ဓာတ်ပုံ ဒိုင်ယာရီ - ဖေဖေါ်ဝါရီ ၁၄ ရက်

ဒီနှစ် ဗယ်လတိုင်းနေ့တော့ ဘယ်သူငယ်ချင်းနဲ့မှ ချိန်းထားတာ မရှိတော့ ညီမနဲ့ အတူတူ ရုပ်ရှင် သွားကြည့်ဖြစ်တယ်။ တစ်ပတ်ကြိုပြီး ဘွတ်ကင် လုပ်ထားတယ်။ အဲ့အရင် တစ်ပတ်က Park Royal Hotel မှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် မင်္ဂလာဆောင် ရှိလို့ သွားတုန်း၊ ရုပ်ရှင်ရုံရှေ့က ဖြတ်လျှောက်မိတော့ ပိုစတာကြီး မြင်ပြီး.. “အင်း နောက်တစ်ပတ် ကြည့်ရင်ကောင်းမယ်” ဆိုပြီး စိတ်ကူးဖြစ်လို့ ကြိုတင် လက်မှတ် ဖြတ်ထားလိုက်တယ်။

ဒီအောက်က ပုံတွေကတော့ ဘက်စ်ကားဂိတ် အသွားလမ်းမှာ ရိုက်ထားတာပါ။

 

(ဘယ်- ညာဘက်က ဖြူဖြူအဆောက်အဦးကြီးက အရင်တုန်းက တက်ခဲ့တဲ့ ကျောင်းပေါ့။ ညာ - ပန်းသည်လည်း ရိုက်လိုက်တာပဲ)

အစကတော့ ဒီ ဓာတ်ပုံတွေ ပြရင်ကောင်းမလား၊ မကောင်းဘူးလား စဉ်းစားမိသေးတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီ နေရာတွေကို သိတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မ ဘယ်နေရာမှာ နေတယ် ဆိုတာ ခန့်မှန်းနိုင်တယ်လေ။ ဒါပေမယ့် အခုမှတော့ မထူးတော့ပါဘူး။ အရင်တုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ ပရိုက်ဗက်စီကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပဲ ရေးလာခဲ့ပြီးပြီ ဆိုတော့ သိပြီးသူတွေလည်း သိကုန်လောက်ပါပြီ.. ဟိဟိ

 

ဒီ ဦးဇင်းတွေ၊ ကိုရင်တွေက မနက်တိုင်း ဒီလမ်းကနေ ဆွမ်းခံကြွတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ ကိုယ့်မှာ ကင်မရာ အသင့်ရှိနေတော့ ဓာတ်ပုံရိုက်ခွင့် ရသွားတယ်။ ထူးခြားတာက ညာဘက်ပုံမှာဆို ကလေးလေးတွေက မြေကြီးမှာ ထိုင်ပြီး ဘုန်းကြီးတွေ ကြွသွားတာကို ကန်တော့နေကြတယ်။ ဒီလိုပုံမျိုးက ရန်ကုန်မြို့ကြီးမှာ တော်တော် ရှားနေပြီလေ။

ကျွန်မတို့ သွားကြည့်ဖြစ်တဲ့ ရုပ်ရှင်က “အတိတ်ရဲ့ အရိပ်” (Shadow of the Past) တဲ့။ အောင်သူရ ဆိုတဲ့ မင်းသားသစ်နဲ့ အိန္ဒြကျော်ဇင် တို့ရဲ့ ရုပ်ရှင်ပါ။ ဆွစ်ဇာလန်မှာ သွားရိုက်တယ်လို့ ကြားကတည်းက  ရုံတင်မှာကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်မျှော်နေမိတဲ့ ကား တစ်ကားပေါ့။

ကျွန်မအတွက်တော့ ရုပ်ရှင်က ကြည့်လို့ကောင်းပါတယ်။ တခြားပြနေတဲ့ ကားတွေထက်စာရင်တော့ တော်တော်လေး သာပါတယ်။ အသံတွေ ဘာတွေကို ပြန်လည်ပြုပြင်ထားတော့ နောက်ခံသံ ဆူဆူညံညံတွေလည်း မပါတော့ဘူး။ ပြီးတော့ တီးလုံးလေးတွေက အစ မိုက်တယ်။ (ဒါတောင် ဘယ်လိုမှ မလိုက်ဖက်တဲ့ အတိတ်ရဲ့အရိပ် မြန်မာသံ ဇာတ်ဝင်တေးကြီးက ပါလိုက်သေးတယ်) ဒါပေမယ့် မင်းသား အိုက်တင်ကတော့ အနည်းငယ် လိုသေးတယ်။ သူ မတ်တပ်ရပ်နေပုံတွေကို ကြည့်ပြီး ပရိတ်သက်တွေက တဝါးဝါး တဟားဟားနဲ့.. အားတောင်နာတယ်.. မင်းသားရယ်။ :D ဒါပေမယ့် သူ တော်တော်လေးကို ကြည့်ကောင်းပါတယ်။ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံနဲ့ဆို ပိုတောင် စမတ်ကျသေးတယ်။ မိုက်တယ်။ :)

ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ ဓာတ်ပုံ စမ်းရိုက်ကြည့်သေးတယ်။ မည်းမည်းကြီးပဲ ထွက်လာတယ်။ သိပ်လည်း မရိုက်ရဲဘူး.. တော်ကြာ သူတို့ရုပ်ရှင် ခိုးကူးနေပါတယ် ဆိုပြီး ရဲ လာဆွဲမှာစိုးလို့.. :D


ရုပ်ရှင်ကြည့်ပြီးချိန်မှာတော့ တရုတ်တန်းသွားပြီး၊ လသာက အခွေ ဆိုင်သွားမွှေမယ်၊ ဆီချက်စားမယ် ဆိုပြီး ထွက်လာပါတယ်။ လမ်း၃၀ မှာ ဘက်စ်ကား သွားစီးမယ် ဆိုပြီး လမ်းလျှောက်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

 

(မှတ်ချက် - ညာဘက်မှ Myanmar Shopping Mall ပုံသည် အရင်တစ်ပတ်က ရိုက်ထားသောပုံကို ရောထည့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။)

၃၁ လမ်းကနေ ဖြတ်ဖြစ်တော့ အဲ့ဒီက ဝတ္ထုတန်းကို နည်းနည်း ဝင်ကြည့်လိုက်ပါသေးတယ်။ ဘာမှမဟုတ်ဘူး.. မင်းသိင်္ခရဲ့ ဆားပုလင်း နှင်းမောင် ဝတ္ထုအဟောင်းတွေများ ရှိမလားလို့ ရှာကြည့်မိသေးတယ်။ (အဲ့စာအုပ်တွေတော့ အရမ်းကြိုက်တယ်)  စပ်စပ်စုစု ဝတ္ထုတစ်အုပ် ကောက်ကိုင်ပြီး ဘယ်လောက်လဲ မေးမိသေးတယ်။ ရ၅၀ ကျပ် တဲ့။ ငယ်ငယ်ကတော့ အဲ့ဒီ အချစ်ဝတ္ထုတွေ တော်တော် ဖတ်ဖြစ်တယ်။ ရတဲ့ စာအုပ် ဖတ်တတ်သူ ဆိုတော့ စာရေးဆရာ တော်တော်စုံစုံကို ဖတ်ဖြစ်တယ်။ ခုနောက်ပိုင်းတော့ မဖတ်ဖြစ်တာ ကြာပါပြီ။



လသာကို ဘက်စ်ကား စီးသွားတယ်။ ပြီးတော့ လသာလမ်းပေါ်က မိတ္တုဆိုင် တစ်ဆိုင် ဝင်တယ်။ ညီမက သူ ငှားထားတဲ့စာအုပ် တစ်အုပ်ကို မိတ္တူကူး စာအုပ်ချုပ်တယ်။ ဒီဗွီဒီဆိုင်ကတော့ ပိတ်ထားလို့ ဝင်မကြည့်လိုက်ရဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ ဆီချက်ဆိုင်ကို တန်းရောက်သွားပါတယ်။

လမ်း ၂၀ က ဆီချက်ဆိုင်မှာ ဆီချက် ပွဲကြီးစားတယ်။ ညီမ က ကော်ရည်ခေါက်ဆွဲ စားတယ်။ တစ်လမ်းလုံးမှာ အရင်က ဆိုင်လေးတွေ အများကြီးဖွင့်တာ.. အဲဒီ့နေ့က ဒီ တစ်ဆိုင်ပဲ ဖွင့်တယ်။

(အဲ့နေ့က တရုတ်ဘုံကျောင်းရှေ့မှာ ရှင်းလင်းနေတာပဲ

ပြီးတော့ မဟာဗန္ဓုလလမ်းတစ်လျှောက် မော်တင် အထိ လမ်းလျှောက်တယ်။ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး.. ဓာတ်ပုံ ရိုက်ချင်လို့.. ပြီးတော့ ခြင်္သေ့အကတွေ ဘာတွေများ ဓာတ်ပုံရိုက်ခွင့်ရမလား ဆိုပြီး လိုက်ရှာတာ.. ကိုယ်ပဲ ကံမကောင်းလို့လား မသိဘူး.. မတွေ့လိုက်ဘူး။

အိပ်နေတုန်း တစ်ခုခု ဆွဲပြေးသွားရင် ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ မသိဘူးနော်

လမ်းမတော် ရဲစခန်းဘေးက ရှော့ပင်းစင်တာလည်း တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးလို့ ဆိုပြီး ဝင်ကြည့်လိုက်သေးတယ်။

(ဒီပုံကို ဟိုကြည့် ဒီကြည့်နဲ့ ရိုက်လာခဲ့တာ :P)

ဘာလို့မှန်း မသိဘူး။ ရှော့ပင်းစင်တာတွေထဲမှာ ဓာတ်ပုံ ရိုက်လို့မရဘူး ပြောကြတယ်။ :(

ပြီးတော့ မော်တင်နားကနေ ဘက်စ်ကားစီးပြီး အိမ်ပြန်တယ်။ အထူးကားက အိမ်နားက မှတ်တိုင် တန်းရောက်တယ်။ ပြီးတော့ ထိုင်ခုံလည်း ရတော့ ဘေးဘီဝဲယာတွေ ဓာတ်ပုံ ရိုက်ပြီး လိုက်လာခဲ့တယ်။

