (အနည်းငယ် ခန့်သာ) လို့ ပြန်ဖြေရမှာပဲ။ စိတ်ကတော့ တစ်ခါတစ်လေ နည်းနည်း ကလေးဆန်ချင်နေသေးတယ်။ စိတ်ကောက်တုန်းပဲ။ ကိုယ်ဖြစ်ချင်တိုင်း မဖြစ်ရင် စိတ်တိုတတ်တုန်းပဲ။ အချော့ခံချင်တယ်။ တစ်ချို့နေရာတွေမှာ စိတ်ဓာတ် ပျော့ညံ့နေတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတော့ လုံးဝ အားမရဘူး။

ဒီနှစ် မွေးနေ့က ကြားရက်ကြီးမှာ ဆိုတော့ တနင်္ဂနွေလောက်မှ သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက် လောက်နဲ့ အိမ်မှာ အကင်လုပ်စားမယ်လို့ စဉ်းစားထားတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လက်ဆောင် ပေးဖို့လည်း စိတ်ကူးထားတယ်။ မေလ ၁၁ရက်၊ ညနေမှာ စတိတ်ရှိုးသွားကြည့်မယ်လို့။ စိုင်းစိုင်း၊ ရဲလေး၊ ဂျေမီ၊ ရသ၊ ကြက်ဖ၊ ဂျန်နီ၊ စန္ဒီမြင့်လွင် စသဖြင့် တို့ ပါ၀င်တဲ့ Hip-Hop stage-show ပေါ့။ ရုံးကလူတွေကိုတော့ မွေးနေ့မှာပဲ တစ်ခုခု ၀ယ်ကျွေးဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်။

-+-+-+-

တစ်ခါတစ်လေ လူတွေက တော်တော် ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။

နေကောင်းပါတယ်ရှင်

ဘလော့ဂ် မရေးဖြစ်တာ တော်တော်ကြာသွားပြီပဲ... အင်တာနက်ကလည်း စုတ်ပြတ်သပ်... ကြားထဲ အမှုကိစ္စပေါင်း တစ်ထောင် နဲ့ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေခဲ့တဲ့ ကျွန်မ ဒီနေ့ ပြန် ဘလော့ဂ် ပါပြီ။

Xanga မှာလည်း ကျွန်မရဲ့ အင်ဒိုနီးရှား ခရီးသွား ပို့စ်ကို မျှော်နေကြပြီ။ အလုပ်ကလည်း မအား၊ ရေးလည်း ရေးချင်စိတ် မရှိနဲ့.. ဒုက္ခ နဲ့ လှလှ နဲ့ တွေ့တော့တာပဲ...

အားလုံးအတွက် ထူးဆန်းသွားမလား မသိဘူး.... လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်အထိ over မဖြစ်သေးပါဘူး ဆိုတဲ့ ကျွန်မဆိုတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် အခု သူ့ကို အိုဗာ ဖြစ်သွားပါပြီ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တောင် အံ့သြပါတယ်။ အမှန်တော့ အိုဗာ ဖြစ်သင့်တာ ကြာပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၃နှစ်ကတည်းကလေ...

သူ နဲ့ ကျွန်မ ချက်ဖြစ်သေးတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို “နင်ဟာ ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းပါ” ဆိုတဲ့ စကားကို နောက်ဆံတင်းခြင်း၊ ရင်နာခြင်း မရှိပဲ ပြောနိုင်သွားတယ်။ သူ ကျွန်မရဲ့ Xanga ပို့စ် ကို ဖတ်မိတော့ ကျွန်မကို “ဘယ်သူ့ကို နင် သတိရနေတာလဲ” ဆိုပြီး လာမေးတယ်။ ကျွန်မလည်း “လူတစ်ယောက်ပေါ့” လို့ ပြောလိုက်တယ်... သူက "နင့်အတွက် ငါ ပျော်ပါတယ်တဲ့" တဲ့.. ကျွန်မလည်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်.. "ကိုယ်လည်း ကိုယ့်အတွက် ပျော်ရွှင်ပါတယ်" ဆိုပြီး.. ဟီးဟီး... ပြီးတော့ ကျွန်မကို ဖေ့ဘွတ်ခ် မှာ ထည့်လိုက်တယ်... funny... အခုမှ ကျွန်မကို ယုံယုံကြည်ကြည် ဖေ့ဘွတ်ခ် မှာ ထည့် နိုင်တယ် ထင်တယ်... ရီရတယ်နော်... ဖေ့စ်ဘွတ်ခ် မှာ “သင်တို့နှစ်ယောက် ဘယ်လို သိခဲ့ကြသလဲ” ဆိုတဲ့ နေရာမှာ ကျွန်မက “၂၀၀၄ ခုနှစ်မှာ ဒီလိုပဲ ဆုံတွေ့ခဲ့တယ်” ဆိုတာပဲ ရွေးထားတာ သူက ထပ်ကွန့်လိုက်တာက "အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး အခင်ဆုံး သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်" တဲ့... :) ဟုတ်ကဲ့.. အဲ့ဒါ မှန်ပါတယ်။ အခုအချိန်ကစပြီး ဒီလိုပဲ ဖြစ်သွားနိုင်အောင် ကြိုးစားမှာပါ။