 

သိမ်ကြီးစျေး

သိမ်ကြီးစျေးမှတ်တိုင်နား

 

တက်တူးနဲ့လူကြီးက သူ့ကို ဓာတ်ပုံရိုက်နေတာ တွေ့သွားသေးတယ်။

 
ဆူးလေဘုရား

အစိမ်းရောင် အဆောက်အဦးကြီးကတော့ ကျော် Home Mart ဆိုတာပေါ့ (မသိတဲ့သူတွေ အတွက်ပါ) မြို့တော်ခန်းမတော့ မသိတဲ့သူ မရှိလောက်ပါဘူး။ :)

ပန်းဆိုးတန်းကားဂိတ်နား

 

အတွင်းဝန်ရုံးက အဆောက်အအုံ တစ်ချို့လည်း ဘယ်သူမှ ရုံးမထိုင်ကြတော့ ဟာလာဟင်းလင်းကြီး

စိန့်ပေါလ် မှတ်တိုင်နား

အဲ့ဒီနေ့က ဓာတ်ပုံတွေ လျှောက်ရိုက်တာ ပုံ ၁၀၀ ကျော်တယ်။ အဲ့ဒီထဲကမှ ပြန်ရွေးပြီး ပုံ စုစုပေါင်း (၅၆) ပုံ တင်လိုက်တယ်။ ဓာတ်ပုံတွေတော်တော် များသွားပေမယ့် မလျှော့နိုင်တော့လို့ပါ။

ဘယ် - သိမ်ဖြူ တင်းနစ်ကွင်း (တင်းနစ်ကစားတာ ဝါသနာပါသူလေးကို သတိရမိပါတယ်)
ညာ - မင်္ဂလာစျေးနားက ဟိန္ဒူဘုရားကျောင်း

မင်္ဂလာစျေးနားက billboard တွေ

ဒါကတော့ ယုဇနပလာဇာရှေ့က ဆိုင်တွေ

စျေးကွေ့ နဲ့ ရန်ကင်းစင်တာ

အင်း.. တော်တော်လေး နောက်ကျနေတဲ့ ပို့စ်ပါ။

နောက်ကျနေပေမယ့်... ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်။

 
:D

လမိုက်ည

"တီ..."

ဖုန်းမြည်သံကြောင့် ကျွန်မ လန့်နိုးသွားခဲ့ပါတယ်။ မီးဖွင့်ပြီး နာရီကို ကြည့်လိုက်မိတော့ ည ၁ နာရီ။ မနက် ၁ နာရီဆို ပိုမှန်ပါတယ်။ အမောတကော အောက်ထပ်ဆင်းပြီး ဖုန်းကောက်ကိုင်လိုက်ချိန်မှာ ဖုန်းက ကျသွားပါပြီ။ ည ၁ နာရီ ဖုန်းဆက်တာဆိုလို့ ရင်ထဲမှာ နည်းနည်း ထိတ်သွားတယ်။ ဘာ တစ်ခုခုများ အရေးကြီးလဲပေါ့... အရင်တစ်ခါ အဖွားဆုံးခါနီးတုန်းကလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ညဖက်ကြီး ဖုန်းလာဖူးတာကိုး... ဒါပေမယ့် ပြန်မဆက်ပုံထောက်တော့ အရေးမကြီးလောက်ပါဘူး ဆိုပြီး စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်တယ်။ တော်ကြာ ဟိုတစ်ခါလို အဖေ့ဘော်ဒါတွေ ညဖက်ကြီး အရက်ဆိုင်ထိုင်ရင်း ပိုက်ဆံမလောက်လို့ လာချေးမလို့ ဆက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ (ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဖုန်းမကိုင်လိုက်တာ ခပ်ကောင်းကောင်းရယ်)

ပြီးတော့ အိပ်ရာပြန်ဝင်တယ်။ ဒါပေမယ့် တော်တော်နဲ့ ပြန်အိပ်လို့မရ ဖြစ်သွားတယ်။ အိပ်ရာကနေ လှဲနေရာကနေ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ လကွေးကွေးလေးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။

အိပ်မရတော့ ဟိုတွေး ဒီတွေး ဟိုစဉ်းစား ဒီစဉ်းစား လုပ်မိတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေက အဖြစ်အပျက်တွေကို မျက်စိထဲမှာ ပြန်မြင်ယောင်မိတယ်။ အီးမေးလ်ထဲက စာသားတွေ... ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားလုံးတွေ... ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေ... အကုန်လုံး... အကုန်လုံးပဲ။ ပုံရိပ်ပြသလို ပြန်ပြီး မြင်ယောင်လာတယ်။ ခုချိန်မှာတော့ ကျွန်မ ဒေါသတွေ မထွက်တော့ဘူး။ ဝမ်းနည်းတာပဲ ကျန်ခဲ့တော့တယ်။

ကျွန်မဟာ ကလေးဆန်တယ်၊ ရင့်ကျက်မှု မရှိဘူး၊ ကိုယ့်ကို ဂရုစိုက်မှုကို လိုလားတယ်၊ အချစ်အတွက်နဲ့ဆို ရူးသွပ်တယ်၊  ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်သေးတဲ့ စိတ်ရှိတယ်။ ဒါတွေ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်မ အသက် ဒီအရွယ်အထိ ကျွန်မ ဒီလို စိတ်မျိုးတွေနဲ့ နေလာခဲ့တာပါ။ အခုချိန်မှာ ဒီအကျင့်တွေကို ပြင်မယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်မပြင်နိုင်ပါ့မလား။

ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်တုန်းကမှ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဖူးဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တစ်ကိုယ်ကောင်း မဆန်တဲ့သူ၊ သူများကောင်းကျိုး၊ အများကောင်းကျိုးအတွက်ပဲ ဦးစားပေးတဲ့သူလို့ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ အခုလို ကျွန်မကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တယ်လို့ အပြောခံရတော့မှ ကျွန်မရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ပြန်ပြီး သုံးသပ်မိတယ်။ ကျွန်မ ဘယ်နေရာတွေမှာ ဘယ်လို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခဲ့ပါလိမ့် ဆိုပြီး။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း... ဟုတ်သလိုလိုပဲ... ကျွန်မ ကိုယ့်ဖို့ကိုယ်ပဲ ကြည့်ခဲ့မိတာတွေ အများကြီးပဲ။ ဥပမာ - လတ်တလောအရ ပြောရရင်၊ ကျွန်မက တာဝန်ကျေပွန်ချင်လွန်းလို့ တာဝန်သိစိတ်နဲ့ ဟိုပြေး၊ ဒီပြေး လုပ်နေမိချိန်မှာ ကိုယ့်ကို ခင်မင်တဲ့ အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်ကို ignore လုပ်သလို ဖြစ်မိသွားတယ်။ ကျွန်မက သူ့ကို ဂရုမပြုတဲ့အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောတယ်.. အဲ့ဒီလို ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ မလုပ်မိပေမယ့် အဲ့ဒီလို ဖြစ်သွားတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ကျွန်မ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မိတယ်ပေါ့။

နောက်တစ်ခါက ရုံးက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို ပျဉ်းမနားက နွေးနွေးမြေပဲပွကြော် စားချင်တယ်ဆိုပြီး နောက်ပြီး ပြောလိုက်မိတာ... သူက တကယ် မှာပြီး ဝယ်ပေးတယ်.. ပြီးတော့ ကိုယ့်ဆီကို ကိုယ်တိုင် လာပို့တယ်။ သူ လာတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်အာရုံက ကွန်ပြူတာပေါ်မှာ ရောက်နေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အကျင့်က တစ်ခုခုပေါ် အာရုံရောက်မိနေရင် ကျန်တာတွေကို သိပ်ပြီး ဂရုမပြုမိတော့ဘူး။ အဲ့ဒီတုန်းက Twitter မှာ Barcamp အကြောင်း လိုက်ဖတ်နေတာ.. အဲ့ဒါ သူက လာပေးချိန်မှာ ကျေးဇူးပဲနော် ဆိုတဲ့ စကားက လွဲပြီး ကျန်တာ မပြောမိဘူး။ ကျေးဇူးက တကယ်တင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ လွယ်လွယ်ပဲ ပြောမိလိုက်တယ်။ ဒါဆိုရင် ကျွန်မ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မိတယ်ပေါ့...

အိမ်မှာ အဖေနဲ့ အမေက အိမ်ကို စောစောပြန်လာဖို့.. မိုးမချုပ်ဖို့ ခဏခဏပြောပေမယ့် အိမ်ကို အမြဲတမ်း နောက်ကျပြန်တယ်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် Facebook က ဂိမ်းတွေ ကစားပြီးမှ ပြန်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ချက်နေတာ မပြီးလို့ နောက်ကျတယ်။ ဒါမှမဟုတ် ပြန်ခါနီးမှ (ဒီနေ့လို) ဘလော့ဂ်ရေးဖို့ စိတ်ကူးရလို့ ပြီးအောင် ထိုင်ရေးတယ်။ ဒီတစ်ခါလည်း ကိုယ့်ဖို့ကိုယ် ကြည့်မိပြန်တယ်။

ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခဲ့မိပါတယ်။

ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာကို မခံစားမိတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။ ၂၀၀၉၊ နိုဝင်ဘာလမတိုင်ခင်က ကိုယ်ဟာ ကမ္ဘာရဲ့ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေခဲ့သလို ပျော်ရွှင်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီကတည်းက downhill ဆင်းသွားတာ.. အခုထိပဲ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မဆိုတဲ့ သူဟာ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ အတူမနေနိုင်တဲ့သူ ဖြစ်နေတယ် ထင်ပါရဲ့။ လူမိုက်နဲ့ငွေ အတူမနေဆိုတဲ့ စကားအတိုင်းပေါ့။

အိပ်သင့်ပြီလို့ စိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို ပြန်မော့ကြည့်ချိန်မှာ ခုနက သာနေတဲ့ လ ကို မမြင်ရတော့ပါဘူး။

ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကို ကျောပေးပြီး အိပ်လိုက်တယ်။ ဒီညတော့ လရောင်ဟာ ကျွန်မကို နှစ်သိမ့်မှုတွေ မပေးနိုင်တော့ပါဘူး။ ကျွန်မထက်ပိုပြီး ထိုက်တန်တဲ့သူတွေ၊ ကျွန်မထက် သူ့ကို ပြန်လည်နှစ်သိမ့်မှု ပေးနိုင်တဲ့သူတွေဆီ သူသွားပြီ ထင်ပါရဲ့။

စိတ်ထဲမှာ ပင်ပန်းနေတယ်။ ပြောစရာ စကားတွေ ရင်ထဲမှာ ပြည့်သိပ်နေတယ်။ မကျေနပ်ချက်တွေလည်း အရမ်းများနေတယ်။ ဒါပေမယ့် ပြောမထွက်ဘူး... ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ရင်ဖွင့်လို့ မရဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကြိတ်ခံနေရတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သနားတယ်။ သောကြာနေ့ညက မခံနိုင်တော့လို့ အော်ငိုပစ်လိုက်တယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ နည်းနည်း ပေါ့သွားသလိုတော့ ရှိသား...

စနေနေ့ကျတော့ မနက် ၁၁ နာရီထိုးတဲ့ အထိ အိပ်ပစ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အိမ်အလုပ်တွေ လုပ်ပစ်လိုက်တယ်။ မီး ကလည်း မလာဘူးလေ... မီးလာရင်တော့ အခွေ ထိုင်ကြည့်ရင် ကြည့်၊ သီချင်းနားထောင်ရင် နားထောင် လုပ်လို့ရတယ်။ ပြီးတော့ ညနေပိုင်းကျတော့ အမေနဲ့ မြို့ထဲသွားတယ်။ KMD က ကွန်ပြူတာပြပွဲဆိုတာ သွားကြည့်တယ်။ Graphic card သွားဝယ်မလို့ဟာ.. အဲ့ဒီမှာ မရောင်းဘူး။ အဲ့ဒါနဲ့ Technoland ကို သွား၊ စုံစမ်းတော့ ကွန်ပြူတာကို သယ်လာပြီး ဘယ်ကဒ်က ပိုသင့်တော်တယ်ဆိုတာ စမ်းရင် ပိုကောင်းမယ် ဆိုတာနဲ့ graphic card မဝယ်ဖြစ်ပဲ ပြန်လာတယ်။ ဘက်စ်ကား စီးပြီး အိမ်ပြန်လာတယ်။ လမ်းရောက်မှ ရန်ကင်းစင်တာ ဝယ်လိုက်ဦးမယ် ဆိုပြီး ဝင်ဖြစ်တယ်။ အဝတ်အစား နည်းနည်းပါးပါး ဝယ်တယ်။ ခေါင်းလျှော်ရည် ဝယ်တယ်။ ပေါင်မုန့်ဝယ်တယ်။ ပြီးတော့ အိမ်ပြန်လာတယ်။

တနင်္ဂနွေနေ့ကျတော့ SAM Charity Bazaar သွားတယ်။ ဓာတ်ပုံတွေ အများကြီး ရိုက်ဖြစ်တယ်။ (နောက်မှ တင်မည်။ အကြွေးမှတ်ထားရန် :P) အခုကျတော့ လူ ပင်ပန်းတယ်။ တစ်နေ့လုံး နေပူထဲမှာ နေရတယ်။ ရေကလည်း ဝယ်သောက်တာတောင် မကျန်တော့လို့ သိပ်မသောက်ရဘူး။ ခြေထောက်တွေလည်း ညောင်းတယ်။

အခု ရုံးမှာ ရောက်နေတယ်။ Bryan Adams ရဲ့ I Will Always Return ကို နားထောင်ရင်း ငြိမ့်နေတယ်။ ကောင်းလေစွ...

ကြိုက်မိတဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ်

အချစ်ဆိုတာဟာ ကောင်းကင်က ငှက်တစ်ကောင်လိုပဲ
ဘဝဆိုတာ ဖြတ်သန်းမှ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်
တစ်ချိန်လုံး ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရတဲ့ မိုးတွေကို
ချွေးသိပ်ဖို့ နားခိုရာမဲ့ အချစ်သစ်ပင်ကို

ကူးခတ်ရင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လေကို ထိုးခွင်းလာရင်းနဲ့

အတောင်ပံခတ်သံ.. အချက်တိုင်းမှာ.. 
ချစ်တယ်... ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ ရိုက်ချက်များ
ရွှေနားတော်အပါးဆီ ပဲ့တင်မြည်ဟီးလို့

ချစ်တယ်.. အရမ်းပဲ ချစ်နေပြီ...
ချစ်တယ်... အရမ်းပဲ ချစ်နေပြီ...
ချစ်တယ်... အရမ်းပဲ ချစ်နေပြီ
ချစ်တယ်.. အရမ်းပဲ... ချစ်နေပြီ

"အရမ်းပဲ ချစ်နေပြီ" ဆိုတဲ့ သီချင်းကို ဖော်ရမ်မှာ ရှယ်ယာလုပ်ထားတာ တွေ့လို့ ဒေါင်းလုပ် လုပ်ပြီး နားထောင်ဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီ သီချင်းလေးကို တော်တော် သဘောကျမိတယ်။ ဒါပေမယ့် ရှယ်ယာလုပ်ထားတဲ့ သီချင်းက နည်းနည်း ကွာလတီ မကောင်းလို့ ပိုကောင်းမယ့်ဟာလေး ရှာဖြစ်တယ်။

သူ့အသံလေးက တော်တော် နားထောင်လို့ကောင်းတယ်။ တော်တော်လေး သဘောကျပြီး ခိုက်သွားတယ်။ ဟန်ထွန်း အသံနဲ့လည်း ဆင်တယ်။ ဒါကြောင့် စစချင်း အဲ့ဒီ "အရမ်းပဲ ချစ်နေပြီ" ဆိုတဲ့ သီချင်းကို ဟန်ထွန်းဆိုထားတယ်လို့တောင် မှတ်နေတာ.. နောက်မှ သူ ဆိုတာ မဟုတ်မှန်း သိတာ... သီချင်းစာသား အစလေးကို ဂူးဂယ်လ်မှာ ရှာကြည့်လိုက်တာ သီချင်းစာသားလေးတင်ထားတာ သွားတွေ့တယ်။ ပြီးတော့ ရိန်မိုးဆိုတာမှန်း သိလိုက်ရတယ်။

အဲ့ဒါနဲ့ Myanmar Mp3 Album website မှာ ရှာကြည့်လိုက်တာ ဇာတ်ဝင်တေးများ (၁) ဆိုတာ သွားတွေ့တယ်။ ဘာ ဇာတ်ဝင်တေးတွေလည်းတော့ မသိဘူး.. ကိုယ်ရှာနေတဲ့ သီချင်း ရှိတယ်ဆိုလို့ ဒေါင်းလုပ် လုပ်လိုက်တယ်။ သီချင်း (၉) ပုဒ် ပါတဲ့ထဲမှာ (၉) ပုဒ်လုံး ကြိုက်တယ်။

ဒီတစ်ခါ City Mart ရောက်ရင် သူ့အခွေလေးတွေ လိုက်ရှာဝယ်ဦးမယ်။ :)

ဓာတ်ပုံဒိုင်ယာရီ: ဇန်နဝါရီ ၁၀၊ ၂၀၁၀

ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ပတ် တနင်္ဂနွေနေ့က Avatar သွားကြည့်ဖြစ်တယ်။ နေပြည်တော် ရုပ်ရှင်ရုံမှာပါ။ မြန်မာပြည်မှာ ဒရီးဒီ ရုပ်ရှင်ရုံမရှိသေးတော့ ရိုးရိုးဟာပဲ ကြည့်ရတာပေါ့။ ရိုးရိုးလည်း ကြည့်လို့ ကောင်းပါတယ်။ မနက် ၁၀ နာရီပွဲ သွားကြည့်ဖြစ်ပါတယ်။ လက်မှတ် ကြိုမဝယ်ပဲ ရုံရောက်မှပဲ ဝယ်ကြည့်တာပါ။ တော်သေးတယ်... မှောင်ခိုတွေ မရှိလို့... ကိုယ်ရောက်သွားတာ ၉း၅၅ မို့လို့ trailer တွေတောင် ပြနေပါပြီ။

အရင်တုန်းကဆို ရုပ်ရှင်တွေကို ကြည့်ရဖို့ တစ်သက်လောက် စောင့်ရတယ်။ ကျွန်မတို့ဆို ဒီဗွီဒီ အခွေ အကြည်ထွက်မှ ကြည့်တာဆိုတော့ ပိုဆိုးတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ဘန်ကောက်တို့၊ စင်ကာပူတို့မှ ပြနေချိန်မှာလည်း ဒီမှာ တစ်ပြိုင်နက် ကြည့်လို့ရတယ်။ မြန်မာပြည် အနည်းငယ်တိုးတက်လာကြောင်း သက်သေပေါ့.. အဟက်..

ဒါပေမယ့် ရုပ်ရှင်ကြည့်သူတွေကတော့ .... မပြောချင်တော့ပါဘူး။  ၂၀၁၂ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်တုန်းကလည်း အရှေ့တန်းက ကောင်မလေးက သီချင်းကို စပီကာနဲ့ နားထောင်နေတာ... စိတ်တိုလိုက်တာ မပြောပါနဲ့.. နောက်ကနေ ပိတ်ရိုက်ပစ်ချင်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်သူမှ သီချင်း မနားထောင်နေပါဘူး.. ဒါပေမယ့် နောက်တန်းက လူတွေက စကား အသားကုန် များတယ်။ ရုပ်ရှင်လာကြည့်တာ ဘယ်တုန်းက စကားမပြောဖူးလို့လဲ မသိဘူး... ရုံထဲ ရောက်မှ လေပေါနေကြတယ်။ ကိုယ်က listening power မကောင်းလို့ သိပ်မကြားရတော့ စိတ်တိုတာပေါ့..