ကျွန်မ ရဲ့ စိတ်ကို စိုးမိုးထားတဲ့ သူ တစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ :) “ကို” လို့ ခေါ်တယ်ပဲ ဆိုပါစို့။ ဒီထက်တော့ ဘာမှ မပြောချင်သေးဘူး။ သေချာတာ တစ်ခုက ကျွန်မအတွက် အခုတစ်လော ဘဝဟာ ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ် ရှိလာသလိုပဲ.. အရင်က မျှော်လင့်ချက်တွေ ပျောက်နေခဲ့တယ်... တောင့်တခဲ့တဲ့ အချစ်ဆိုတဲ့ အရာတစ်ခု ဘယ်တော့မှ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့မိတယ်... ဒါပေမယ့် အခု အရိပ်အယောင်တွေ မြင်နေရတယ်.. The feelings are mutal. ^_^ ဒီ့ထက်တော့ ပိုပြီး ဘာမှ မပြောချင်သေးဘူး။ :D

မပြောချင်ပေမယ့် ပြောရဦးမယ်။ ဒီတစ်ယောက်ကလည်း အွန်လိုင်းကပဲ။ အရင်ကတော့ အွန်လိုင်းကလူကို လုံးဝ ဆို လုံးဝ မစဉ်းစားတော့ဘူးလို့ စိတ်ကူးထားခဲ့ပေမယ့်... အင်း.. ဘယ်တတ်နိုင်ပါ့မလဲနော်။ တော်သေးတာက သူက ကမ္ဘာ့တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ မဟုတ်ပဲ ဒီအရှေ့ဖက်ခြမ်းမှာပဲ ရှိတာ.. ပြီးတော့ အချိန် ကွာခြားချက်က ၁း၃၀ ပဲ ရှိတာ။ ဒါကြောင့် "Impossible is Nothing" ;)

ဒီလိုနဲ့ ကျွန်မလည်း ဆက်လက်အိပ်မက်လေးတွေ မက်နေပါလေရဲ့....

ဇန်နဝါရီ ၁၈ ရက်အတွက် ပို့စ်

ဒီနေ့တော့ အလုပ် သိပ်လုပ်စရာ မရှိတာနဲ့ .. အင်တာနက်မှာ ဟို လိုက် ကလစ်၊ ဒီ လိုက် ကလစ် လုပ်နေမိတယ်။ ကိုယ်က Multiply Toolbar install လုပ်ထားတော့ အဲ့ဒီမှာ နံပါတ် လေး ပေါ်နေတာနဲ့ သွားသွား ကြည့်ဖြစ်တယ်။ ဟီးဟီး ဒီ curious ဖြစ်တတ်တဲ့ စိတ်ကလည်းနော်...

ပြီးတော့ သီချင်းတွေ ဒေါင်းလုပ် လုပ်ထားတာတွေကို ပြန်ပြီး စီနေလိုက်တယ်။ ကျွန်မက တစ်ခါတစ်လေ neat-freak ဖြစ်နေတတ်တယ်။ ဒါကြောင့် သီချင်းတွေ အစီအစဉ် မကျတာ၊ သီချင်းနာမည်တွေ အစီအစဉ် မကျတာ၊ file တွေ ဟိုရောက် ဒီရောက် ဖြစ်နေတာတွေ ပြန်စုစည်း၊ ပြန် rename လုပ်ဖြစ်ပါတယ်။ အခု နောက်ပိုင်းမှ ဒေါင်းလုပ် လုပ်ထားတဲ့ သီချင်းတွေကို "Latest Music Download" ထဲ ထည့်တယ်။ ဟိုး အရင်တုန်းက ဒေါင်းလုပ် လုပ်ထားတဲ့ သီချင်းတွေ၊ (ကိုယ့်အိမ်က ပြန်ကူးထားတဲ့ mp3 တွေ) ကိုတော့ ရိုးရိုး "mp3" ဆိုတဲ့ folder ထဲမှာပဲ ထည့်ထားတယ်။ တစ်ချို့ သီချင်းတွေဆို Track 01 တို့ ဘာတို့ နာမည်တွေ ဖြစ်နေတယ်။ ဒါနဲ့ နားထောင်ကြည့်ပြီး သီချင်း နာမည်တွေ ပြန်လိုက်ရေးတယ်။ တစ်ချို့ သီချင်းတွေက ကြားထဲမှာ space မရှိတာတွေ ရှိတယ်။ ဒါတွေကို လိုက်ပြင်တယ်။ ကျွန်မ ရဲ့ mp3 file name ဟာ အမြဲတမ်း ဒီလို ပုံစံပဲ ရှိတယ်။ ဥပမာ - "Hay Mar Nay Win - Kabar Kabar Away.mp3" .. ဒီလို format မဖြစ်နေရင် လိုက်ပြင်တယ်။ နောက်တော့မှ File Tag တွေ လိုက်ပြင်တယ်။ (ဒါကတော့ နားထောင်နေရင်းနဲ့ စိတ်ပါရင် ပါသလို လိုက် ပြင်လိုက်ပါတယ်။)