သူများတွေတော့ မသိဘူး... ကျွန်မတော့ ရုပ်ရှင်ရုံရောက်ရင် ဘာမှ စားလေ့မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် ဘေးနားက လူတွေ နေကြာစေ့ တစ်ဖျောက်ဖျောက်နဲ့ စားနေသံကို ကြားရင် ဘာကြောင့် စိတ်တိုမှန်း မသိဘူး။ ရုပ်ရှင်က မစသေးဘူး.. နိုင်ငံတော်အလံတောင် မလာသေးဘူး.. သူတို့ဆီက တစ်ဖျောက်ဖျောက် အသံက ကြားနေရပြီ။ ပိုဆိုးတာက အမိှုက်တွေကို ဒီအတိုင်း ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်တာပဲ.. အရမ်း ညစ်ပတ်ကြတယ်။  ဒါကြောင့် ရုပ်ရှင်ရုံတွေမှာ သန့်ရှင်းရေး အများကြီး ငှားရတယ်။ ပြီးရင် နောက် တစ်ပွဲ မစခင် လှဲကျင်းကြရပြန်ရော.. နောက်တစ်ပွဲပြီးရင်လည်း ထပ်လှဲရပြန်ရော... နည်းနည်းပါးပါး ကိုယ်ချင်းစာကြပေါ့... ကိုယ် သန့်ရှင်းရေး မလုပ်ရတိုင်း...

ရွှေပွဲလာ ပရိတ်သက်များ

လူတွေတော့ တော်တော်များများ လာကြည့်ကြတယ်။ ပြန်အထွက်မှာ ထွက်ပေါက်ရောက်အောင် မနည်း တိုးထွက်လိုက်ရတယ်။

ဆူးလေ လမ်းကျော်တံတားပေါ် ရောက်လို့ ဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်ဖြစ်လိုက်သေးတယ်။

ရင်တုန်ကင်းဝင် ဆိမ့်သက်လေးမို့ လူတိုင်းရင်မှာ Gold Roast ပါ

ဂျော်ဒါးနိုး ကြော်ငြာ

ဆူးလေ ဘတ်စ်ကားဂိတ်

ဆူးလေး လမ်းဆုံ

ဆူးလေ မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်က မုန့်ဟင်းခါးလည်း စားလိုက်သေးတယ်။

Sule Mohinga

အဲ့ဒီမှာ နိုင်ငံခြားသား နှစ်ယောက်လည်း မုန့်ဟင်းခါး ထိုင်စားနေကြလို့ အံသြသွားသေးတယ်။

ပြီးတော့ ဘက်စ်ကားစီးပြီး အိမ်ပြန်တယ်။ ထိုင်ခုံရတော့ အေးအေးဆေးဆေး ဓာတ်ပုံလိုက်ရိုက်ပြီး စီးလာတယ်။

မိသားစု ၃ ယောက်

ဗဟန်း ၃ လမ်း မှတ်တိုင်နား

ဗဟန်း ၃ လမ်း မှတ်တိုင်နား

နှစ်သစ်အတွက် ပထမဆုံး ပို့စ်

ဘလော့ဂ်စပေါ့ ပြန်ဖွင့်ခြင်း အထိမ်းအမှတ်နဲ့ စစဆုံး ပို့စ်လေး တင်လိုက်ဦးမှ... :P

ဘာစိတ်ကူးပေါက်ပြီး ဘလော့ဂ်စပေါ့ ပြန်ဖွင့်ထားလဲ မသိဘူး။ ပြီးတော့ ဘယ်တော့ ပြန်ပိတ်မယ်မှန်းလည်း မသိဘူး။ ဇန်နဝါရီ (၁) ရက်နေ့က စပြီး ပွင့်နေတယ် ပြောတာပဲ။

YouTube လည်း ဖွင့်ထားပါရဲ့.. ဒါပေမယ့် video play လိုက်တိုင်း "An error occurred. Please try again later" ပဲ ပြောနေတယ်။ :(

No matter... ကိစ္စမရှိပါ။ အရင်တုန်းက သုံးခဲ့တဲ့ နည်းအတိုင်းပဲ YouTube ကြည့်လိုက်မှာပေါ့။ :P

-+-+-+-

မနေ့ကပဲ ခရီးတစ်ခုက ပြန်လာခဲ့တယ်။ ၃ ရက်နေ့ ည ရး၃၀ လောက် ကတည်းက ရန်ကုန်က ထွက်တယ်။ ၅ ရက်နေ့ မနက် ၃ နာရီ အိမ်ပြန်ရောက်တယ်။ သွားခဲ့တာက ဧရာဝတီ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသက ရွာလေးတစ်ခုပါ။ ရုံးက အဖွဲ့တွေနဲ့ သွားတာဆိုတော့ ပျော်စရာကောင်းပါတယ်။ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်လည်း ပါတယ်ဆိုတော့ ပိုပျော်ဖို့ ကောင်းတယ်။

ဧရာဝတီမြစ်ရဲ့ အရုဏ်ဦးအလှ

လှေပေါ်ကနေ ဓာတ်ပုံတွေ တော်တော်များများရိုက်ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အပြန်ခရီးကျတော့ စိတ်မပါတာနဲ့ မရိုက်တော့ဘူး။ စာအုပ်ပဲ ဖတ်နေလိုက်တယ်... တစ်ခါတစ်လေတော့လည်း အိပ်ပျော်သွားရော... ညနေ နေဝင်တာလေးကိုတော့ ဒီအတိုင်းပဲ ထိုင်ကြည့်နေလိုက်ဖြစ်တယ်။ ကင်မရာကလည်း သူများဆီ ရောက်သွားတာကိုး... သူတို့ ရိုက်ထားတာတွေတော့ ရှိပါရဲ့...

မနက် ၃ နာရီလောက် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အကျႌပဲ လဲဖြစ်လိုက်တယ်... ပြီးတော့ အိပ်ရာထဲ ဝင်ပြီး လှဲလိုက်ဦးမယ် ဆိုပြီး လှဲလိုက်တာ... နေ့လည် ၂း၃၀ လောက်မှ နိုးတော့တယ်။ :P

နောက်မှပဲ ဓာတ်ပုံတွေ အပြည့်နဲ့ ပို့စ် တင်ဦးမယ်။ ခုလောလောဆယ်တော့ ဓာတ်ပုံတွေ edit လုပ်ဖို့ ဖီးလ် မလာသေးလို့.. :D

ညနေ ၅းဝ၀ update: Blogspot ပြန်ပိတ်သွားပြန်ပါပြီ။ ထင်သားပဲ...

ဘဝချင်းခြားတောင် ချစ်မှာ

ဒီ သီချင်းလေးက မျက်စိမှိတ်ပြီးယုံ အခွေထဲက သီချင်းလေးပါ။ ချမ်းချမ်းကိုယ်တိုင် ရေးသားထားတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ကျွန်မတော့ ကြားကြားချင်း ဒီသီချင်းလေးကို ကြိုက်သွားတယ်။ နောက်တော့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ပြောတယ်.. ဒီသီချင်းရဲ့ မူရင်းက Jolin Tsai ရဲ့ Sky ဆိုတဲ့ သီချင်းတဲ့။ ဒါကြောင့် Sky သီချင်းကိုလည်း နားထောင်ကြည့်ဖြစ်တယ်။ ဘာလို့လဲ မသိ.. ချမ်းချမ်း အသံကို ပိုကြိုက်နေမိတယ်။ :D

ဘဝချင်းခြားတောင် ချစ်မှာ
ချမ်းချမ်း

ပူလောင်စွာ တိုးတိတ်ကြေကွဲ
ရင်နာစရာ မင်းမသိခဲ့ပါ
မင်းအချစ်က အခြားတစ်ယောက်အတွက်သာ
ငါသိလည်း ဇွတ်မှိတ်ချစ်ခဲ့
ဟန်ဆောင်ကာ ချစ်ခဲ့သူရယ်
ယုံလွယ်သူ ကိုယ့်ရဲ့ဘဝဟာ
မင်းမရှိတဲ့ နေ့ရက်တိုင်းမှာ
ကယ်သူမဲ့ အထီးကျန်ဆဲ

ဒီရင်ခွင်နွေးထွေးဆဲပါ
သူမလိုရင် မင်းအတွက် အသင့်ပဲ
ယုံကြည်ပါ အခုထိ ချစ်ဆဲ

Chorus:
(အချစ်ဆုံး မင်းအနားမှာ ရှိခွင့်ပေးပါနောက်ဆုံး
အရင်လို မချစ်တော့ရင် သွားပါ့မယ် မမုန်း
ရင်မှာ မင်းလေး တစ်ယောက်သာ
ငါတကယ် ရူးမတတ်အချစ်ဆုံး ဟိုတုန်းကလို
မချစ်တော့ရင် ထားခဲ့ပါ ဆက်ချစ်မယ် မမုန်း
မင်းအတွက်ဆိုပေးဆပ်မယ် တစ်သက်လုံး
နာကျင်ရင်းနဲ့ ပြုံးနေမှာ
ပျော်မယ်ဆို မင်းနဲ့ဘဝချင်းခြားတောင် ချစ်မှာ..)

ဝိုး.... ဟူး...