တော်တော် အားယားနေတာပဲ လို့ ပြောချင်လည်း ပြောပါ။ ဒါပေမယ့် ဒီလို မဖြစ်နေရင် စိတ်ထဲမှာ ခိုးလု ခိုးလု နဲ့ တစ်ခု ခု မှားနေသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မက ကိုယ့် ကွန်ပြူတာ ထဲမှာဆို file တွေကို organize လုပ်ထားတယ်.. ဒါမှ တစ်ခုခု လိုချင်ရင် ပြန်ရှာရတာ လွယ်တယ်။ အားလုံး လျှောက်ပြီး ဗျောက်သောက် ထည့်ထားရင် စိတ်ရှုပ်စရာကြီး။

ဒီနေ့ ရုံးမှာ Annual Staff Party ရှိတယ်။ ပျော်စရာကြီး။ သူများတွေက သီချင်းတွေဆို၊ အကတွေ ကကြမှာ.. ကိုယ်ကတော့ သီချင်းတော့ ဆိုချင်ပါတယ်.. ဒါပေမယ့် အားလုံး ထွက်ပြေးမှာ သေချာတဲ့ အတွက် မဆိုတော့ပါဘူး။ ညနေ ၅ နာရီ ကျော်မှ ဟိုတယ် တစ်ခု ရဲ့ Pool Side မှာ လုပ်မယ်တဲ့။ အကျႌ အပို ထည့်လာတယ်။ မရမ်းစေ့ရောင် အကျႌ နဲ့ စကတ် ၀မ်းဆက် ပါ။ ဒီ ၀တ်စုံကတော့ ချုပ်ထားတာ ကြာပြီ။ ဒါပေမယ့် ပွဲတွေ ဘာတွေ သိပ်မတက်ဖြစ်တော့ မတွေ့ဖူးတဲ့ သူတွေ အတွက်တော့ အသစ်ပေါ့နော်။ ပုံ နည်းနည်း တုံးမယ် ထင်တယ်။ ခွိခွိ

တကယ်ပါ.. သူများတွေဆိုရင် မင်္ဂလာဆောင်တွေ၊ ပါတီပွဲတွေ တက်ရတော့မယ် ဆိုရင် အကျႌတွေ ပြေးချုပ်ကြ၊ ပြေးဝယ်ကြ နဲ့ အလုပ်ကို ရှုပ်နေတာပဲ.. ကိုယ်ကတော့ အိမ်မှာ ရှိတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ထဲကပဲ ၀တ်ပစ်လိုက်တာပဲ... မီက ကပ်စေးနည်းကြီးလေ... မလိုအပ်ရင် ပိုက်ဆံ မကုန်ချင်ဘူး... လိုအပ်ရင်တော့... အရမ်း လိုချင်နေရင်တော့.. လာထား... ;) ပိုက်ဆံတွေ တော်တော်များများ ဖိနပ်တွေ ၀ယ်တာထဲ ၀င်သွားတာ များတယ်။ ဖိနပ် ဆိုရင် ဘယ်လို ကြိုက်မှန်း မသိဘူး... (အရင် ဘဝက ခွေးဝင်စား ထားလို့ နဲ့ တူမယ် ဟိဟိ) ဖိနပ်ဆိုင်တွေ့ရင် မဝင်ရ မနေနိုင်ဘူး... ၀ယ်မှာ မဝယ်မှာ အပ ထား...

မီ နောက် တစ်ပတ် ၂၅ ရက်မှာ ပြည်ပ ခရီးသွားဖို့ ရှိတယ်။ ဂျကာတာကိုပါ။ ဟို မှာ ၂ ပတ်ကြာမယ်။ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ သွားမှာဆိုတော့ အများကြီး လျှောက်လည်လို့ မရဘူးပေါ့... ဒါပေမယ့် နည်းနည်းပါးပါး တော့ သွားဖြစ်မှာပေါ့... Me Blogging Addict ကြီးကတော့ အဲ့ဒီ မှာ ဓာတ်ပုံတွေ အများကြီး ရိုက်ပြီးတော့ ဘလော့ဂ် ကို လုပ်ဦးမှာ။ စင်္ကာပူ ချန်ဂီလေဆိပ်မှာ transit လုပ်ရမယ်။ လေဆိပ်မှာ ၄ နာရီလောက် နေရမယ်။ ဒါကြောင့် လေဆိပ်ထဲမှာ အစားအသောက် ဘယ်ဆိုင်တွေ ကောင်းသလဲ လို့ ဖော်ရမ် မှာ မေးတော့ ... စျေးကြီးတယ် တဲ့... အီတလီခေါက်ဆွဲက SD 15 ဆိုလား။ မြန်မာငွေ နဲ့ တွက်လိုက်ရင် ၁၃၀၀၀ လောက် ရှိတယ်။ ကြောက်စရာကြီး... ဒါပေမယ့် ကြည့်လိုက်ဦးမယ်... စိတ်ပါရင်တော့ စားမယ်။

ကိုယ်က တစ်ယောက်တည်း သွားမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ရုံးက co-worker ၂ ယောက်ပါတယ်။ သူတို့တွေက နိုင်ငံခြား မရောက်ဖူးဘူး... လေယာဉ်လည်း မစီးဖူးဘူး တဲ့။ အဲ့ဒါ ဘော့စ် က ကျွန်မကို ခေါင်းဆောင် ခန့်ထားတယ်... မီကလည်း ခပ်လည်လည် ကိုး... အရင်တုန်းက နိုင်ငံခြား သွားတုန်းက အဖေ တွေ၊ အမေ တွေ နောက်ပဲ လိုက်လာတာ.. ဘာမှ ကိုယ်တိုင် လုပ်လာတာ မရှိဘူး။ ပြီးတော့ လာကြိုတဲ့ သူတွေလည်း ရှိတယ်။ အဖေ ၊ အမေ မပါဘဲ နဲ့ ပြည်ပ ခရီးလည်း သွားဖူးတာ မဟုတ်ဘူး။ တော်ကြာ လေဆိပ်မှာ ပြသနာတက်မှာ ကြောက်နေမိတယ်။ Luggage ပျောက်တာတို့၊ ဘာတို့ပေါ့... ထားပါ... ဖြစ်မှပဲ ကြည့်လုပ်တော့မယ်။

ကဲ.. ထုံးစံအတိုင်း ပို့စ် လေးတော့ ဟိုရောက်၊ ဒီရောက် ဖြစ်ကုန်ပြီး။ နားပြီ။

မပြောင်းလဲသော အရာများ

ကျွန်မ အခုဆို အသက် ၂၄ ကျော်၊ ၂၅ ပြည့်တော့မယ်။ ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ကိုယ်အများကြီး ပြောင်းလဲသွားတယ်။ စိတ်ပိုင်း အရပေါ့။ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ another story ပေါ့နော်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅ နှစ် တုန်းက ၀တ်ခဲ့တဲ့ အကျႌတွေ၊ စကတ်တွေ၊ ဘောင်းဘီတွေ အခုထိ တော်နေတုန်းပဲ... ဟီးဟီး။ ပြောသာ ပြောတာပါ... အမေက ငယ်ငယ်တုန်းကဆို စီမံကိန်းနဲ့ အဝတ်အစား ဆိုတ် ကြီးကြီးတွေ ဆင်တာကိုး... အဲ့ဒီ အချိန်တုန်း ကလည်း baggy တွေ ခေတ်စားတယ်လေ... ဒါကြောင့်လည်း အဝတ်အစားတွေက အခုထိ တော်နေသေးတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဟိုနေ့က အဝတ်အစားအသစ်ချုပ်ထားတာ တစ်လ လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်... ခါးတွေ ကြပ်နေလို့ ပြန်ပြင်ရတယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ ခါး ပြန်တိုင်းကြည့်တာ 25" ဖြစ်နေတယ်.. ကြောက်တောင် ကြောက်သွားတယ်... အရင်က ကိုယ့်ခါးက 21" ပဲ ရှိတာကိုး။ ၀ တော့ ၀ချင်ပါတယ်... ဒါပေမယ့် ဗိုက်ပူပူ ကြီးတော့ မဖြစ်ချင်ဘူးကွယ်။ (ဘယ်သူ့ကိုမှ စောင်းမြောင်းပြောချင်း မဟုတ်ပါ :P) အမေကတော့ ပြောတယ်... ၀လာရင် အရင်ဆုံး ဗိုက်က စ ၀ တယ်.. နောက်မှ တစ်ခြားနေရာတွေကို သွားတာတဲ့။ ကျွန်မက လက်မောင်း ပြည့်ပြည့်လေးတွေ၊ ခြေထောက် ပြည့်ပြည့်လေးတွေ ဖြစ်ချင်တာ။ ပြီးတော့ ရင်၊ တင် ပေါ့.. ခွိခွိ။ သိပ်အများကြီး မမှန်းပါဘူး... Lee Hyori ဆိုတ် လောက်ဆို ကျေနပ်ပါပြီ။ ;)

A Day at the Office

ဒီနေ့တော့ ရုံးက ပွဲတစ်ခု သွားစရာ ရှိတယ်။ ကျွန်မက reception မှာ ထိုင်ပြီး ဧည့်သည်တော် မှတ်တမ်းပြုစုတဲ့ နေရာမှ ထိုင်ပေးရမှာ။ ရုံးက ဂျူတီကျတဲ့ မိန်းကလေးတွေ အားလုံး အပေါ် ပန်းရောင်၊ အောက်က အပြာရင့်ရောင် ထမီ မှာ ပန်းရောင် အပွင့် ချိတ်ထမီတွေ ၀တ်ရတယ်။ နေ့လည် ၁းဝ၀ နာရီလောက် ရုံးက ထွက်ရမယ်။ ဒါကြောင့် ၁၁း၃၀ ကတည်းက နေ့လည်စာ စားထားလိုက်တယ်။