ပျော်ရွှင်စွာ အမှတ်တရတွေနဲ့
ရင်ခုန်စွာ တွေးမိဆဲမှာ
အပြုံးမပျက်တဲ့ မင်းရဲ့မျက်နှာ
အတူလက်တွဲ အချစ်သစ်တဲ့လား
တုန်ရီစွာ သိလိုက်ပြီပဲ
နင်ပျော်ရင်ပြီးတဲ့ ဘဝပါ
အမှတ်မရှိတဲ့ ငါ့ရဲ့အသည်းဟာ
ဒီလိုနဲ့ ခွင့်လွှတ်ဆဲ

ဒီရင်ခွင်နွေးထွေးဆဲပါ
သူမလိုရင် မင်းအတွက် အသင့်ပဲ
ယုံကြည်ပါ အခုထိ ချစ်ဆဲ

Chorus

Music

Chorus

အချစ်ဆုံး မင်းအနားမှာ ရှိခွင့်ပေးပါနောက်ဆုံး
အရင်လို မချစ်တော့ရင် သွားပါ့မယ် မမုန်း

Jolin Tsai - Sky
(Pinyin and Translation Credit to Chinese Music Blog)

ting zhe zi ji de xin tiao, mei you gui ze de tiao yue
Listening to my heart beating, jumping irregularily
wo an jing de zai si kao, bing bu xiang bei shei da rao
I am quietly pondering, not wanting to be disturbed by anyone
wo men ceng jin jin yong bao, que you qing yi de fang diao
We had tightly embraced, yet let go easily

na chong gan hue hen wei miao gai zen me shuo cai hao
That kind of feeling is very subtle, what is the right thing to say?
shi jian fen ge cheng dui jiao ting zhi ni dui wo de hao
Time is divided diagonally, halting your treating me well
wa jue wo men de yi kao
Disintegrate our dependence on each other

zai ni li kai zhi hou de tian kong, wo xiang feng zheng xun yi ge meng
After you left, I'm like a kite in the sky searching for a dream
wo jing jing de wang zhe tian kong, shi zhe sun zhao shi luo de gan dong
After a bout of rain, does the sky appear to be clearing up?
yu hou de tian kong, shi fou you fang qing hou de mian rong
I calmly gaze at the sky, trying to seek a feeling of loss
zhi neng yong xiao rong, qi dai zhe yu guo tian qing de cai hong
I can only use a smile to await the rainbow that follows the sky's clearing

ရောက်တက်ရာရာ ဘာညာကွိကွ

ပြီးခဲ့တဲ့ သောကြာနေ့က ကျွန်မရဲ့ ဘလော့ဂ်ကို invite-only လုပ်လိုက်ပါတယ်။ အခု တနင်္လာနေ့မှာ ပြန်ပြီး ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။ “ဟမ်.. အမျိုးမျိုးပဲ” လို့ ပြောချင်ကြမယ် ထင်တယ်။ အစကတော့ ကျွန်မ အရေးအသားတွေကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ထိခိုက်မိမှာ စိုးရိမ်နေလို့ပါ။ အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဘလော့ဂ်မှာ အစကတည်းက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စဉ်းစားချင့်ချိန်ပြီး ရေးသွားရင် ရပါပြီ ဆိုပြီး ပြန်ဖွင့်လိုက်တာပါ။

ရည်းစားထားရင် ကောင်းမလား စိတ်ကူးနေမိတယ်။ စိတ်သာ ကူးတာပါ.. ဘယ်သူ့ကို ထားရမယ်မှန်းလည်း မသိပါဘူး။ ဒါပေမယ့်လည်း... အင်း.... မလွယ်သေးပါဘူး။ တော်ကြာ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး ဒုက္ခရောက်နေဦးမယ်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အေးအေးနေတာပဲ ကောင်းပါတယ်။

ဒါပေမယ့် နည်းနည်းတော့ မြောင်းတူးလိုက်ဦးမယ်နော်.. လိုရမယ်ရပေါ့.. အာဟိ.. :P

အမှန်တော့ ကျွန်မ depressed ဖြစ်နေတာ။ ဘယ်လို ပျောက်အောင်လုပ်ရမယ်မှန်း မသိဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ တခြားနေရာတွေမှာ စိတ်ပြောင်းလဲ ထားဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။ ဥပမာ - မနေ့ကဆိုရင် မားကက်တင်း volunteer လုပ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရဲ့ အလုပ်နဲ့ လုံးဝ မပတ်သက်ပေမယ့် အတွေ့အကြုံရအောင် ဆိုပြီး volunteer လုပ်ခဲ့တာပါ။ တစ်နေ့လုံး မတ်တပ်ရပ်နေရတော့ ခြေထောက်တွေလည်း ကျိန်းစပ်နေတာပဲ။ ဒါပေမယ့် ပျော်ဖို့လည်း ကောင်းပါတယ်။ ရုံးက တခြားဌာနက volunteer လုပ်တဲ့သူတွေနဲ့ပါ ပိုပြီး ခင်သွားတယ်။ အရင်က တစ်ရုံးတည်း ဆိုပေမယ့် လုပ်ငန်းဆက်စပ်မှု မရှိတော့ စကားမပြောဖြစ်ခဲ့ကြဘူး။

ပြီးတော့ ကောင်လေး ချောချောလေးတစ်ယောက်လည်း တွေ့ခဲ့သေးတယ်။ ဟိဟိ။ ဒါကတော့ ချောလို့ပါ.. ဟိုလိုမျိုး ကြိုက်တာရယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ ကားခေါင်မိုးပေါ်မှာ အမွှေးပွ အရုပ်လေး သွားထားမလို့ အထိတောင် စဉ်းစားမိပါတယ်။ ကိုယ်တွေ အုပ်စုကမှန်း သိသာနေလွန်းမှာစိုးလို့ လက်လျှော့လိုက်တာ။ :D

အခု gym လည်း သွား မဆော့ဖြစ်တော့ပြန်ဘူး။ အားကစားလုပ်ရတာ ပျော်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သွားရတာ ဘက်စ်ကားစီးသွားရတယ်။ ပြန်လာရင်လည်း သူတို့ဆီမှာ ရေမရှိတော့ ဒီအတိုင်းကြီး ရေမချိုးပဲ ပြန်လာရတာကို မကြိုက်တာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်က အိမ်ကနေ ၁၀ မိနစ်လောက် လမ်းလျှောက်ရတဲ့ gym မှာ ကစားဖြစ်တုန်းကတော့ ရေမချိုးရလည်း အိမ်ကို လမ်းလျှောက်ပြန်တာ ဆိုတော့ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။ အခုက ဘတ်စ်ကား ပြန်စီးရတော့ ကားပေါ်မှာ ကိုယ်က ချွေးတွေနဲ့ နေရတာ မကြိုက်ဘူး။ ကိုယ်က ချွေးစော်နံတတ်သူ မဟုတ်ပေမယ့် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စိတ်မလုံဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ဒီတော့ သွားကစားဖြစ်ရင်လည်း မနက်ပိုင်း အစောကြီး သွားကစားဖြစ်မယ် ထင်တယ်။ ဒါပေမယ့် စနေ၊ တနင်္ဂနွေ မနက်တွေဆိုရင် အရမ်း အိပ်တတ်တော့ သိပ်မထချင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ကျန်းမာရေးလည်း လိုက်စားချင်... အပျင်းကလည်းကြီးနဲ့.. အင်း..

လခထုတ်ရက် ရောက်လို့ လာပြန်ပါပြီ။ :D ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ တစ်နေ့ပဲ ကိုယ့်အိတ်ထဲမှာ ပိုက်ဆံတွေ ရှိပြီး၊ နောက်တစ်နေ့ကျရင် အမေ့ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ရောက်သွားမှာဆိုတော့ အဲ့ဒီလို မရောက်ခင်လေးမှာ ကိုယ့်အတွက် ပစ္စည်းလေးတွေ နည်းနည်း သွားဝယ်လိုက်ပါဦးမယ်လေ။ :P

အချစ်နှင့် ကျွန်မ၏ ခံစားချက်

အခု တစ်လော ဘာစဉ်းစားနေမိလဲဆိုတော့ အချစ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းအရာပေါ့။ ဘာရယ် မဟုတ်ပါဘူး...

ဆယ်ကျော်သက်နဲ့ ၂၀ အစပိုင်း အရွယ်တုန်းကတော့ ကိုယ့်မှာသာ တစ်နေ့ ချစ်သူ ရှိလာခဲ့ရင် ကိုယ့်ရဲ့ ချစ်သူကို စိတ်ချမ်းသာအောင်၊ ပျော်ရွှင်အောင် အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင် ထားမယ်။ အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းလို့ ခံယူထားမယ် ဆိုပြီး စိတ်ရှိတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းကတော့ မြန်မာ အချစ်ဝတ္ထုတွေ ဖတ်ပြီး စိတ်ကူးတော်တော်ယဉ်ခဲ့ဖူးတဲ့ အချိန်တွေပေါ့။ မနက် မိုးလင်းလာချိန် အိမ်ရှေ့ ခြံစည်းရိုးမှာ secret admirer တစ်ယောက်ယောက်က ပန်းစည်းလေး ထားခဲ့တာတို့၊ ညဖက်ဆိုရင် အိမ်ရှေ့မှ ဂီတာလာတီးတာမျိုး ရှိမလား ဆိုပြီး စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အခု အသက် ၂၆ နှစ်သာ ကျော်လာတယ်.. တစ်ခါမှ အဲ့ဒီလိုမျိုး မကြုံဘူးပေါင်။ =P

အဲ့ဒီတုန်းက အချစ် ကဗျာတွေ မဂ္ဂဇင်းထဲမှာပါရင် အသေလိုက်မှတ်၊ ပြီးရင် စာအုပ်လေးနဲ့ ရေးထားဖူးတယ်။ အခုနောက်ပိုင်းတော့ ကဗျာတွေကို လုံးဝမခံစားတတ်တော့ဘူး။ မဂ္ဂဇင်းတွေထဲမှာ ကဗျာတွေပါရင် ကျော်ဖတ်ပစ်တာ။ ပြီးတော့ ဖော်ရမ်မှာဆိုရင်လည်း ကဗျာတော့ပစ်တွေဆို လုံးဝ မဖတ်ဘူး။ အဲ့ဒီလို အနုပညာကို ခံစားတတ်တာ။ :P