နေ့လည်စာက ထူးထူးထွေထွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ရွှေခေါင်းပြောင် ပြုတ်ရယ်၊ ငါးကြော်ရယ်၊ ငါးခြောက်ထောင်းရယ်... ဒါပဲ ပါတယ်။

မနေ့က ညနက်တဲ့အထိ (မီးလာတုန်းလေး) ရုပ်ရှင်ထိုင်ကြည့်ကောင်းတာနဲ့ မနက်ကို နောက်ကျမှ နိုးတယ်။ ရုံးကို အသည်းအသန်လာရတယ်။ ပွဲမှာ ၀တ်ရမယ့် ၀တ်စုံကိုတော့ ရုံးရောက်မှပဲ ၀တ်မယ်ဆိုပြီး အိတ်နဲ့ထည့်လာ လိုက်တယ်။ ဒီလိုမှပဲ ကိုယ်နဲ့ကိုက်မှာ... ကိုယ်ကလည်း ထမီ ၀တ်ရတာ သဘောကျပေမယ့် သိပ်မဝတ်တတ်ဘူး... (မြန်မာပြည်မှာ အထက်တန်းကျောင်း မတက်ခဲ့ရတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေပေါ့ :P) ရုံးအသွားကို ထမီနဲ့ ဆိုရင် ခဏခဏ ပြင်ဝတ်နေရမှာ စိုးတာနဲ့ မဝတ်ဖြစ်ဘူး။ ရုံးယူနီဖောင်း ထမီစကတ်ပဲ ၀တ်လာလိုက်တယ်။

မျက်နှာကိုလည်း ထူးထူးထွေထွေ မပြင်ဆင်တတ်ပါဘူး။ မျက်နှာ လိုရှင်းလိမ်းတယ် ၊ ပြီးတော့ ပေါင်ဒါ နည်းနည်း ရိုက်လိုက်တယ်.. နှုတ်ခမ်းနီ ဆိုးတယ်... ဆံပင်ကို တစ်ဝက်စီးလိုက်တယ်။ ဒီလောက်ပါပဲ။ ခြေသည်းနီ ဆိုးမလို့ဟာ မေ့သွားတာနဲ့ တစ်ဝက်ပျက်နဲ့ပဲ ... :D သိပ်ရုပ်အဆိုးကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဖိနပ်က ကတ္တီပါ ဆီးကွင့်ထိုး ဖိနပ်အပါး... ဒေါက်ဖိနပ်စီးမလို့ဟာ အမေက မစီးပါနဲ့... ကတ္တီပါ နဲ့ပဲ ကောင်းပါတယ် ဆိုလို့ ဒါပဲ စီးဖြစ်ပါတယ်။

ကတ္တီပါ ဖိနပ်လေးတွေက စီးရတာ တော်တော်ကောင်းတယ်။ နူးညံ့နေတာပဲ... ကျွန်မက လမ်းလျှောက်မြန်တော့ ဒေါက်ဖိနပ်စီးရင် နည်းနည်း ယိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်တယ်။ ပြီးတော့ နည်းနည်း ခိုးလု ခုလု ဖြစ်သလိုပဲ။ အဲ့ဒါနဲ့ပဲ ကတ္တီပါ ဖိနပ်တွေပဲ ၀တ်စီးဖြစ်တယ်။ အခုနောက်ပိုင်း ကတ္တီပါ ဖိနပ်လေးတွေက ဆီးကွင့်ထိုးထားတာ ပုံဆန်းဆန်းလေးတွေ အများကြီးပဲ။ ၁၂လုံးတန်း မှတ်တိုင်နားက ဖိနပ်ဆိုင်ကပဲ အဓိက ၀ယ်စီးဖြစ်တယ်။ ဖိနပ်တွေက ပုံစံ ဆန်းတွေများလွန်းလို့... အားလုံး လိုလို လှတာတွေချည်းပဲ... ဖိနပ်တစ်ရံ သွားဝယ်ရင် တစ်ရံပြီး တစ်ရံ ၁၀ ရံလောက် စီးကြည့်ပြီးမှ နောက်ဆုံး ဘယ်ဖိနပ် ၀ယ်မလဲ ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်တယ်။

ရုံးက တစ်ခြား ဌာနတစ်ခုက အခုနောက်ပိုင်း ယူနီဖောင်း မဝတ်ရတော့ဘူး။ အဲ့ဒီက အစ်မကြီးတစ်ယောက်ဆို သူဝတ်တဲ့ ဒီဇိုင်းလေးတွေ တော်တော်မိုက်တယ်။ အနောက်တိုင်း ပုံစံ ဆန်တယ်။ စကတ်အတို ၊ ကော်လာနဲ့ အကျႌ မျိုးလေးတွေ... အဲ့ဒီပုံလေးတွေ အရမ်းသဘောကျတယ်။ စကပ်ကတော့ ကျွန်မဝတ်ရင် ဒူးကျော်ပဲ ၀တ်လို့ရမယ်... ကျွန်မ ရဲ့ ပိန်ညောင်ရိုး ခြေသလုံး လေးတွေနဲ့ဆို စကတ် ဒူးအထက်တွေ ၀တ်ရင် လုံးဝ မလှဘူး။ ရွှတ်.. ၀မ်းနည်းလိုက်တာ... :P

အဲ့ဒီလို အကျႌမျိုးလေးတွေ ဘယ်မှာ ၀ယ်လို့ရမလဲ မသိဘူး။ ကျွန်မလည်း လိုချင်နေတာ... နောက်နှစ်ဆိုရင် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ပြည်ပ ခရီးသွားစရာ ရှိလို့ ဘာဝတ်ရမှန်း မသိဘူး။ Business ဆန်ဆန်၊ မိန်းကလေး ဆန်ဆန်၊ sophisticated ဖြစ်တဲ့ အဝတ်အစား ဒီဇိုင်းလေးတွေ လိုချင်တယ်။

ကဲ.. ခဏနေ သွားရတော့မယ်။ တာ့တာ အားလုံး။

ဓာတ်လှေကားကို မီးမီး ကြောက်ကြောက်

ဒီနေ့ ကျွန်မ နေ သိပ် မကောင်းဘူး။ နှာတွေလည်း စီး၊ ခေါင်းတွေလည်း ကိုက်၊ လည်ချောင်းတွေလည်းနာ၊ လူလည်း သိပ်မလှုပ်ချင်ဘူး။ အမှန်တော့ အိမ်မှာပဲ နေပြီး နားချင်တာ... ဒါပေမယ့် အလုပ်က ခွင့်မယူချင်တာနဲ့ ရုံးပဲ လာခဲ့လိုက်တယ်။ Employee of the Month များ ရမလား လို့ပါ... :P

ဒီနေ့တော့ အရင် စီးနေကျ ၁၀၈ ကို တိုးမစီးချင်တာနဲ့ ပါရမီ အဓိပတိ အဲကွန်း ကားကြီးပဲ စီးလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မှားသွားတယ်... ကိုယ်က အိမ်ကထွက်လာတာမှ ရး၄၅ ၊ ရုံးကို ၈း၃၀ အတိ ရောက်ရမှာ... ဒါကို လျှာရှည်ပြီး အဓိပတိ သွားစီးတယ်။ လမ်း ၃၀ ရောက်တယ်ဆိုလို့ တက်လိုက်တာ အပေါ်လမ်း မဟုတ်ပဲ အောက်လမ်း ကြိး ဖြစ်နေတယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ သိမ်ကြီးစျေး အထိပဲ စီးလိုက်ပြီး အဲ့ဒီကနေ ရုံးကို လမ်း ပြန်လျှောက်ရ ပါတယ်။ ဒါနဲ့ ရုံး နောက်ကျရော...

ရုံးရောက်တော့ ၉းဝ၀ ထိုးခါနီးနေပြီ။ ဓာတ်လှေကား နံပါတ် (၂) ကို ပဲ ဖွင့်ထားတယ်။ နံပါတ် (၁) က အန်ဒါး မိန်းတိန်းနန့်(စ်) တဲ့... အကြောင်းအရင်းကတော့ ကိုယ်တွေ့ပါ...

မနေ့က ညနေ ရုံးက ပြန်တော့ ကျွန်မ နံပါတ် (၁) ဓာတ်လှေကားကို စီးပါတယ်။ ကျန်တဲ့ လူတွေကတော့ သူတို့ အထပ် အသီးသီးမှာ ဆင်းသွားကြတယ်။ အလွှာ (၁) မှာ လူတစ်ယောက် ဆင်းသွားပြီး အဲ့ဒီ ကနေ မြေညီထပ် ကို ဆင်းတဲ့အခါမှာ ဓာတ်လှေကားက ဒုံးကနဲ အောက်ကို ချက်ချင်း ပြုတ်ကျသွား ပါတယ်။ ဓာတ်လှေကားထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ရှိပါတယ်။ တံခါးဖွင့်တဲ့ ခလုတ်ကို နှိပ်တော့လည်း ဘာမှ မလာပါဘူး။ အပြင်မှာ လူအသံတွေ ကြားနေရတော့ တော်သေးတယ်။ “ဓာတ်လှေကားထဲမှာ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်... ကောင်မလေး တစ်ယောက်” ဆိုတဲ့ အသံတွေ ကြားနေရတယ်။ “ မကြောက်နဲ့.. အခုချက်ချင်း ဖွင့်ပေးမယ်” လို့လည်း ပြောကြပါတယ်။ နောက်တော့ ဓာတ်လှေကားထဲကို ဖုန်းလာတော့ ကျွန်မ ကိုင်လိုက်ပါတယ်။ “ မကြောက်နဲ့နော်... ခဏနေ ဖွင့်ပေးမယ်” ဆိုပြီး ပြောပါတယ်။ နောက်တော့ သော့သံ ကြားရပြီး ဓာတ်လှေကား တံခါး ပွင့်လာပါတယ်။ ဓာတ်လှေကား ကြမ်းပြင်က အောက်မှာ... မြေညီထပ် ကြမ်းပြင်က အပေါ်မှာ ဖြစ်နေတယ်။ Security က အကိုကြီးက လက်ကမ်းပေးတော့ ထမင်းချိုင့်အိတ်ကို သူ့ကို လှမ်းပေးပြီး မနည်း ကုန်းတက်ရပါတယ်။ ထမီ စကတ် ၀တ်ထားတော့ ဒူးတွေ ပေါင်တွေ ပေါ်ကုန်လားလည်း မရှက်နိုင်တော့ပါဘူး။