အခုနောက်ပိုင်း အတ္တကြီးလာတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတိထားမိတယ်။ ကိုယ့်ကို ဂရုစိုက်တဲ့သူတွေဆို အကြင်နာပိုတယ်၊ မေတ္တာပို ထားတယ်။ ကိုယ့်ကို ဂရုမစိုက်တဲ့သူတွေဆို မသိသလို ဖာသိဖာသာ နေဖြစ်တယ်။ မကောင်းမှန်း သိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ်က မေတ္တာထားပေမယ့် ကိုယ့်ကို မေတ္တာ ပြန်မထားတော့၊ စိတ်ထဲမှာ မေတ္တာ မထားလည်းနေ၊ ကိုယ့်ကို မေတ္တာထားတဲ့ သူတွေနဲ့ပဲ ပေါင်းမယ် ဆိုပြီ စိတ်ဖြစ်တယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရင် မာနထားမိတာပေါ့။ အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းလို့လည်း မယူဆတော့ဘူး။ ကိုယ့်ဘက်က တစ်ချိန်လုံး ပေးဆပ်နေရတာ၊ တစ်ဖက်သက်ချည်း ချစ်နေရတာကို အရမ်းမုန်းလာတယ်။ ဒီတော့ ဒီလို ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ဘူးလို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတယ်။ ရည်းစားဟောင်းနဲ့တုန်းကလည်း အဲ့လိုပဲ.. အစပိုင်းမှာ ကိုယ့်ကို ဂရုစိုက်တော့ သာယာမိတယ်။ နောက်ပိုင်းကျတော့ စကားများ၊ အဆင်မပြေဖြစ်လာချိန်ကျတော့ ကိုယ့်ကို မချစ်တဲ့လူ၊ ကိုယ့်ကို ဂရုမစိုက်တဲ့သူကို ကိုယ်လည်း ချစ်ဖို့ မကြိုးစားတော့ဘူးဆိုပြီး စိတ်ဖြစ်လာတယ်။ ဒီတော့ အခြေအနေက ပိုဆိုးသွားတော့တာပေါ့။

အခုနောက်ပိုင်း ရည်းစားဟောင်းနဲ့ ကိုယ်နဲ့ စကား နေ့တိုင်းနီးပါး ပြောဖြစ်တယ်။ ရည်းစားတွေသာ မဟုတ်တော့တာ ... အရင်တုန်းကလိုပဲ စကားပြောတော့ မပြတ်ဘူး။ တစ်ခါတစ်လေ တောင်းပန်တဲ့စကားတွေ ပြောဖြစ်သေးတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ တော့လည်း ရည်းစားဖြစ်ခဲ့တုန်းက ကိုယ်မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အရာတွေကို ပြန်ပြောဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်က commitment မရှိတော့တော့ စိတ်ထဲမှာ နာကျည်းနေတာမျိုးလည်း မရှိတော့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် တစ်ခါတစ်လေ တော့လည်း “သြော်.. သူ ငါ့ကို အလေးတစ်စိုက် ရှိသေးသားပဲ” ဆိုပြီး ကြည်နူးမိတယ်။ ဟောင်ကောင် ရောက်နေတုန်းက ညတိုင်းနီးပါး သူနဲ့ စကားပြောဖြစ်တယ်။ သူက ကျွန်မနေတဲ့ ဟိုတယ်ကို ဖုန်းဆက်တယ်.. ကျွန်မက အပြင်သွားနေလို့ အခန်းထဲမှာ မရှိရင် သူက message ချန်ထားခဲ့တယ်။ ညဘက် ဟိုတယ်အခန်းကို ပြန်ရောက်တော့ သူထားခဲ့တဲ့ message တွေ နားထောင်ပြီးမှ အိပ်တယ်။ ဟောင်ကောင်မှာ နေခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးညတုန်းက သူနဲ့ voice chat ပြောဖြစ်သေးတယ်။ အကြာကြီးပဲ.. မနက် ၂းဝ၀ လောက်မှ သူက သွားအိပ်ချည်တော့လို့ ပြောမှ အိပ်ရာဝင် ဖြစ်တယ်။ ပြောဖြစ်တာတွေကလည်း ဟိုလို အီစီကလီတွေ ပြောဖြစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဟို သတင်း၊ ဒီသတင်းတွေ ပြော၊ (သူက သတင်းအရမ်းကြည့်တာ၊ ကျွန်မကိုလည်း သတင်း သိပ်မဖတ်လို့ဆိုပြီး ရည်းစာ ဘဝတုန်းက အပြစ်ပြောသေးတယ်။ :P)၊ သီချင်းတွေ ရှယ်ယာလုပ် ဒီလောက်ပါပဲ။

ဒါပေမယ့် ကိုယ်ကတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ကို စကားပြောချင်တဲ့ သူတစ်ယောက် ရှိသားပဲ ဆိုပြီး ကြည်နူးမိပါတယ်။ ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်၊ အင်ဒိုနီးရှားရောက်တုန်းက သူနဲ့ အွန်လိုင်းမှ စတွေ့ပြီး စကားပြောခဲ့ကြတာကို ပြန်သတိရမိတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းကလည်း ကိုယ့်ကို အရေးတယူ လာစကားပြောဖော် ရတယ်ဆိုပြီး စကားပြောဖြစ်ရင်းနဲ့ ခင်သွားကြတာ။ သူနဲ့ ကိုယ်နဲ့က အွန်လိုင်းမှာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဘယ်သူဆိုတာ သိနေတာတော့ ကြာပါပြီ။ ဒါပေမယ့် မခင်ကြဘူး.. ညီမနဲ့ သူနဲ့က သီချင်း ရှယ်ယာလုပ်ကြတာဆိုတော့ ညီမနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သိသွားတာ။ ညီမက အကူအညီတောင်းလို့ သူ့ကို ဂျီးမေးလ် invite ပို့ဖူးတယ်.. ဒီလောက်ပဲ ရှိတာ။ အဲ့ဒီ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကမှ အီးမေးလ်အဟောင်းက contact တွေ၊ အီးမေးလ် အသစ်မှာ လိုက်ထည့်ရင်း သူ့ကို add လိုက်မိတာ။ မှတ်မှတ်ရရ ၂၀၀ရ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ (၁၄) ရက်နေ့ည မှာမှ သူနဲ့ စ စကားပြောဖြစ်တာ။ အဲ့ဒီလို စကားပြောရင်းနဲ့ အင်ဒိုနီးရှားမှ ရှိနေတုန်း ညတိုင်း စကားပြောဖြစ်သွားတာ။ ဒီလိုနဲ့ပဲ သံယောဇဉ် ဖြစ်သွားလေသတည်းပေါ့။ (အဲ့ဒီတုန်းက သူ့ကို voice-chat ကနေ သီချင်းဆိုပြတာ မှတ်မိသေးတယ်။ :P) ဘာဖြစ်လို့ သူနဲ့ လမ်းခွဲရသလဲဆိုတာတော့ မပြောချင်တော့ပါဘူး။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အပြစ်တင်နေလို့လဲ ပြီးသွားတဲ့ အရာက ပြန်ကောင်းလာတော့မှာမှ မဟုတ်တာ။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် စိတ်သဘောထားချင်း မတိုက်ဆိုင်တော့လို့ လို့ပဲ ဆိုပါဆို့။ ပြီးတော့ ကျွန်မဘက်က သူ့ကို တကယ်မချစ်မိလို့ လို့ပဲ ဆိုပါစို့။ သူသာ ကျွန်မ စိတ်ကြိုက်နေခဲ့ရင် ကျွန်မ သူ့နဲ့ လမ်းခွဲဖြစ်မှာ မဟုတ်တာတော့ သေချာပါတယ်။ အချစ်ဆိုတာ ချက်ချင်းလုပ်ယူလို့ မရပေမယ့် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သံယောဇဉ် တွယ်တတ်တာမျိုး ဆိုတော့ အခု သူ့ကို မချစ်သေးပေမယ့် နောက်ကျရင် ချစ်မိသွားမှာ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ သည်းမခံနိုင်တဲ့ အရာတွေကို သူလုပ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မကလည်း သူ သည်းမခံနိုင်တဲ့ အရာတွေ လုပ်ချင် လုပ်ခဲ့မိမှာပေါ့။ ဒါကြောင့်လည်း လမ်းခွဲခဲ့ကြတာပါ။

ဒါပေမယ့် အခုနောက်ပိုင်း ဇာတ်လမ်း ပြန်စရင် ကောင်းမလား ဆိုပြီး တစ်ခါတစ်ခါ စဉ်းစားကြည့်မိပါတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ လွမ်းသလိုလို ဖြစ်တာကိုး... ဟောင်ကောင်ရောက်ခဲ့တုန်းက သူသာ ကျွန်မဘေးမှာ ရှိရင် ကောင်းမယ် ဆိုပြီး စိတ် ခဏခဏ ဖြစ်မိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ဘက်ကတော့ ဇာတ်လမ်းပြန်စဖို့ စိတ်ကူး မရှိဘူး ထင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ မကြိုက်တဲ့ သူ့ရဲ့ အကျင့်တွေကို ကျွန်မ သည်းခံနိုင်ဦးမယ် မထင်ပါဘူး။ ဒီတော့ အခုလို ရည်းစားဟောင်းဆိုတဲ့ သံယောဇဉ်နဲ့ သူငယ်ချင်းလို နေတာပဲ ကောင်းပါတယ်။ အရင်တုန်းက သူနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ကြားမှာ ရှိခဲ့တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကိုပဲ အမှတ်ရနေချင်တော့တယ်။