Security ရဲမကြီးက “တော်တော်ကြောက်သွားလား” တဲ့... “ဒီလိုမျိုး ခဏ ခဏ ဖြစ်တတ်တယ်... ဒါပေမယ့် မကြောက်ပါနဲ့” တဲ့... ကြောက်တာပေါ့.... ဒါပေမယ့် တော်သေးတယ်... ကိုးထပ်ကနေ ပြုတ်မကျတာပဲ ကံကောင်းတယ် လို့ ပြောရမယ်။ ဘုရား ဘုရား... မသေကောင်း မပျောက်ကောင်း... ရင်တော်တော် တုန်သွားတယ်။ ကျွန်မ မသေချင်သေးဘူး အမေ လို့လည်း စိတ်ထဲမှာ ပြောလိုက်မိသေးတယ်။

စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်မိသေးတယ်။ ကိုးထပ်ကနေ ပြုတ်ကျခဲ့ရင် ကိုယ့်ရဲ့ လှတပတ ခန္ဓာကိုယ်လေး ဘယ်လိုများ ဖြစ်မလဲ လို့... ကန်စုတ်ကတော့ ပြောတယ်... "You'll become a flat pancake" တဲ့... Eeekkkkk!

ကျွန်မနဲ့ဟယ်ရီပေါ်တာ

ကျွန်မက ဟယ်ရီပေါ်တာ ကို ရှာဖွေ့တွေ့ရှိတာ နောက်ကျပါတယ်။ ကျွန်မ ညီမ ကွန်ပြူတာပေါ်မှာ အီးဘွတ်(ခ်)ကို အသည်းအသန် ဖတ်နေတုန်းကတောင် ကျွန်မ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ရုပ်ရှင်ကို အရင် ကြည့်ဖူးတာပါ။ နောက် အတော်ကြာမှ စာအုပ်တွေ စဖတ်ဖြစ်တယ်။ ဖတ်ဖြစ်တော့လည်း..... အင်း... စွဲတော့တာပေါ့... :D

ကျွန်မှာ Harry Potter & The Philosopher Stone နဲ့ Harry Potter & The Prisoner of Azkhaban နှစ်အုပ် ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီစာအုပ်တွေက reprint တွေပါ။ မြန်မာပြည်မှာ နေရတော့ ထုံးစံအတိုင်း ခိုးကူး၊ reprint နဲ့ပဲ နှစ်ပါးသွားနေရတာပေါ့။ အိမ်မှာ ရှိတဲ့ ဒီစာအုပ်တွေကို ခဏ ခဏ ပြန်ဖတ်လွန်းလို့ အမေက အလွတ်ကျက်နေတာလားလို့တောင် ပြောတဲ့အထိပဲ။ Ice Youth ကနေ တခြား စာအုပ်တွေ ငှားဖတ်ဖြစ်တယ်။ Ko Kalvin ဆီက Half-Blood Prince ယူ ဖတ်ဖြစ်တယ်။ Ma Red Rose ဆီက The Order of Phoenix ကို တစ်လ ကိုးသီတင်း ယူထားပြီး ၃ခေါက်လား မသိ.. ဖတ်ဖြစ်တယ်။ ဖတ်လေ ကြိုက်လေပဲ။ ထပ်ထပ်ဖတ်တော့ အရင်က miss ဖြစ်ခဲ့တာလေးတွေ ပြန်ပြီး ချိတ်ဆက်မိတယ်။ (ဟယ်ရီပေါ်တာ ဇာတ်လမ်းတွဲက တစ်ခုနဲ့ တစ်ခု အချိတ်အဆက်မိမိ ရေးဖွဲ့ထားတာ ကိုး.. ဥပမာ - ပထမ ပိုင်း စာအုပ်မှာ Azkhaban အကြောင်း အရိပ်အမြွတ်ရေးထားတယ်.. နောက် စာအုပ်မှာမှ ပိုပြီး detail တွေ ပိုလာတယ်... Dementor တွေ အကြောင်း၊ Demontor's Kiss အကြောင်း စသဖြင့်ပေါ့) အခုတော့ ကျွန်မကို ဟယ်ရီပေါ်တာ အကြောင်း ထုံးလိုမြွှေပီး ရေလိုနှောက် အောင် နောကျေနေပြီ ဆိုပြီး တစ်ချို့ တွေက ပြောကြပါတယ်။ hehe

Half-Blood Prince စထွက်တုန်းကတော့ ကျွန်မ မကြိုက်သေးတာ မှတ်မိတယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်မှ ဖတ်မိပြီး စွဲသွားတော့... နောက်ဆုံးစာအုပ် Harry Potter & The Deadly Hallows ထွက်ဖို့ ရက်တွေကို ရေတွက်နေကြတဲ့ သူတွေထဲမှာ ကျွန်မလည်း ပါ၀င်လာ ပါတယ်။ စာအုပ်ထွက်တော့လည်း ကျွန်မ က မဝယ်နိုင်ပါဘူး... ဒါကြောင့် အီးဘွတ်(ခ်) အနေနဲ့ပဲ ဖတ်ဖြစ်ပါတယ်။ ဖတ်ပြီးပြီးချင်း ရင်ထဲမှာ ဟာတာတာ ဖြစ်သွားတယ်။ No more anticipation ဆိုပြီး ၀မ်းနည်းသွားတယ်။ ဒါပေမယ့် happy-ending မှ happy-ending ဆိုတဲ့ ကျွန်မအတွက် ၀မ်းသာစရာလေးတွေနဲ့ ဇာတ်သိမ်းထားပါတယ်။

ဟယ်ရီပေါ်တာ ထဲမှာ ကျွန်မအကြိုက်ဆုံး character က ဟယ်ရီပေါ်တာ ပဲ။ အစကတော့ ကျွန်မက မိန်းကလေးဆိုတော့ ဟာမိုင်အိုနီ (အရင်တုန်းက ဟာမီအိုနီ လို့ပဲ ထင်ထားတာ) ကို သဘောကျမိတယ်... ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဟယ်ရီ ကို ပို သဘောကျသွားတယ်။ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ ဟယ်ရီက လူသားဆန်တယ်။ တစ်ခါတစ်လေ reckless ဖြစ်တယ်။ ဒေါသကြီးတယ်။ ဟာမိုင်အိုနီ လို by-the-book လူမျိုး မဟုတ်ဘူး။ စည်းကမ်းတွေကို ချိုးဖောက်ဖို့ ၀န်မလေးဘူး။ ဒါပေမယ့် ရန်သူဖြစ်ပေမယ့် Malfoy ကို ကယ်တင်တယ်။ တစ်ခါတစ်လေ သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်မှု မရှိဘူး။ သူ့မှာ အားနည်းချက်တွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီ အားနည်းချက်တွေကို တွန်းလှန်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ prevail လုပ်နိုင်တယ်... ဒါကို အကြိုက်ဆုံးပဲ။

Deadly Hallows စာအုပ်ရဲ့ The Forest Again အခန်း မှာ ဆိုရင် ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ ဟယ်ရီ ဟာ အရဲရင့်ဆုံး သူရဲကောင်း တစ်ယောက်ပါ။ သူ့ကိုယ်သူ သေလူ လို့ သတ်မှတ်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ချစ်သူ၊ သူငယ်ချင်း တွေအတွက် သေရင် သေပါစေ ဆိုပြီး Voldemort ဆီကို သွားခဲ့တယ်။ ဘယ်လောက် ရဲရင့်သလဲ... သာမန်လူတစ်ယောက် မလုပ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပါ။ ကျွန်မ တောင် သူ့နေရာမှာဆိုရင် ဒီလို မလုပ်နိုင်ပါဘူး။ ဒီလို ကိုယ့်အသက်ကို ပဓာန မထားပဲ အများအကျိုး သယ်ပိုးတဲ့ သူရဲကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်ချင်ပါတယ်။

ဒါကတော့ ဟယ်ရီပေါ်တာ နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ခံစားမိတာလေးတွေပါ။ ကျွန်မ J.K. Rowling ပေါ် အကြွေးကျန်နေပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ သူ့စာအုပ်တွေကို ၀ယ်မဖတ်ရသေးဘူးလေ။ ကျွန်မ ၀ယ်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ ကျွန်မမှာ တစ်နေ့ မိသားစုလေးရှိလာရင် ကျွန်မ ကလေးတွေ ဖတ်ဖို့ ကျွန်မ the whole set ကို collect လုပ်ရဦးမယ်။ ;-)

ကိုယ်ပြန်လာပြီ

ကျွန်မရဲ့ ဘလော့ဂ် လေးက ပုန်းနေရတာ ကြာတော့ ပျင်းလာပြီတဲ့.. အဲ့ဒါနဲ့ ကျွန်မ အခု ဖွက်ထားရာကနေ ပြန်ထုတ်လိုက်ပါပြီ။

အခု တစ်လော ကျွန်မရဲ့ ဘဝမှာ ဘာတွေ ပိုထူးသွားလဲဆိုတော့ .. ကျွန်မ ဆံပင်ဖြောင့်လိုက်လို့ ပိုချောသွားတယ်... ဒါပဲ ထူးတယ်။ :P