မေတ္တာဆိုတာ ရောင်ပြန်ဟပ်တယ်ဆိုတာ ကြားဖူးပေမယ့် ကိုယ့်အတွက်ကတော့ မမှန်ပါဘူး။ ကိုယ်ကသာ မေတ္တာတွေထား၊ လွမ်းဆွတ် သတိရနေတာ.. သူတို့တွေက ကိုယ့်ကို ဖုတ်လေတဲ့ ငါးပိ၊ ရှိတယ်လို့တောင် မအောက်မေ့ကြဘူး။ ကိုယ်ကသာ သူတို့ဆီကို အီးမေးလ်တွေပို့၊ ဖုန်းတွေဆက်၊ သူတို့ဘက်ကျတော့ အလုပ်မအားဘူး ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ ကိုယ် သူတို့ဆီက စာမလာ၊ သတင်းမကြားလို့ စိတ်ပူတဲ့ အကြောင်း ပြောတာတောင် ကိုယ့်ကို အပြစ်တင်သလို လုပ်ကြတယ်။ အဲ့ဒီတော့ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်တွေကလည်း ခက်ထန်လာတယ်။ အဲ့ဒီလို လူတွေကို မေတ္တာ မထားချင်တော့ဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ်သာ သူတို့အတွက် စိတ်ပူရင် စိတ်ပူမယ်၊ သတိရရင် သတိရနေမယ်၊ လွမ်းရင် လွမ်းနေမယ်၊ သူတို့ကိုတော့ ကိုယ် သူတို့အကြောင်း စဉ်းစားနေတဲ့အကြောင်း၊ သူတို့အတွက် စိတ်ပူနေရတဲ့ အကြောင်း မပြောဖြစ်တော့ဘူး။ သူတို့ ဒါတွေကို သိလို့လည်း ဘာမှ ထူးပြီး ခံစားရတာမှ မဟုတ်တာ။ ဒီတော့ အလုပ်ရှုပ်တယ်၊ စိတ်ပင်ပန်းတာပဲ အဖတ်တင်တယ်။

အသက်ကြီးလာလို့လား မသိဘူး... အရင့် အရင်တုန်းက မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ (ရှိခဲ့ရင်တောင် မသိကျိုးကျွံ ပြုခဲ့ဖူးတဲ့) မာနဆိုတာ အခုအချိန်ကျမှ တစ်ထောင်ထောင် ဖြစ်နေတယ်။ တစ်ခုခု လုပ်မယ် စဉ်းစားလိုက်တိုင်း ငါ ဒီလို လုပ်လိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ မာန၊ ငါ့ရဲ့ သိက္ခာကို ထိခိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာပဲ ဆိုပြီး မလုပ်ဖြစ်တာတွေ အများကြီး။ အရင်ကလို စိတ်နောက်၊ ကိုယ်ပါ စကားတွေ မပြောဖြစ်တော့ဘူး။ ရင်ထဲက ခံစားချက်တွေကိုလည်း ထုတ်ဖော် မပြောဖြစ်တော့ဘူး။ တစ်ခါတစ်လေကျတော့လည်း ငါ ဒီလို စိတ်ကြီးထားတာ မကောင်းပါဘူး ဆိုပြီးလည်း ဖြစ်မိပါရဲ့.. ဒါပေမယ့် မာနက ရှေ့ရောက်နေတာ များတယ်။ :)

တကယ်တော့ ပေးဆပ်ခြင်းနဲ့ ချစ်တဲ့ အချစ်ဆိုတာ သီချင်းတွေထဲမှာပဲ ရှိတာပါ။ အပြင်မှာ မရှိသလောက် ရှားပါတယ်။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်လည်း မကျင့်သုံးနိုင်ဘူး... သူတပါးဆီကတော့ လိုချင်နေမိတယ် ဆိုတာကတော့ ဘယ်တရားပါ့မလဲနော်။ ;) ကျွန်မကတော့ ရှင်းပါတယ်... ကိုယ် ပေးဆပ်နိုင်သလောက်တော့ ကိုယ်ပေးဆပ်မယ်၊ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုပဲ လုပ်ရ၊ လုပ်ရ ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ဘက်ကတော့ မပေးဆပ်ပဲ ကိုယ်ကချည်းပဲ ဆိုရင်တော့ မမိုက်ဘူး။ အဲ့ဒီလိုမျိုး တစ်ဖက်သတ်ချည်း ဖြစ်နေတာတော့ သဘာဝ မကျဘူး ထင်တာပဲ။ ဒီတော့ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် reflect လုပ်မှပဲ ကောင်းမယ် လို့ ခံယူမိတယ်။

ဒါကတော့ လတ်တလော စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်နေမိတဲ့ အကြောင်းအရာလေးတွေပါ။ ranting သဘောမျိုးတော့ နည်းနည်း သက်ရောက်သွားမလားပဲ။ စိတ်ထဲမှာ မကြေလည်တာတွေ များနေလို့ ဝေါ့အန်ချလိုက်တာပါ။ :P

-+-+-+-

အခု နားထောင်နေမိတဲ့ သီချင်း - စည်သူလွင် - အနမ်းအိမ်အပြန်

(ဒီသီချင်းကတော့ အပေါ်က ပို့စ် အကြောင်းအရာတွေနဲ့ မသက်ဆိုင်ပါဘူး။ အခု ဖော်ရမ်မှာ ဖော်ရမ်မာ တစ်ယောက် request လုပ်ထားလို့ ရှာပေးရင် ကိုယ်လည်း နားထောင်နေမိတာ။ အဲ့ဒီသီချင်းကို တော်တော်ကြိုက်မိဖူးတယ်။ အခုပြန်နားထောင် ဖြစ်တော့လည်း ကြိုက်တုန်းပါပဲ။ အရင်တုန်းက စည်သူလွင် အရမ်းကြိုက်ခဲ့ဖူးတုန်းက သူ့ရဲ့ selection အခွေဆိုပြီး ကိုယ်တိုင် အကြိုက်ဆုံး စည်သူလွင် သီချင်းတွေ ရွေး၊ တိပ်ပ်နဲ့ ပြန်ကူးခဲ့ဖူးတယ်.. အဲ့ဒီအခွေထဲမှာလည်း ဒီ သီချင်း ပါတယ်။ ဤကား နောက်ခံ ရာဇဝင် အကျဉ်းချုပ်)

အလုပ်တွေရှုပ်၊ အရှုပ်တွေလုပ်

ဒီနေရာလေးမှာ မရေးဖြစ်တာတောင် တော်တော်ကြာပြီ။ ရေးမယ်၊ ရေးမယ်နဲ့ အလုပ်မအား၊ စိတ်မပါနဲ့ မရေးဖြစ်တာပါ။

ဟောင်ကောင်ကနေ ချောမွေ့စွာ ပြန်ရောက်လာပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မဆီမှာ ဒီအတောအတွင်း ကိစ္စတွေ အများကြီး ဖြစ်နေတယ်။ ပထမဆုံးက ကျွန်မ ဟောင်ကောင် မသွားခင် ညမှာပဲ အဖွား ဆုံးသွားပါတယ်။ အဖေ့ဘက်က အဖွားပါ။ ညဘက်ကြီး အိပ်နေတုန်း အမေက လာနိှုးပြီး ပြောတယ်။ အဖေက ညဖက် အဖွား အခြေအနေမကောင်းဘူး ဆိုကတည်းက ည ၁းဝ၀ နာရီလောက်ကတည်းက သွားတာ၊ အသက်မမှီလိုက်ဘူး။ အဲ့ဒါ အမေကတော့ မနက် ၄းဝ၀ နာရီလောက်မှ လိုက်သွားမယ်လုပ်ပြီးမှ၊ အဖေက ဖုန်းလှမ်းဆက်တယ်။ ကျွန်မကို ပဲ လေဆိပ်သွားပို့လိုက်၊ သူ လိုက်မပို့တော့ဘူး ဆိုပြီး။ အဲ့ဒါနဲ့ ကျွန်မလည်း လေဆိပ်ကို အမေနဲ့ပဲ တက်ဆီ ငှားပြီး သွားခဲ့ရတယ်။

ဟောင်ကောင် သွားတယ်ဆိုတာကလည်း ဒီအတိုင်း ကျော့ကျော့လေး ပတ်စ်ပို့လေး ကိုင်ပြီး ထွက်သွားရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တော်တော်လေးလည်း စိတ်ရှုပ်ခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်မကို စဖိတ်ပြီး၊ ကျွန်မကမှ ကျန်တဲ့သူတွေကို လှမ်းဖိတ်ပေးတာဆိုတော့ ကျွန်မက အော်ဂနိုင်ဇာ လို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဒီတော့ အားလုံးကို ကျွန်မပဲ တာဝန်ယူလုပ်ပေးပါတယ်။ လေယာဉ်လက်မှတ်မှာ သူငယ်ချင်း နာမည်မှားနေလို့ ပြန်ပြင်ရတာနဲ့၊ ဗီဆာ သွားလျှောက်ဖို့ စာရွက်စာတမ်းတွေ လုပ်ပေးရတာနဲ့ တော်တော် အလုပ်ရှုပ်ပါတယ်။ တစ်ယောက်က မန္တလေးက ဆိုတော့ သူ ကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ထိုးရမယ့်ဟာတွေကို သူ့ကို လက်မှတ် သက်သက် ထိုးပြီး စကန် ဖတ်ခိုင်း၊ ပြီးတော့ စာတမ်းထိုးရမယ့် စာရွက်ကို စကန်ဖတ်ပြီး လက်မှတ်ကို ဖိုတိုရှော့နဲ့ တပ်၊ ဒီလိုတွေ လုပ်ခဲ့ရတာ။ Illegal ဖြစ်၊ မဖြစ်တော့ ကိုယ်လည်း မသိတော့ဘူး။ လိမ်လျှောက်တာမှ မဟုတ်တာနော်။ သူ့လက်မှတ် အစစ် ထိုးတာပဲဟာ။ :P ထွက်ရမယ့်နေ့ မတိုင်ခင်က လေယာဉ် လက်မှတ် သွားထုတ်မယ်ဆိုပြီး မြို့ထဲက လေယာဉ်လက်မှတ် ရုံးကို သွားတာ၊ ကျေးဇူးရှင် ရုံးက စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ပိတ်ပါတယ်တဲ့။ ကြိုတင် မစုံစမ်းမိပဲ၊ သူတို့ရဲ့ automatic phone responder မှာ ပြောထားတဲ့အတိုင်း စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ဆို နေ့လည် ၁၂းဝ၀ နာရီအထိ ဖွင့်ပါတယ် ဆိုတာကိုပဲ စိတ်မှတ်ပြီး လုပ်မိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပဲ အပြစ်တင်ရတာပေါ့လေ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ကို ဖိတ်သူတွေက ကိုယ့်ကို travel itinerary ပို့ပေးပြီးသားဆိုတော့ ဘယ်နေ့၊ ဘယ်အချိန်၊ ဘယ်လေယာဉ်နဲ့ ထွက်မယ်ဆိုတာတော့ သိပြီးသားပါ။ သူတို့ ဟိုဘက်က စီစဉ်ပေးတာဆိုတော့ သူတို့ဆီက “itinerary ပြင်ထားတယ်၊ အီးမေးလ် ပို့လိုက်ပါမယ်” ဆိုလို့ စောင့်နေရတာ။ ညဘက် ၁၁းဝ၀ နာရီထိုးတဲ့အထိ မရောက်လာဘူး။

ဒါပေမယ့် အစောကတည်းက အားလုံးကို တနလာင်္နေ့ မနက် ရး၃၀ လေဆိပ်အရောက်လာခဲ့ပါ ဆိုပြီး ခေါ်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီ မနက် e-ticket ရောက်ရင် သွားမယ်၊ မရောက်ရင် အိမ်ပြန်မယ် ဆိုပြီး၊ စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်တယ်။ လေဆိပ်ရောက်တော့မှ သူငယ်ချင်း ရဲ့ laptop ကို ဖွင့်၊ အီးမေးလ်စစ်တော့မှ (ရန်ကုန် လေဆိပ်မှာ wi-fi ရပါသည်။ ဟဲဟဲ) တစ်ဖက်က အသစ်ပြင်ထားတဲ့ e-ticket က ရောက်လာလို့၊ ချက်ချင်း နောက် သူငယ်ချင်းကို အပြင်မှာ သွား print လုပ်ခိုင်းရတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ဟောင်ကောင်ကျွန်းကို ရောက်ရှိခဲ့ရတယ်ပေါ့.. ဂလို ဂလို.. (ဒါတောင် တခြား တလွဲတွေ ရှိသေးတယ်.. ကိုယ့်ကိစ္စ မဟုတ်လို့ မရေးချင်လို့.. :P)

ဟောင်ကောင်က ပြန်ရောက်တော့လည်း အဆင်မပြေတာတွေ ကုန်သွားပြီလို့ မထင်လေနဲ့.. မကုန်သေးပါ။ လေဆိပ်ကနေ ထွက်လာတော့ အမေ့ကို တွေ့တယ်.... “အမေ၊ အဖေလည်း မလာဘူးလား၊ ကားမပါဘူးလား” ဆိုတော့... နောက်ထပ် ရင်မောစရာတွေ ကြားရပါလေရော။ အဖေက အလုပ်မအားလို့၊ အဖေ့ ညီ၊ ကျွန်မ ဦးလေးကို ကားမောင်းပို့ခိုင်းတယ်။ ဦးလေး ရဲ့ မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေက ကျွန်မကို လာကြိုချင်လို့ဆိုပြီး ပြောထားတော့ ဦးလေးက သူတို့ကို သွားပြန်ခေါ်တဲ့ အချိန်မှာ ကား အက်ဆီးဒင့် ဖြစ်ပါလေရော။ ကံတော်တော်ကောင်းလို့ တစ်ယောက်မှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရပေမယ့်၊ ကားနှစ်စီးလုံး တော်တော် ပျက်စီးသွားတယ်။ တော်သေးတာက၊ ကားတိုက်တာ အိမ်နားက အတွင်းလမ်းထဲမှာဆိုတော့ ရဲတွေ ဘာတွေအထိ မရောက်ပဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ညှိုနှိုင်း ဖြေရှင်းလို့ ရသွားတယ်။ ဦးလေးဘက်က လွန်တာဆိုတော့ ကျွန်မတို့ဘက်က လျော်ရမှာပေါ့။ ဒါနဲ့ပဲ ပိုက်ဆံ ၈ သိန်းလောက် (ကိုယ့်ဘက် ကားပြင်တာရော၊ သူတို့ကို လျော်ရတာရော)ကုန်သွားလေရော။ ကျွန်မမှာတော့ ဟိုကို ပိုက်ဆံ သိပ်မပါသွားပဲ၊ ပိုက်ဆံ ချွေတာလိုက်ရတာ.. (ဝယ်တာတော့ ၀ယ်တာပေါ့.. ဒါပေမယ့် သိပ်မဝယ်ဖြစ်ဘူးပေါ့ :P) ဒီဘက်က တဖက်လှည့်နဲ့ ကုန်သွားပါလေရော။ :(

ရန်ကုန်ပြန်ရောက်တော့လည်း အလုပ်ပြန်တက်တော့ အလုပ်တွေ ရှိတာပေါ့။ ဒီကြားထဲ Facebook မှာ လယ်စိုက်နေရတာနဲ့.. (လယ်စိုက်တဲ့ ဂိမ်း ၅ ခုလုံး ဆော့တာ။ :P) အချိန်တော်တော် ပေးရတာ.. အဲ့ဒါ အခု စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်တယ်။ အခုမှစ၍ နောက် နှစ်ပတ်အတွင်း လယ်လုံးဝ မစိုက်ဘူး ဆိုပြီး။ အပင်တွေကိုလည်း ၃ ရက်စာဟာတွေ စိုက်ထားလိုက်တယ်။ တစ်ခါ ရိတ်ပြီးရင် ပြန်မစိုက်တော့ပဲ ထားထားလိုက်တော့မယ်။ အလုပ် နည်းနည်း ပါးသွားမှ လယ်ပြန်စိုက်မယ် လို့။ =D

ဒီကြားထဲ သူငယ်ချင်းနဲ့က အဆင်မပြေ ဖြစ်လိုက်သေးတယ်။ ဟို သူငယ်ချင်း မဟုတ်ဘူး.. အခုဟာက သူငယ်ချင်း အစစ်။ :P YC ဆိုတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းပေါ့။ သူ ရန်ကုန် ပြန်ရောက်နေတုန်း ကျွန်မ နဲ့ တွေ့ဖို့ ချိန်းနေတာ၊ ဟိုအကြောင်း ပြလိုက်၊ ဒီအကြောင်းပြလိုက်နဲ့ မတွေ့ဖြစ်ဘူး။ ဒီတစ်ပတ် တနင်္ဂနွေနေ့က ညီမရဲ့ မွေးနေ့ လုပ်တော့ သူ့ကိုပါ ဒန်ပေါက် ကျွေးချင်လို့ ဖိတ်လိုက်တာ... စစချင်း ဖိတ်တုန်းကတော့ လာမယ်ပြောပြီး၊ အ့ဲဒီနေ့ကျတော့ ပေါ်မလာလို့၊ ဖုန်းဆက်လိုက်တာ မလာတော့ဘူး တဲ့။ တော်တော် စိတ်တိုသွားပြီး.. “မလာလည်းနေဟာ၊ ဒါပဲ” ဆိုပြီး ဖုန်းကို ဒေါက်ကနဲ ချပစ်လိုက်တယ်။ ကြားထဲမှာ စိတ်တိုတာ မပြေသေးလို့ ဖုန်းထပ်ဆက်တာ ဖုန်းမကိုင်ဘူး။ အဲ့ဒီအခါကျတော့ ငါဖုန်းချလိုက်လို့ စိတ်တိုသွားပြီး ဖုန်းမကိုင်တာလား ဆိုပြီး စိတ်က ပူသွားသေးတယ်။ နောက်တစ်နေ့ ညနေ ဖုန်းထပ်ဆက်တော့ သူ အခု ပြန်တော့မှာ.. လေဆိပ်သွားတဲ့လမ်းမှာ ရောက်နေပြီ တဲ့။ ကျွန်မ တော်တော်ဝမ်းနည်းသွားတယ်။ ဒေါသလည်း ထွက်တယ်။ (ကျွန်မ တော်တော် ဒေါသထွက်ရင် မျက်ရည်ကျရော.. Twilight ထဲက Bella လိုပဲ :P) သူ ကျွန်မကို မတွေ့ချင်လို့ ဒီလို ရှောင်နေတာပေါ့ ဆိုပြီး။ ကျွန်မ သူ့ကို ပြောရင်း မျက်ရည်တွေ ကျလာလို့ စကားမပြောပဲနေ နေတာ၊ သူက ဖုန်း အရင်ချသွားတယ်။ စစချင်းတုန်းကတော့ သူ မတွေ့ချင်လည်းနေပေါ့၊ ငါ့ဘက်ကလည်း အနေသာကြီး ဆိုပြီး မာန်တင်းကြည့်သေးတယ်။ ဒါပေမယ့် သူနဲ့ ကိုယ်နဲ့ ခင်လာတဲ့ နှစ်တွေကလည်း တော်တော်ကြာလာပြီဆိုတော့ အဲ့ဒီလို မာန်တင်းပြီးတော့လည်း မနေနိုင်ပါဘူး။ သူ မတွေ့ချင်ရင်လည်း မတွေ့ရုံပဲ ရှိတာပေါ့ ဆိုပြီး စိတ်လျှော့လိုက်တယ်။ တော်တော်လေးကြာတော့မှ သူ့ကို Have a safe flight လို့ wish မလုပ်လိုက်ရဘူး ဆိုပြီး ထပ် ဖုန်းဆက်ကြည့်တော့ ဖုန်းက မကိုင်တော့ဘူး။ အဲ့ဒါ မနေ့က ရုံးရောက်တော့ သူ့ဆီကို gtalk ကနေ “နှုတ်မဆက်မိတာ ဆောရီးပါ။ ငါ ငိုနေတဲ့ အသံကြီးနဲ့ စကားမပြောချင်လို့ပါ။ လေယာဉ်အပြန်လမ်း ချောမွေ့ပါစေ” ဆိုပြီး offline msg ပို့လိုက်တယ်။ ဒီမနက် မှ သူ့ဆီက offline msg ပြန်ဝင်လာတယ်။ “ငိုမနေနဲ့။ ငါ ရန်ကုန် ပြန်လာဦးမှာ” တဲ့။ လူကို အရူးကျနေတာပဲ။ အဲ့ဒါနဲ့ ပြန်ပြီး offline msg ထားခဲ့လိုက်တယ်။ “argh! I hate you" ဆိုပြီး။ :P